Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

ΔΑΚΡΥ ΠΡΩΙΝΟ




        Όπως έκλαιγε κάθε πρωί
της ταίριαζε θαρρώ το πρωινό κλάμα,
τα βράδια αναλωνόταν σε άλλα κοιτάγματα
του φεγγαριού ή των άστρων
κι όταν οι χυμοί του ασημιού γέμιζαν την ψυχή
τότε αναστέναζε βαθιά γιατί η ευχή της
που ήταν το μόνο που έλεγε φωναχτά
ήξερε πως θα φτάσει
μόνον όταν ο ουρανός φυλάκιζε τ' αστέρια πίσω από φουσκωτά γκρίζα σύννεφα
μόνον τότε μια ανησυχία σκίαζε τα μάτια της
μη και δε φτάσει η ευχή
και σ' ένα παραλήρημα γυμνού χορού
έπεφτε και σηκωνόταν κι έπεφτε ξανά
να εξευμενίσει τα σύννεφα
να διώξει τις σκιές
να θυμίσει στον έρωτα το μονοπάτι που πρέπει να πάρει
και να πετάξει όλα τα κλειδιά

Silena 1/3/2013