Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

ΤΡΑΒΗΞΕ ΤΙΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ


Αργεί απόψε να βγει το φεγγάρι κι ο χρόνος συνεργός της σιωπής, μου κλείνει δυνατά την πόρτα. Πετάγομαι τρομαγμένη. Το παιχνίδι είναι στημένο.
Δεν φοβάμαι, μα με φοβίζουν. Των ανθρώπων οι σιωπές, με φοβίζουν. Είναι σαν τη νηνεμία πριν την καταιγίδα. Ο ένας κοιτάζει τον άλλο με αλλόκοτο τρόμο μέσα στα μάτια.
Κι αυτό το βλέμμα που τρεμοπαίζει σαν κερί πόσο με θυμώνει. Τράβηξε τις κουρτίνες, θέλω να φωτίσω το σκοτάδι μου. Το φως του φεγγαριού φτάνει σε λίγο. Αδυσώπητο, σκληρό. Θα αποκαλύψει στο πρόσωπό μου τα ανήμπορα δάκρυα που κύλισαν και ξεχάστηκαν μεμιάς.
Ο φόρος έχει πληρωθεί, το τίμημα μιας ζωής γεμάτης ασήκωτα φορτία, ατέλειωτης δουλείας, απίστευτης μοναξιάς. Τα μάτια κοιτάζουν το έδαφος, το έδαφος θάβει τα μυστικά, τα μυστικά σκαλίζουν τις μνήμες, οι μνήμες θολώνουν την καθαρή ματιά.
Γι’ αυτό σου λέω, τράβηξε τις κουρτίνες. Ο φόρος, έχει πληρωθεί.

©silena