Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

e.e. cummings


e.e. cummings (1894 –1962)

somewhere i have never travelled

 somewhere i have never travelled, gladly beyond
 any experience, your eyes have their silence:
 in your most frail gesture are things which enclose me,
 or which i cannot touch because they are too near

 your slightest look easily will unclose me
 though i have closed myself as fingers,
 you open always petal by petal myself as Spring opens
 (touching skilfully, mysteriously) her first rose

 or if your wish be to close me, i and
 my life will shut very beautifully, suddenly,
 as when the heart of this flower imagines
 the snow carefully everywhere descending;

 nothing which we are to perceive in this world equals
 the power of your intense fragility: whose texture
 compels me with the colour of its countries,
 rendering death and forever with each breathing

 (i do not know what it is about you that closes
 and opens; only something in me understands
 the voice of your eyes is deeper than all roses)
 nobody, not even the rain, has such small hands



κάπου όπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει

κάπου όπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει, εντελώς πέρα 
από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους: 
στην πιο εύθραυστη χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με τυλίγουν 
ή που δεν μπορώ να τα’ αγγίξω γιατί είναι αβάσταχτα κοντά 

το παραμικρό βλέμμα σου εύκολα θα μ’ ανοίξει 
μ’ όλο που έχω κλειστεί σαν τα δάχτυλα, 
πάντοτε μ’ ανοίγεις πέταλο με πέταλο όπως ανοίγει η Άνοιξη 
(αγγίζοντας επιδέξια, παράξενα) το πρώτο της ρόδο

ή αν το θέλημά σου είναι να με κλείσεις, εγώ κι 
η ζωή μου θα σφραγιστούμε ερμητικά, ξαφνικά, 
όπως όταν η καρδιά αυτού του ανθού φαντάζεται 
το χιόνι προσεκτικά να κατεβαίνει παντού

τίποτα απ’ όσα θα νοιώσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν φτάνει 
τη δύναμη της πανίσχυρης αδυναμίας σου: που η ύφανσή της 
με σπρώχνει με το χρώμα των χωρών της, 
να ανταλλάξω τον θάνατο για πάντα με όλες τις ανάσες

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει 
κι ανοίγει, μόνον κάτι μέσα μου καταλαβαίνει 
πως η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ’ όλα τα ρόδα) 
κανένας, ούτε ακόμη η βροχή, δεν έχει τόσο μικρά χέρια


Μτφ. Γιάννη Φαρμακίδη