Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

ΔΊΛΗΜΜΑ


Ποτάμι.
Στα χρώματα του δειλινού.
Κάποιες μικρές δειλές ακτίνες διαπερνάν το διάφανο βλέμμα
που απλώνεται σαν να ’ναι το τελευταίο.
Με μικρές μουσικές φράσεις, μοιάζει.
Θαμπώνει τ’αυτιά,
τα μάτια σταυρώνει
φτερά που σπάνε
κι έπειτα
η ραγδαία πτώση.
Η αναμενόμενη.
Ένας χτύπος ακούγεται.
Από μια νευρική φλέβα που περιμένει… πότε θα σταματήσει.
Να ’ρθει επιτέλους η τάξη,
η σιωπή.
Να πάψει ο ερεθισμών των μυών
οι δονήσεις του τώρα
που κυλάει καυτό σαν ποταμός από λάβα.

Δάσος.
Καλύτερα.
Ήσυχο, υπόγειο, σκοτεινό.

Δάσος.
Ονείρων και στεναγμών κρυφών.

©Silena, 20/8/2013