Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

EDUARDO CARRANZA

EDUARDO CARRANZA
AZUL DE TI

Pensar en ti es azul, como ir vagando
por un bosque dorado al mediodía:
nacen jardines en el habla mía
y con mis nubes por tus sueños ando.

Nos une y nos separa un aire blando,
una distancia de melancolía;
yo alzo los brazos de mi poesía,
azul de ti, dolido y esperando.

Es como un horizonte de violines
o un tibio sufrimiento de jazmines
pensar en ti, de azul temperamento.

El mundo se me vuelve cristalino,
y te miro, entre lámpara de trino
azul domingo de mi pensamiento.

***
ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΚΑΡΑΝΘΑ
ΓΑΛΑΝΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

Να σε συλλογιστώ είναι γαλάζιο, σα να περπατάω
σ' ένα δάσος χρυσό το μεσημέρι:
στην ομιλία μου γεννιούνται κήποι
και με τα σύννεφά μου στα όνειρά σου πάω.

Μας ενώνει και μας χωρίζει ένα απαλό αγέρι,
μια απόσταση μελαγχολίας τα δυο χέρια
της ποίησής μου υψώνω τότε, πλέρια,
γαλάζιος από σε, ελπίζοντας, με πόνο.

Να σε συλλογιστώ είναι σαν ένας
ορίζοντας βιολών, ή μια οδύνη γιασεμιών
υπόθερμη, σε γαλανό ταμπεραμέντο.

Ο κόσμος γίνεται για μένα κρυσταλλένιος
και σε κοιτάζω μέσα από εκλάμψεις τρίλιας
γαλάζια Κυριακή των λογισμών μου.