Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

PARADISE BIRDS

paradise birds
by ©Silena
(don't hesitate to click on the painting!!!)


Μιλούσε για κάποιον παράδεισο που κανείς δεν έβλεπε. 
Έτσι, εύκολα απέκτησε το παρατσούκλι «ο τρελός». 
Περπατούσε ώρες μέσα στον ήλιο δίχως καπέλο, μόνο σκέψεις, αφού γνώριζε πόσο οδυνηρό είναι στ’ αλήθεια να υποπτεύεσαι ό,τι είσαι μόνος, κατάμονος, σ’ έναν κόσμο με τόσους πολλούς ανθρώπους!

Τις νύχτες, σταματούσε να περπατά. Ούτε τις μέρες με συννεφιά περπατούσε. Λες κι έπαιρνε όλη την ενέργειά του από τον ήλιο κι όταν εκείνος κρυβόταν πίσω από σύννεφα ή πλανήτες κρυβόταν μαζί του κι «ο τρελός». 

Μάζευε τότε όλα τα παιδιά της γειτονιάς γύρω του και κείνα, σκληρά όπως ήταν, άρχιζαν να τον κοροϊδεύουν ανελέητα. 

Δεν τους έδινε σημασία. Έκανε σαν να μην υπήρχαν κι άρχιζε να διηγείται με φωνή χαμηλή. Ίσα-ίσα που ακουγόταν. Τότε τα παιδιά σώπαιναν κι έστρεφαν όλη τους την προσοχή πάνω του.  Ν’ ακούσουν τις ιστορίες του που πάντα ήταν ταξιδιάρικες, γεμάτες εικόνες κι αγάπη. 

Οι ιστορίες του είχαν ένα χαρακτηριστικό. Τέλειωναν όλες με την ίδια φράση. 

Όταν τα παιδιά ένιωθαν πως η σημερινή ιστορία του πλησίαζε στο τέλος της, όλα μαζί με μια φωνή έλεγαν το τέλος, την ίδια τελευταία φράση, τραγουδιστά κι έτρεχαν να παίξουν.
Εκείνος τότε χαμογελούσε και τους φώναζε δυνατά:


«ένα όνειρο είναι η ζωή μας, ένας παράδεισος, κι εμείς τα πεινασμένα του πουλιά!»

©Silena 14/7/2013