Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

JORGE LUIS BORGES


LOS JUSTOS

Un hombre que cultiva un jardín, como quería Voltaire.

El que agradece que en la tierra haya música.

El que descubre con placer una etimología.

Dos empleados que en un café del Sur juegan un silencioso ajedrez.

El ceramista que premedita un color y una forma.

Un tipógrafo que compone bien esta página, que tal vez no le agrada

Una mujer y un hombre que leen los tercetos finales de cierto canto.

El que acaricia a un animal dormido.

El que justifica o quiere justificar un mal que le han hecho.

El que agradece que en la tierra haya Stevenson.

El que prefiere que los otros tengan razón.

Esas personas, que se ignoran, están salvando el mundo.


Los Justos, publicado en La Cifra (1981)




ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του όπως θα το 'θελε ο Βολταίρος.

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική.

Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία.

Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι.

Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα.

Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει.

Μια γυναίκα κι ένας άντρας που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός  ποιήματος.

Κάποιος χαϊδεύοντας ένα ζωάκι που κοιμάται.

Κείνος που συγχωρεί ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του 'γινε.

Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη γιατί σ’ αυτό τον κόσμο  έζησε ο Στήβενσον.

Κάποιος που προτιμά να 'χουν δίκιο οι άλλοι.

Οι άνθρωποι αυτοί, που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται, έχουν σώσει τον κόσμο.


Μτφ. Δημήτρης Καλοκύρης



NINA SIMONE (February 21, 1933 – April 21, 2003)


Nina Simone performing at the Pan-African Festival in Algiers (1969).
Photo by Guy Le Querrec.

"Did you know that the human voice is the only pure instrument? That it has notes no other instrument has? It’s like being between the keys of a piano. The notes are there, you can sing them, but they can’t be found on any instrument. That’s like me. I live in between this. I live in both worlds, the black and white world. I am Nina Simone, the star, and I am not here. I’m a woman. My secret self is between these worlds."




Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ


Δε φορούσε ένα λουλούδι στα μαλλιά, 
δεν είχε το ονειροπαρμένο βλέμμα του έρωτα 
ούτε το φόρεμά της ήταν λευκό. 
Δάγκωνε τα χείλια με δύναμη κι εκείνα μάτωναν 
και κύλαγαν στο μπράτσο της 
σαν κόκκινο ποταμάκι σιωπηλό, 
ίδιο με τις σκέψεις που σκόρπισαν 
από το γυάλινο ποτήρι που της έπεσε από τα χέρια. 
Κι η ζεστασιά; 
Πού πήγε η ζεστασιά των ματιών της; 
Σε μάταια λόγια, 
ματαιωμένες υποσχέσεις, 
χλωμά όνειρα, ασαφή. 
Κι η λάμψη των μαλλιών, βροχή. Σταγόνα βασανιστική τακ τακ τακ…

Δε φοράει την ομορφιά, 
στη σιωπή έταξε το βλέμμα της 
στο σκοτάδι τη φωνή της.


©Silena, 14/2/2014

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

OCTAVIO PAZ

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ
Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
(απόσπασμα)

[...]

Βαδίζω μέσα σε στοές ήχων,
Σε παρουσίες πλέω ηχηρές,
Σαν τον τυφλό περνώ απ’ τις διαφάνειες
Ένας κατοπτρισμός με σβήνει, γεννιέμαι σ’ έναν άλλον
Ω δάσος από μαγικές κολόνες,
Κάτω απ’ τα τόξα του φωτός εισβάλλω
Στους διαδρόμους του διάφανου φθινοπώρου,

Μπαίνω στο σώμα σου όπως στον κόσμο
Η κοιλιά σου ηλιόλουστη πλατεία
Τα στήθη σου δυο εκκλησιές που λειτουργεί το αίμα
Τα παράλληλα μυστήριά του
Σαν τον κισσό τα βλέμματά μου σε σκεπάζουν
Είσαι μια πολιορκημένη πόλη απ’ τη θάλασσα…

Ντυμένη με το χρώμα της επιθυμίας μου
Γυμνή γυρνάς καθώς η σκέψη μου
Ταξιδεύω στα μάτια σου σαν μέσα στο νερό…
Στο μέτωπό σου περπατώ σαν το φεγγάρι
Όπως το σύννεφο στο λογισμό σου
Πηγαίνω στην κοιλιά σου όπως στα όνειρά σου

Η φούστα σου από αραποσίτι κυματίζει
Και τραγουδάει, η φούστα σου από κρύσταλλο
Η φούστα σου η νερένια
Τα χείλη, τα μαλλιά, τα βλέμματά σου…
Κλείνεις τα μάτια μου με το νερένιο σου στόμα…

Ταξιδεύω στη μέση σου σαν σε ποτάμι
Πηγαίνω στο σώμα σου σαν σ’ ένα δάσος…
Περπατώ στους σφοδρούς λογισμούς σου
Και στου λευκού μετώπου σου την έξοδο
Η γκρεμισμένη μου σκιά κομματιάζεται
Μαζεύω τα κομμάτια μου ένα ένα
Και δίχως σώμα προχωρώ, ψάχνω ψηλαφώντας….

[...]

Οκτάβιο Παζ
Η πέτρα του ήλιου και άλλα ποιήματα
Μτφρ: Τάσος Δενέγρης, Εκδόσεις Ίκαρος, 1993


OCTAVIO PAZ
Piedra de sol
(extracto)

[...]

voy entre galerías de sonidos,
fluyo entre las presencias resonantes,
voy por las transparencias como un ciego,
un reflejo me borra, nazco en otro,
oh bosque de pilares encantados,
bajo los arcos de la luz penetro
los corredores de un otoño diáfano,

voy por tu cuerpo como por el mundo,
tu vientre es una plaza soleada,
tus pechos dos iglesias donde oficia
la sangre sus misterios paralelos,
mis miradas te cubren como yedra,
eres una ciudad que el mar asedia,
una muralla que la luz divide
en dos mitades de color durazno,
un paraje de sal, rocas y pájaros
bajo la ley del mediodía absorto,

vestida del color de mis deseos
como mi pensamiento vas desnuda,
voy por tus ojos como por el agua,
los tigres beben sueño de esos ojos,
el colibrí se quema en esas llamas,
voy por tu frente como por la luna,
como la nube por tu pensamiento,
voy por tu vientre como por tus sueños,

tu falda de maíz ondula y canta,
tu falda de cristal, tu falda de agua,
tus labios, tus cabellos, tus miradas,
toda la noche llueves, todo el día
abres mi pecho con tus dedos de agua,
cierras mis ojos con tu boca de agua,
sobre mis huesos llueves, en mi pecho
hunde raíces de agua un árbol líquido,

voy por tu talle como por un río,
voy por tu cuerpo como por un bosque,
como por un sendero en la montaña
que en un abismo brusco se termina
voy por tus pensamientos afilados
y a la salida de tu blanca frente
mi sombra despeñada se destroza,
recojo mis fragmentos uno a uno
y prosigo sin cuerpo, busco a tientas,

[...]


Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

EMILY DICKINSON - ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΦΩΝΑΧΤΑ






{Fr 1381/ J 1354}

Είναι η Καρδιά πρωτεύουσα του Νου
ο Νους είναι μια ενιαία Πολιτεία-
Καρδιά και Νους μαζί αποτελούν
Μια Ήπειρο μονάχη και ενιαία-

Ένας-είναι σ' αυτήν ο Πληθυσμός-
Κι έχει πολλούς στον αριθμό κατοίκους-
Τούτο το Έθνος το εκστατικό
Γύρεψε-είσαι εσύ ο Ίδιος.

The Heart is the Capital of the Mind
The Mind is a single State-
The Heart and the Mind together make
A single Continent-

One-is the Population-
Numerous enough-
This ecstatic Nation
Seek-it is Yourself.



{Fr 982/ J 919}

Αν σταματήσω μια καρδιά που πάει να σπάσει
Δεν ήρθα μάταια στη ζωή
Αν απαλύνω κάποιου την Οδύνη
Ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο

Ή βοηθήσω τον μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη
Να μπει ξανά μες στη Φωλιά
Δεν ήρθα μάταια στη ζωή.

If I can stop one Heart from breaking
I shall not live in vain
If I can ease one Life the Aching
or Cool one Pain

Or help one fainting Robin
Unto his Nest again
I shall not live in vain.


Emily Dickinson, Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά
Ποιήματα και Επιστολές, Εισαγωγική μελέτη και επιμέλεια: Λιάνα Σακελλίου
Μετάφραση: Λ. Σακελλίου, Α. Γρίβα, Φ. Μαντά,
Εκδόσεις: Gutanberg, Αθήνα 2013



source: here

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ #42





καλή σας ακρόαση 

Τζένη Βάνου – Αν είναι η αγάπη αμαρτία
  • Σταύρος Ζώρας – Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο
  • Πασχάλης Αρβανιτίδης – Αν μια μέρα σε χάσω
  • Τζένη Βάνου – Σ’ αγαπώ
  • Dalida – L’ histoire d’ un amour
  • Ornella Vanoni – Mi son sono inamorata di te
  • Edith Piaf – L’ hymne à l’ amour
  • Christophe – Oh mon amour
  • Francoise Hardy - Les temps de l’ amour
  • Bryan Ferry – I’m in the mood for love
  • Charles Aznavour – mourir d’ aimer
  • Secret Garden - 2046 adagio
  • Charlie Haden &  Enrico Pieranunzi – Miradas
  • Tord Gustavsen Trio -  Deep as Love
  • Egberdo Gismonti – Villa Lobos Bachiana n°5
  • Steve Kuhn – Emmanuel
  • Keith Jarrett - Encores



  • ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΣΑΡΗΣ




    Η μέρα που νυχτώνει

    Η ψυχή βλέπει τη λίμνη
    Στο είδωλό της
    Στου χρόνου το βλέμμα που διστάζει
    Και η προσμονή καλπάζει
    Προς τα βουνά.

    Αυτός που περιμένω
    Έχει για πρόσωπο
    Σμάρι από πουλιά.
    Χαϊδεύει όμορφα όσο κανείς
    Πετά επάνω από πόλεις
    Ξαπλώνει σε αγρούς
    Τρυπώνει σε σπηλιές.
    Η ανάσα του βελούδινη πνοή
    Κι η αγκαλιά του ανθισμένη.

    Μούσκεψα μες στη βροχή
    Τα δάκρυα κυλούν και τον καλούν.
    Τόση επιθυμία
    Κι αυτός ν' αργεί!...


    Από τη συλλογή Θα επιστρέψω φωτεινός (Ποιήματα 1993-1999) (2000)

    YANN TIERSEN

    Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

    JORGE LUIS BORGES

    Un Lector

    Que otros se jacten de las páginas que han escrito;
    a mí me enorgullecen las que he leído.
    No habré sido un filólogo,
    no habré inquirido las declinaciones, los modos, la laboriosa mutación de las letras,]
    la de que se endurece en te,
    la equivalencia de la ge y de la ka,
    pero a lo largo de mis años he profesado
    la pasión del lenguaje.
    Mis noches están llenas de Virgilio;
    haber sabido y haber olvidado el latín
    es una posesión, porque el olvido
    es una de las formas de la memoria, su vago sótano,
    la otra cara secreta de la moneda.
    Cuando en mis ojos se borraron
    las vanas apariencias queridas,
    los rostros y la página,
    me di al estudio del lenguaje de hierro
    que usaron mis mayores para cantar
    espadas y soledades,
    y ahora, a través de siete siglos,
    desde la Última Thule,
    tu voz me llega, Snorri Sturluson.
    El joven, ante el libro, se impone una disciplina precisa
    y lo hace en pos de un conocimiento preciso;
    a mis años, toda empresa es una aventura
    que linda con la noche.
    No acabaré de descifrar las antiguas lenguas del Norte,
    no hundiré las manos ansiosas en el oro de Sigurd;
    la tarea que emprendo es ilimitada
    y ha de acompañarme hasta el fin,
    no menos misteriosa que el universo
    y que yo, el aprendiz.


         Jorge Luis Borges, Elogio de la sombra, 1969


    Ένας αναγνώστης

    Άλλοι, ας καυχηθούν για τις σελίδες που έχουν γράψει’
    εγώ, είμαι περήφανος για κείνες που έχω διαβάσει.
    Μπορεί να μην υπήρξα φιλόλογος,
    ή να μην έχω ερευνήσει τις πτώσεις, τις εγκλίσεις τις δύσκολες
                       μεταφωνίες των γραμμάτων,
    το δέλτα που μετατρέπεται σε ταυ
    την ισοδυναμία του χι με το κάπα,
    αλλά, χρόνο με το χρόνο,  μ’ έχει κυριέψει
    ένα πάθος για τη γλώσσα.
    Τις νύχτες μου γεμίζει ο Βιργίλιος¨
    έχοντας μάθει κάποτε και έχοντας ξεχάσει τα λατινικά
    μένει κάποιο όφελος, γιατί η λησμονιά
    είναι μία από τις πλευρές της μνήμης, το αχανές κελάρι της,
    η άλλη όψη, η μυστική, του νομίσματος.
    Και καθώς έσβηναν από τα μάτια μου
    οι πρόσκαιρες αγαπημένες μορφές,
    τα πρόσωπα, οι σελίδες,
    αφοσιώθηκα στη μελέτη της δύσκαμπτης γλώσσας
    που χρησιμοποιούσαν οι προγονοί μου τραγουδώντας
    για σπαθιά και μοναξιές,
    και τώρα, ύστερα από εφτά αιώνες,
    από την Έσχατη Θούλη,
    φτάνει ως εμένα η φωνή σου, Σνόρι Στούρλουσον.
    Ο νέος, ανοίγοντας το βιβλίο, σπουδάζει έναν συγκεκριμένο κλάδο
    ζητώντας να αποκομίσει μια επακριβή γνώση'
    στην ηλικία την δική μου, κάθε τέτοιο τόλμημα είναι μια περιπέτεια
    που αγγίζει τα όρια της απόγνωσης.
    Δεν θα μπορέσω ποτέ ν΄αποκρυπτογραφήσω τις πανάρχαιες γλώσσες του Βορρά,
    κι ούτε να βυθίσω τα άπληστα χέρια μου στο χρυσάφι του Σίγκουρντ'
    το έργο που αναλαμβάνω είναι ανεξάντλητο
    και θα με συντροφέψει μέχρι τέλους,
    πάντα εξίσου αινιγματικό καθώς το σύμπαν
    ή και καθώς εγώ, ο αρχάριος. 

    Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα
    Μετάφραση, εισαγωγή, σχόλια: Δημήτρης Καλοκύρης
    Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα, 2006





    Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014