Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

ΑΣΦΟΔΕΛΟΙ



W. Wordsworth (1770-1850)
 Ασφόδελοι

Περιπλανήθηκα μόνος σαν το σύννεφο
Που αιωρείται ψηλά πάνω από λιβάδια και λόφους
Όταν ξαφνικά είδα ένα πλήθος
Ένα πλήθος ασφόδελων που χόρευαν
Κατά μήκος της λίμνης, κάτω από τα δέντρα,
Δέκα χιλιάδες χορεύανε στο αεράκι.

Τα κύματα δίπλα τους λικνίστηκαν αλλά αυτοί
ξεπερνούσαν σε χαρά τ' αφρισμένα κύματα
Ένας ποιητής δεν θα μπορούσε παρά να ευτυχήσει
Με μια τέτοια πρόσχαρη παρέα
Με το βλέμμα μου εκεί ύστερα από λίγο συλλογίστηκα
Τι πλούτο τούτο το θέαμα μου προσφέρει.

Γιατί όταν συχνά ξαπλώνω στον καναπέ μου
Άδειος ή με διάθεση σκεπτικισμού
αστράφτουν πάνω σ' αυτό το εσώτερο μάτι
Που άλλο δεν είναι από την ευτυχία της μοναξιάς
Και τότε με ευδαιμονία γεμίζει η καρδιά μου
Και χορεύει με τους ασφόδελους.

(μια προσπάθεια απόδοσης του ποιήματος από μένα)


Daffodils

I wandered lonely as a cloud
That floats on high over vales and hills
When all at once I saw a crowd
A host of dancing daffodils;
Along the lake, beneath the trees,
Ten thousand dancing in the breeze.

The waves beside them danced but they
Outdid the sparkling waves in glee
A poet could not but be gay
In such a laughing company
I gazed and gazed but little thought
What wealth the show to me had brought.

For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude
And then my heart with pleasure fills

And dances with the daffodils.