Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

ΣΤΡΑΤΗΣ ΦΑΒΡΟΣ - 4 ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Ένα περιστέρι κείτεται νεκρό
Στο δημόσιο δρόμο
Επάνω στο κόκκινο τυποποιημένο πλακάκι
Στον πολυσύχναστο δρόμο
Είναι νεκρό όπως ο νεκρός που θρηνούμε
Κανείς δε το θυμάται
Κανείς δε θρηνεί γι’ αυτό
Καμιά σπονδή δε θα σκεπάσει
το ξυλιασμένο κορμί του
this is a homage to the dead pigeon
ας είναι αυτή η ωδή
που θα το συνοδεύσει.


©Στρατής Φάβρος



Μικρή Ωδή στο Νεκρό

Τώρα πια ταξιδεύει σαν ένα τίποτα
μια λάμψη που αργοσβήνει
μέχρι και το τελευταίο κύτταρο
να παραδοθεί στη ξηρασία
μέχρι που πλήρως να αγκαλιαστεί απ’
το εμείς.
Ήταν ωραίος και δίκαιος,
Θα τον τιμούμε
και θα τον συναντάμε
στα όνειρα μας.


©Στρατής Φάβρος




Μη βλέπετε το θάνατο από τούτη την πλευρά

Εδώ σε αυτό το δρόμο τον άλλοτε τραχύ
και στενό, των ανθρώπων το δρόμο,
Που είναι δούλοι και μοχθούν
η παραμάνες με γόνατα κομμένα
ψαράδες με νύχια φαγωμένα
απ τα νερά τα παγωμένα
βοσκοί με της αρθρίτιδας
τα δάχτυλα στριμμένα
σκαφτιάδες με τη φούχτα την πρησμένη
απ' το τσαπί καθώς μου φαίνεται
τη σμιλεμένη,

στον δρόμο αυτόν ,
άλλοτε πάλι, στρωμένο μάρμαρα γυαλιστερά,
κορνίζες επίχρυσες ,είδωλα να καθρεπτίζονται
ανδρών μεγάλων με χέρια απαλά και δαχτυλίδια
οίκων ακαδημαϊκών , και όμορφων γυναικών
ματαιόδοξων και κάποτε φαιδρών
καθώς ελαφρά λικνίζονται
στων boudoir τους την γοητεία εμπρός,
με τους κίονες αρχαϊκούς,
τους περιπλεγμένους κισσό,
τους ερωτιδείς να ξεπηδούν
και τη ταπετσαρία
με του χελιδονιού το βιασμό
ποιητών έμπνευση γοερή,
στων αιώνων την αχλή

δεν υπάρχει τίποτα που να του μοιάζει
του θανάτου εδώ
είναι καμιά φορά η όλες τις φορές
ο Θάνατος μια λύτρωση εντελώς
μια λύσις από του δρόμου τις επίπονες
ουλές, η τις κενόδοξες υπερβολές
ακόμη κι όταν ο θάνατος νέον η παιδί τον εύρη
να μη θρηνείτε, το τρόπο δεν είχε να τον δει.

Στο Θάνατο γιορτή σας λέγω, στον πόνο προσευχή.


©Στρατής Φάβρος




Είμαι πλέον γέρος και ενώ
το σώμα μου ενός γέρου είναι το σώμα,
εξακολουθώ τη ταυτότητα μου ν’ αντιλαμβάνομαι σε ένα σώμα νεαρό
ως εκ παραδρομής καθώς αλήθεια φαίνεται με τρόπο στρεβλό

Του νεαρού μου εκείνου εαυτού επιθυμίες αποζητώ, τι φαιδρό
με λαγνεία τον εαυτό μου κοιτώ και γελούν οι καθρέφτες
των νεαρών επιθυμιών οι δόλιες συνήθειες οι παλιές

Τρώγω, πίνω, καπνίζω, επιθυμώ και σε τίποτα φευ να συμμορφωθώ
δε νοώ, Alas οι καθρέφτες δεν έχουν της δικής μου μόνο νόησης το ρυθμό
λάγνοι άγγελοι που της επιθυμίας μου τη φαιδρότητα την προφανή
με σαρκασμό κοιτούν και στο καιάδα της λήθης πετούν

Και όσο και αν προσπαθώ τον ηθικό και δίκαιο κρυφό μου εαυτό
στης στιγμής να επιβάλλω τον αδυσώπητο φασισμό
Θα πεθάνω θαρρώ με των έξεων τη δορά ένδυμα μου φτωχό.


©Στρατής Φάβρος