Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
Πήγα στην αγορά με τα πουλιά
Κι αγόρασα πουλιά
Για σένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια
Κι αγόρασα λουλούδια
Για σένα
αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά
Κι αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για σένα
αγάπη μου
Και μετά πήγα στην αγορά με τους σκλάβους
Και σ’ έψαξα
Αλλά δε σε βρήκα
αγάπη μου


Εισαγωγή – Μετάφραση – Σχόλια:ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 
[Αναδημοσίευση από τα Τετράμηνα, τχ. 76-81, Άνοιξη 2007, σ. 5947-5956]


ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ


photograph: Mihalis Tsavidis


«Η επόμενη μέρα»

Ένα χαμόγελο 
κι ένα χέρι χλωμό 
που διαχωρίζει την ερημιά από το πεπρωμένο.
Απρόσμενο ανακάτεμα
λυγμών και γέλιου τρανταχτού
και μιαν αφήγηση που έμεινε στη μέση
γιατί δεν πρόλαβες.
Δεν πρόλαβες να δεις
του έρωτα τ΄αλάργεμα.
Να στάζει
κόκκινο σαν αίμα, πάνω στη φυγή του.
Και οι μοναχικοί τούτου του κόσμου
βαθιά ν’ αναστενάζουν
στου νόστου την ομίχλη
σαν ένα πρόσχημα
μιας ακόμη «επόμενης μέρας».

Silena, 26/5/2013

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

ΙΒΑΝ ΓΚΟΛ


1891-1950

Μαλαισιανά τραγούδια


Είμαι το ρυάκι σου
που μέθυσε με δυόσμο

Σκύψε πάνω μου
για να σου μοιάσω

Κολύμπησε μέσα μου
να νιώσεις πως τρέμω

Φάε τα ψάρια μου
να μ’ αφανίσεις

Πιες με
να με στερέψεις

Αγάπησέ με
Θα σε συντρέξω να πνιγείς

Στο φιλί σου πιο βαθύ κι απ’ το θάνατο
νιώθω τη λύσσα σου να ξαναμπείς στη γη
να γυρίσεις πίσω στο χάος σου

Λιώνεις
χάνεσαι
σύννεφο πέφτεις
ποτάμι τρέχεις στη θάλασσά σου
Κι σάρκα μου σε δέχεται σαν ένα μνήμα


Σκεπάστηκα με εφτά πέπλα
για να με ξεσκεπάσεις
εφτά φορές

Μυρώθηκα μ’ εφτά μύρα
για να με μυρίσεις
εφτά φορές


Σου είπα εφτά ψέματα
για να με αφανίσεις
εφτά φορές



μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ


Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα   
(Από την ανέκδοτη συλλογή Άψινθος)

Βροχή. Ψιχαλιστή ποτιστική δαρτή.
Υετός. Ομηρική βροχή.
Όμβρος. Αρχαία βροχή – καταρρακτώδης.
Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα.
Χιών. Χιόνι χιονόνερο. Νιφετός.
Χάλαζα χαλάζι χαλαζόκοκκος.
(Σιούγκραβος στα όρη Τσαμαντά).
Υδατώδη ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα
αναντάμ παπαντάμ.
Προσφάτως τεχνητή βροχή
εσχάτως όξινη βροχή
προσεχώς κατακλυσμός.
Κατά ζεύγη τα ζώα
κατά μόνας τα φυτά
κατά κρημνού οι άνθρωποι – αγεληδόν
Κατά μάνα κατά κύρη άλλωστε.

Τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
Βροχή μου. Βροχούλα μουσκεμένη.

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

PAUL VERLAINE





The Kiss
by Silena


ΤΟ ΦΙΛΙ


Φιλί, ρόδο εκατόφυλλο μες στων χαδιών τον κήπο
τραγούδι επάνω στων δοντιών την πάλευκη γραμμή,
τραγούδι που ο Έρωτας θροεί και ψιθυρίζει
με της καρδιάς τους κραδασμούς, μ' ενός Αρχάγγελου φωνή.

Paul Verlaine



Μτφ: Βασίλειος Ι. Λαζανάς
-Tα ερωτικά των Γάλλων κλασικών ποιητών-

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Η ΕΛΕΝΗ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


















Βιβλιοδεσία σε δέρμα και χρυσοτυπία της ΦΡΟΣΩΣ ΓΑΝΙΑΡΗ

[...................]
 Αλήθεια, πόσα πράγματα άχρηστα, με πόση απληστία συναγμέ-
να
φράζαν το χώρο - δεν μπορούσαμε να σαλέψουμε, τα γόνατά μας
χτυπούσαν σε ξύλινα, πέτρινα, μετάλλινα γόνατα. Ω, βέβαια, θα
πρέπει
πολύ να γεράσουμε, πολύ, ώσπου να γίνουμε δίκαιοι, να φτάσουμε
εκείνη
την ήμερη αμεροληψία, τη γλυκειά ανιδιοτέλεια στις συγκρίσεις,
στις κρίσεις,
όταν δικό μας πια μερτικό δεν υπάρχει σε τίποτα πάρεξ σ' αυτή
την ησυχία.

Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες,
θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιό-
λας
ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι άν-
θρωποι, αθώοι,
να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να χτυ-
πούν το κεφάλι
στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει
ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μες από μια χαραμάδα
λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ' το χρόνο και τη σκιά τους. Ωστόσο -
ποιος ξέρει -
ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να
αρχίζει
η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κ' η ομορφιά του ανθρώπου
ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων,
ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δά-
φνη
κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέ-
ρας.

Μείνε λιγάκι ακόμη. Βράδιασε. Το χρυσόμαλλο δέρας που λέγαμε
- Ω, η σκέψη
έρχεται αργά σ' εμάς τις γυναίκες - ξεκουράζει κάπως. Αντίθετα,
οι άντρες
δε σταματούν ποτέ τους να σκεφτούν, - ίσως φοβούνται, ίσως δε
θέλουν
να δουν κατάματα το φόβο τους, να δουν την κούρασή τους, να ξε-
κουραστούνε -
δειλοί, ματιαόδοξοι, πολυάσχολοι, προχωρούν στο σκοτάδι. Τα
ρούχα τους
μυρίζουν πάντα καπνό από μια πυρκαγιάπου πλάι της ή μέσα της
είχαν περάσει χωρίς να το ξέρουν. Γδύνονται γρήγορα, ρίχνουν
τα ρούχα τους στο πάτωμα, πέφτουν στην κλίνη. Όμως και το ίδιο
τους το σώμα
μυρίζει καπνό, - τους ναρκώνει. Μες στο τρίχωμα του στήθους
τους
έβρισκα, σαν κοιμόνταν πια, κάτι λεπτά, καμμένα φύλλα
ή κάτι πούπουλα σταχτόμαυρα από πουλιά σκοτωμένα. Τότε
εγώ τα μάζευα και τα φυλούσα σε μια κασετίνα - τα μόνα σημάδια
μιας μυστικής επαφής - ποτέ δεν τους τάδειξα - δε θα τ' ανα-
γνώριζαν.

Κάποιες στιγμές, ω, ναι, ήταν ωραίοι - έτσι γυμνοί, παραδομέ-
νοι στον ύπνο,
εντελώς απροσποίητοι, αφημένοι, με τα μεγάλα, δυνατά σώματά
τους
υγρά, μαλακωμένα, σαν θορυβώδη ποτάμια που κυλήσαν
από ψηλά βουνάσε γαλήνια πεδιάδα, ή σαν παιδιά εγκαταλειμμέ
να. Τότε
τους αγαπούσα πράγματι, σα να τους γέννησα εγώ. Παρατηρούσα
τα μακριά ματόκλαδά τους
κ' ήθελα να τους πάρω μέσα μου για να τους προφυλάξω, ή έτσι
να ζευγαρώσω μ' ολόκληρο το σώμα τους. Κοιμόταν. Κι ο ύπνος
σου επιβάλλει
το σεβασμό, γιατί 'ναι τόσο σπάνιος. Πάνε κι αυτά. Ξεχαστήκαν.

 [..................................]

ένα μικρό απόσπασμα από το έργο του Γιάννη Ρίτσου

Η ΕΛΕΝΗ

Εκδόσεις Κέδρος

 *(το πρωτότυπο κείμενο είναι σε πολυτονικό σύστημα)
          

NINO ROTA

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ





















Edgar Degas 
woman in bath


ΓΥΜΝΙΑ
(Από τις «Σχέσεις Σιωπής»,1984)

Χθες βράδυ σ’ ονειρεύτηκα.
Με τα φώτα της πόλης για μάτια,
το σώμα γυμνό,
μυρωδιά ανοιξιάτικης λεύκας
και για μόνο κάλυμμα
το σκοτάδι.





Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ


Φυγή

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας
ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε
ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε
σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν
νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε
μὲ τόσο πάθος.

Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε
μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες
κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα
ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου
κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη
μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε
μέσα στὴ φυγή.




Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

e.e. cummings


e.e. cummings (1894 –1962)

somewhere i have never travelled

 somewhere i have never travelled, gladly beyond
 any experience, your eyes have their silence:
 in your most frail gesture are things which enclose me,
 or which i cannot touch because they are too near

 your slightest look easily will unclose me
 though i have closed myself as fingers,
 you open always petal by petal myself as Spring opens
 (touching skilfully, mysteriously) her first rose

 or if your wish be to close me, i and
 my life will shut very beautifully, suddenly,
 as when the heart of this flower imagines
 the snow carefully everywhere descending;

 nothing which we are to perceive in this world equals
 the power of your intense fragility: whose texture
 compels me with the colour of its countries,
 rendering death and forever with each breathing

 (i do not know what it is about you that closes
 and opens; only something in me understands
 the voice of your eyes is deeper than all roses)
 nobody, not even the rain, has such small hands



κάπου όπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει

κάπου όπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει, εντελώς πέρα 
από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους: 
στην πιο εύθραυστη χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με τυλίγουν 
ή που δεν μπορώ να τα’ αγγίξω γιατί είναι αβάσταχτα κοντά 

το παραμικρό βλέμμα σου εύκολα θα μ’ ανοίξει 
μ’ όλο που έχω κλειστεί σαν τα δάχτυλα, 
πάντοτε μ’ ανοίγεις πέταλο με πέταλο όπως ανοίγει η Άνοιξη 
(αγγίζοντας επιδέξια, παράξενα) το πρώτο της ρόδο

ή αν το θέλημά σου είναι να με κλείσεις, εγώ κι 
η ζωή μου θα σφραγιστούμε ερμητικά, ξαφνικά, 
όπως όταν η καρδιά αυτού του ανθού φαντάζεται 
το χιόνι προσεκτικά να κατεβαίνει παντού

τίποτα απ’ όσα θα νοιώσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν φτάνει 
τη δύναμη της πανίσχυρης αδυναμίας σου: που η ύφανσή της 
με σπρώχνει με το χρώμα των χωρών της, 
να ανταλλάξω τον θάνατο για πάντα με όλες τις ανάσες

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει 
κι ανοίγει, μόνον κάτι μέσα μου καταλαβαίνει 
πως η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ’ όλα τα ρόδα) 
κανένας, ούτε ακόμη η βροχή, δεν έχει τόσο μικρά χέρια


Μτφ. Γιάννη Φαρμακίδη


Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

STRICTLY FOR DAYDREAMERS!!!

για σας αγαπημένοι μου είναι το τραγούδι που ακολουθεί και το έχω ακούσει πάνω από ....ν - φορές μέχρι τώρα!!! για σας αγαπημένοι μου που πιστεύετε όπως κι εγώ, στα όνειρα και επιμένετε να τα ζείτε, για σένα AnD, Emmanuel A., κ.κ., Stamatis, Δημήτρη, Margo, Μελίνα, ..... είστε πολλοί!!!! για όλους εσάς,... daydreamers!



You wake up and you're beautiful
Your everything is lovely
Your eyes are the same eyes that you had yesterday
So you know who you once were
And you recognize the miracle
Today you're beautiful

You're walking by the local dive
And everyone asks who you are
Motor cars go racing by
Glancing in their rear-view mirrors

Do you know who you once were?
Do you believe in miracles?
Today you're beautiful

Your slender body nearly flies
Each step you take is cinematic
Other women wonder why they have been cursed
Why are they so pathetic?

Do you know who you once were?
Do you believe in miracles?
Today you're beautiful
Today you're who you are
Today you're beautiful
Today you're who you are
Today you're beautiful

FRANZ SCHUBERT: Ständchen opera



Leise flehen meine Lieder
durch die Nacht zu dir;
In den stillen Hain her nieder,
Liebchen, komm zu mir!
Flüsternd schlanke Wipfel rauschen
Indes Mondes Licht,
Indes Mondes Licht;
Des Verräthers feindlich Lauschen
Fürchte, Holde, nicht,
Fürchte, Holde, nicht.
Hörst die Nachtigallen schlagen?
Ach! sie flehen dich,
Mit der Töne süßem Klagen
Flehen sie für mich!
Sie versteh'n des Busens Sehnen,
Kennen Liebes schmerz.
Kennen Liebes schmerz?
Rühren mit den Silberrönen
Jedes weiche Herz,
Jedes weiche Herz.
Laß auch dir die Brust bewegen,
Liebchen, höre mich,
Bebend harr ich dir entgegen!
Komm, beglücke mich,
Komm, beglücke mich,
Komm, beglücke mich!



αν το προτιμάτε στα γαλλικά, ακούστε κι αυτό:



Franz Schubert: Ständchen

My songs quietly implore you
through the night;
down to the silent wood
my love, come to me!
The tree tops whisper
in the light of the moon;
Don't be afraid, my love,
no-one will observe us.

Can you hear the nightingales?
Oh! They implore you,
their sweet lament
pleads with you on my behalf.

They understand the yearning I feel,
they know love's tor ture,
with their silvery notes
they touch every soft heart.

Let them touch yours, too,
sweet love: hear my plea!
Trembling I await you,
come, bring me bliss!

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ #81




Jazz οι ήχοι που ακούγονται στον Πλανήτη της Μουσικής!

Καλή σας ακρόαση

Silena, 12/5/2013




1. Mercedes Sosa – Gracias a la vida
2. Luz Casal – Piensa en mi
3. Madeleine Peyroux – Dance me to the end of love
4. Astor Piazzolla – La muerte del angel
5. Hindi Zahra – Set me free
6. Beth Rowley – You’ve got me wrapped around your little finger
7. Duffy – Smoke without fire
8. Amy Winehouse – You know I’m no good
9. Hindi Zahra – Beautiful Tango
10. Beth Rowely -  A Sunday Kind of love
11. Dinah Washington – Fly me to the moon
12. Billie Holiday – I cried for you
13. Dinah Washington – Our love
14. Bud Powell – You go to my head
15. Nina Simone – Don’t let me be misunderstood
16. Billie Holiday – Love me or leave me
17. Etta James – I’d rather go blind
18. Ella Fitzgerald – Someone to look over me
19. Julie London – Sway
20.  Ella Fitzgerald – Sentimental Mood

ΜΗΤΡΙΚΗ ΣΤΟΡΓΗ


Γιώργος Ιακωβίδης
Μητρική Στοργή



Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

OCTAVIO PAZ

Καλημέρα! Με τον Οκτάβιο Παζ στη σκέψη δεν μπορώ παρά να σας ταξιδέψω μουσικά και ποιητικά στο Μεξικό!

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ
Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

(απόσπασμα)


Βαδίζω μέσα σε στοές ήχων,
Σε παρουσίες πλέω ηχηρές,
Σαν τον τυφλό περνώ απ’ τις διαφάνειες
Ένας κατοπτρισμός με σβήνει, γεννιέμαι σ’ έναν άλλον
Ω δάσος από μαγικές κολόνες,
Κάτω απ’ τα τόξα του φωτός εισβάλλω
Στους διαδρόμους του διάφανου φθινοπώρου,

Μπαίνω στο σώμα σου όπως στον κόσμο
Η κοιλιά σου ηλιόλουστη πλατεία
Τα στήθη σου δυο εκκλησιές που λειτουργεί το αίμα
Τα παράλληλα μυστήριά του
Σαν τον κισσό τα βλέμματά μου σε σκεπάζουν
Είσαι μια πολιορκημένη πόλη απ’ τη θάλασσα…

Ντυμένη με το χρώμα της επιθυμίας μου
Γυμνή γυρνάς καθώς η σκέψη μου
Ταξιδεύω στα μάτια σου σαν μέσα στο νερό…
Στο μέτωπό σου περπατώ σαν το φεγγάρι
Όπως το σύννεφο στο λογισμό σου
Πηγαίνω στην κοιλιά σου όπως στα όνειρά σου

Η φούστα σου από αραποσίτι κυματίζει
Και τραγουδάει, η φούστα σου από κρύσταλλο
Η φούστα σου η νερένια
Τα χείλη, τα μαλλιά, τα βλέμματά σου…
Κλείνεις τα μάτια μου με το νερένιο σου στόμα…
Ταξιδεύω στη μέση σου σαν σε ποτάμι
Πηγαίνω στο σώμα σου σαν σ’ ένα δάσος…
Περπατώ στους σφοδρούς λογισμούς σου
Και στου λευκού μετώπου σου την έξοδο
Η γκρεμισμένη μου σκιά κομματιάζεται
Μαζεύω τα κομμάτια μου ένα ένα
Και δίχως σώμα προχωρώ, ψάχνω ψηλαφώντας….

Οκτάβιο Παζ
Η πέτρα του ήλιου και άλλα ποιήματα
Μτφρ: Τάσος Δενέγρης, Εκδόσεις Ίκαρος, 1993





κ.κ. σας ευχαριστώ πολύ, για την πολύ ενδιαφέρουσα συμβολή σας!        


Από το βιβλίο: ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ, Ηλιόπετρα, 

μετάφραση-επίμετρο Κώστας Κουτσουρέλης,
δίγλωσση έκδοση, Μαΐστρος, Αθήνα 2007



       μια ιτιά κρυστάλλινη, μια υδρόεσσα λεύκα,
  ένα ανεμοδαρμένο σιντριβάνι,
  ένα δέντρο βαθύ που όμως χορεύει,
  το πέρασμα ενός ποταμού που ελίσσεται,
  μακραίνει, αναποδίζει, αλλάζει κοίτη
  και πάντα εκβάλλει:
            μία πορεία γαλήνια
  άστρου ή άνοιξης που δεν επείγει,
  νερό που με τα βλέφαρα κλεισμένα
  όλη τη νύχτα μαντικό αναβλύζει,
  μια ομόφωνη ροή κύμα το κύμα
  ώσπου να κρύψει η τρικυμία τα πάντα,
  μια πράσινη επικράτεια δίχως δύση
  όπως η λάμψη η άγρια των φτερούγων
  σαν ξεδιπλώνουν στ' ουρανού τη μέση,


  μία πορεία ανάμεσα απ' τις λόχμες
  των ημερών που θά 'ρθουν κι η μοιραία
  λάμψη της δυστυχίας σαν τραγούδι
  ενός πουλιού που απολιθώνει δάση
  και κείνες οι ευτυχίες απ' το μέλλον
  μες στα κλαδιά που ξεθωριάζουν,
  ώρες φωτός που ήδη πουλιά ραμφίζουν,
  οιωνοί που δραπετεύουν απ' τα χέρια,


  μια παρουσία σαν έξαφνο τραγούδι,
  σαν άνεμος που τραγουδά στις φλόγες,
  δυο μάτια που τον κόσμο μετεωρίζουν
  μ' όλα τα πέλαγα και τα βουνά του,
  σώμα από φως που φίλτραρε ο αχάτης,
  μηροί από φως, κοιλιά από φως, οι κόλποι,
  οι βράχοι του ήλιου, ένα κορμί στο χρώμα
  του σύννεφου, στο χρώμα άλτριας μέρας,
  η ώρα σπινθηρίζει, παίρνει σώμα,
  είναι ορατός στο σώμα σου ήδη ο κόσμος,
  διάφανος μες στη διαφάνειά σου [...]


  γραφή φωτιάς επάνω στον νεφρίτη,
  άνασσα των φιδιών, σχισμή στον βράχο,
  στήλη του ατμού, πηγή μέσ' απ' την πέτρα,
  αυλή του φεγγαριού, αετοράχη,
  σπέρμα γλυκάνισου, θανάτου αγκάθι
  ελάχιστο που δίνει αθάνατα άλγη,
  ποιμένισσα κοιλάδων υποβρύχιων,
  επόπτρια μες στην κοιλάδα του Άδη,
  λιάνα πιασμένη απ' τους γκρεμούς του ιλίγγου,
  φυτό που αναρριχάται όλο φαρμάκι,
  λουλούδι ανάστασης, ζωής σταφύλι,
  κυρά της αστραπής και της φλογέρας,
  βραγιά των γιασεμιών, στο τραύμα αλάτι,
  μπουκέτο ρόδα στον τουφεκισμένο,
  σελήνη της αγχόνης, χιόνι Αυγούστου,
  γραφή θαλάσσης πάνω στον βασάλτη,
  πάνω στην έρημο η γραφή του ανέμου,
  μια διαθήκη του ήλιου, ρόδι, στάχυ,


  όψη καμένη, καταφαγωμένη,
  όψη εφηβική, κατατρεγμένη,
  χρόνια φαντάσματα, κύκλιες ημέρες
  που σ' ίδια αυλή οδηγούν, στον ίδιο τοίχο,
  καίει η στιγμή, κι είναι μια όψη μόνο
  οι όψεις οι διαδοχικές της φλόγας,
  ένα όνομα όλα τα ονόματα είναι,
  όλα τα πρόσωπα είναι ένα μόνο,
  μονάχα μια στιγμή όλοι οι αιώνες,
  και πάντα στους αιώνες των αιώνων
  θα φράζουν του αύριο την οδό δυο μάτια,


  τίποτα εμπρός μου, μια στιγμή μονάχα
  ανακτημένη απόψε, ονειρεμένη
  πέρ' απ' του ονείρου τις μεικτές εικόνες,
  στ' όνειρο επάνω βίαια λαξεμένη,
  απ' το μηδέν βγαλμένη αυτής της νύχτας,
  με τα δικά μου χέρια αναστημένη
  γράμμα το γράμμα, ενώ έξω επείγει ο χρόνος
  και της ψυχής μου κρούει σκαιά τις πόρτες
  ο κόσμος με ωράριο σαρκοβόρο  [...]


  όλα μεταμορφώνονται, όλα αγιάζουν,
  κέντρο του κόσμου κάθε κάμαρα είναι,
  κάθε μια πρώτη νύχτα, πρώτη μέρα,
  γεννιέται ο κόσμος όταν δυο φιλιούνται,
  μια στάλα φως στα διάφανά μας σπλάχνα
  η κάμαρα σαν φρούτο μισανοίγει
  ή εκρήγνυται σαν σιωπηλό αστέρι
  κι οι νόμοι φαγωμένοι απ' τα ποντίκια,
  κάγκελλα τραπεζών, δεσμωτηρίων,
  συρματοπλέγματα, χάρτινες γρίλιες,
  τ' αγκάθια, τα κεντριά και οι σφραγίδες,
  το μονόχορδο κήρυγμα των όπλων,
  μελίρρυτοι σκορπιοί με πετραχήλι,
  ο τίγρης με το ημίψηλο που ηγείται
  του Ερυθρού Σταυρού ή των Χορτοφάγων,
  όνοι παιδαγωγοί κι εθνοπατέρες,
  κροκόδειλοι που κάνουν τους σωτήρες,
  ο Ηγέτης, το τσακάλι, ο εργολάβος
  του μέλλοντος, το ένστολο γουρούνι,
  ο υιός ο εκλεκτός της Εκκλησίας
  που πλένει μ' αγιασμό τα μαύρα δόντια
  κι ακούει μαθήματα αγγλικών κατ' οίκον
  ή και δημοκρατίας, αθέατοι τοίχοι
  και σάπιες προσωπίδες που χωρίζουν
  τον άνθρωπο απ' τους άλλους τους ανθρώπους,
  τον άνθρωπο απ' τον ίδιο,
               καταρρέουν
  σε μια αχανή στιγμή καθώς για λίγο
  νιώθουμε τη χαμένη ενότητά μας,
  τη δόξα και την ερημιά του ανθρώπου
  που θάνατο, ήλιο και ψωμί μοιράζει,
  το ξεχασμένο σάστισμα πως ζούμε  [...]

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ



[Από τη σειρά Εαρινή συμφωνία (1937-1938)]

Γιάννης Ρίτσος, Εαρινή συμφωνία 

ΙΙ

Είχα κλείσει τα μάτια
για ν' ατενίζω το φως.

Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν' αναπνέω.

Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους τής σιγής
κ' η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.

Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.

Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.

Κ' ήρθες εσύ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [Α' Τόμος] (1978)

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

WASSILI KANDINSKY

Ανάρτηση αφιερωμένη εξαιρετικά 
σε όλους τους Γιώργους και τις Γεωργίες που γιορτάζουν σήμερα!


Wassili Kandinsky 
St. George and the dragon


Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ




Διονύσιος Σολωμός
Η ημέρα της Λαμπρής

1.

Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
Τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη∙
Και από 'κει κινημένο αργοφυσούσε
Τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,
Που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.

2.

Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστήτε∙
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
Με το φως της χαράς συμμαζωχτήτε∙
Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες
Ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε∙
Φιληθήτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.

3.

Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι.
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες∙
Γλυκόφωνα κοιτώντας τες ζωγραφι-
σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες∙
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
Από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες∙
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ' τ' αγιοκέρι,
Οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.

XXII.

Βγαίνει, γιατί στα σωθικά του ανάφτει,
Και για πρώτο απαντά τον νεκροθάφτη.

XXIII.

Κανείς δεν του μιλεί, και δεν του δίνει
Το φιλί το γλυκό που φέρνει ειρήνη.

XXIV.

Πάντα χτυπάει, σαν νάλπιζε εκεί κάτω
Ν' αγροικηθή στης κόλασης τον πάτο.

Σημείωση: Μέρος του αποσπάσματος εδημοσιεύτηκε το 1853 στο έργο του Γρασσέτη «Grammatica della lingua greca moderna seguita da un dialogo sopra la lingua e da un discorso sulla metrica». Αναδημοσιεύτηκε η πρώτη στροφή στην έκδ. Ρωσσολίμου και ολόκληρο αναδημοσιεύτηκε στην έκδ. Τερζάκη απ' όπου το παίρνουμε.

Πηγή: Διονυσίου Σολωμού άπαντα τα ευρισκόμενα ελληνικά ποιήματα με τον διάλογον και τα προλεγόμενα του Ιακώβου Πολυλά (εκδόσεις Δαμιανού, Αθήναι (στο βιβλίο δεν αναφέρεται το έτος έκδοσης)

το διάβασα εδώ

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ




Τραγούδι στὸν ἥλιο

Μέσα στὸ φῶς σου γίνομαι πουλὶ
καὶ τραγουδῶ ὅλη μέρα σὰν τὸ σπίνο.
Μίας πεταλούδας παίρνω τὰ φτερὰ
τὰ θεῖα καὶ ὁλόασπρα σὰν τὸ νέο τὸ κρίνο.

Σφαλῶ τὰ βλέφαρά μου, ἐντός μου φῶς.
Τ᾿ ἀνοίγω, φῶς παντοῦ, ὅλο φῶς τριγύρα.
Καὶ λέω: «Ἥλιε, τί θάνατος λαμπρὸς
μὲς σὲ μιὰ τέτοια θεία φωτοπλημμύρα!»