Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

EDGAR ALLAN POE















οι νοσταλγοί
by ©Silena


ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ Σ' ΟΝΕΙΡΟ

Το ύστερνό μου φίλημα στο μέτωπό σου πάρε
και άφησέ με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
Αλήθεια λες σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σου φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφού η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογιαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
από το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;

μετάφραση: Κώστας Ουράνης


Προσθέτω στην ανάρτηση μία μετάφραση, του Νίκου Προεστόπουλου
(Ανώνυμε σας ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη συμβολή σας!)


ΟΝΕΙΡΟ Σ' ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

ΔΕΞΟΥ αυτό το φιλί στο μέτωπό σου.
Τώρα που ξεχωρίζουμε θα σου τ' ομολογήσω:
Δεν είχες άδικο να λες πως όλη μου η ζωή α εστάθηκ' ένα όνειρο.
Κι αν η ελπίδα επέταξε
μια νύχτα, είτε μια μέρα,
είτε σε μια οπτασία,
η μέσα στο άπειρο,
είναι γι' αυτό λιγότερο φευγάτη;
Ο,τι θωρούμε η φαινόμαστε, δεν είναι
παρά ένα όνειρο μέσα σε κάποιον όνειρο.

Στέκω μπροστά στη βουή του ακρογιαλιού
που το χτυπάει το κύμα,
και κλείνω μεσ' στη φούχτα μου
δέκα σπειριά μαλαματένιαν άμμο
δέκα σπειριά, όμως κι εκείνα ακόμα
πως γλιστράνε μεσ' απ' τα δάχτυλά μου
και χάνονται στην άβυσσο,
ενώ παίρνει με το κλάμα, ποταμός το κλάμα.
Θεέ μου! Δεν μπορώ, λοιπόν, να τα κρατήσω λιγάκι πιο σφιχτά;
Δεν μπορώ, θεέ μου να σώσω ουτ' ένα
από το κύμα τ' αδυσώπητο;
Ό,τι θωρούμε η φαινόμαστε, δεν είναι λοιπόν,
ένα όνειρο μέσα σε κάποιον όνειρο;

μετάφραση: Νίκος Προεστόπουλος


Και ακόμη μία εξαιρετική μετάφραση του Στρατή Φάβρου


ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ Σ' ΟΝΕΙΡΟ

Στο μέτωπο σου αυτό μου το φιλί πετώ
Και στον από σένα τώρα χωρισμό
Τόσο άσε με να σου ομολογώ,
Δεν είναι λάθος, που με κατηγορείς
Ότι οι μέρες μου εν’ όνειρο ήταν ολοχρονίς;
Κι αν η ελπίδα χάθηκε μια μέρα
Σε μια νύχτα η στη μέρα,
Σε ένα όραμα ή στο πουθενά
Είναι λιγότερο χαμένη πια;
Γιατί ότι βλέπουμε ή μας φαίνεται
Όνειρο μέσα σ’ όνειρο είναι καθώς φαίνεται

Στέκω στη βουή καταμεσής
Μιας απ’ το κύμα δαρμένης ακτής
Και μες το χέρι μου κρατώ
Κόκκους άμμου χρυσής, όσους μπορώ
Λιγοστοί κι όμως πως γλιστρούν
Μέσα απ τα δάχτυλα μου, να χαθούν
Και καθώς οι λυγμοί μου ηχούν, καθώς οι λυγμοί μου ηχούν
Ω Θεέ μου, ας μπορούσα σφιχτά
Να τους αδράξω μιαν έστω φορά
Ω Θεέ μου, δεν μπορώ άραγε να σώσω ούτ’ ένα
Απ’ της ακτής το αλύπητο κύμα;
Είναι ότι βλέπουμε η μας φαίνεται
Όνειρο μέσα σ’ όνειρο, όπως μας φαίνεται;

Μετάφραση: Στρατής Φάβρος