Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

ΧΑΡΟΥΚΙ ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ



[Καθώς τρέχω, λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο, χειροποίητο κενό, τη δική μου προσωπική νοσταλγία. Κι αυτό είναι υπέροχο. Οι άλλοι ας λένε ό,τι θέλουν. ]

.....................

[Όταν ξεκίνησα το τρέξιμο, δεν μπορούσα να τρέχω μεγάλες αποστάσεις. Μπορούσα να τρέχω μονάχα για περίπου είκοσι, το πολύ τριάντα λεπτά. Ήταν αρκετό για να μου κοπεί η ανάσα, να κάνει την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, τα πόδια μου να τρέμουν. Ήταν αναμενόμενο, εφόσον είχα πολύ καιρό να γυμναστώ πραγματικά. Στην αρχή αισθανόμουν άβολα που μ' έβλεπαν οι γείτονές μου να τρέχω - το ίδιο συναίσθημα που είχα την πρώτη φορά που είδα τον τίτλο μυθιστοριογράφος μέσα σε παρένθεση πλάι στ' όνομά μου. Καθώς όμως συνέχιζα να τρέχω, το σώμα μου άρχισε ν' αποδέχεται το γεγονός ότι τρέχει, και μπόρεσα σταδιακά ν' αυξήσω την απόσταση. Άρχισα ν' αποκτάω
 σιγά σιγά το στιλ του δρομέα, ανάπνεα πιο σωστά και οι σφυγμοί μου έπεσαν. Δεν μετρούσε τόσο η ταχύτητα ή η απόσταση, όσο το να τρέχω καθημερινά, χωρίς διάλειμμα.]

.......................

[Σε όλες τις συνεντεύξεις με ρωτάνε ποιο είναι το σημαντικότερο προσόν για ένα μυθιστοριογράφο. Είναι ολοφάνερο: το ταλέντο. Όσο ενθουσιασμό και προσπάθεια κι αν επενδύσεις στο γράψιμο, αν δεν διαθέτεις ίχνος λογοτεχνικού ταλέντου, καλύτερα να ξεχάσεις την καριέρα του μυθιστοριογράφου. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση, πολύ πιο σημαντική από τ' άλλα προσόντα. Χωρίς καύσιμα, ακόμα και το καλύτερο αυτοκίνητο δεν προχωράει. 
Το πρόβλημα με το ταλέντο είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο άνθρωπος που το διαθέτει δεν μπορεί να το διαχειριστεί ποσοτικά ή ποιοτικά. Κι όταν διαπιστώσεις ότι δεν σου φτάνει, μπορεί να θελήσεις να το αυξήσεις, ή να προσπαθήσεις να το χρησιμοποιήσεις με φειδώ ώστε να σου κρατήσει περισσότερο, και στις δύο περιπτώσεις όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το ταλέντο αποφασίζει από μόνο του πότε θ' αναβλύσει, κι όταν στερέψει, πάει, τέλειωσε. Φυσικά, μερικοί ποιητές και τραγουδιστές της ροκ που η ιδιοφυία τους έσβησε στο αποκορύφωμα της δόξας τους - άνθρωποι σαν τον Σούμπερτ ή τον Μότσαρτ, που ο τραγικά πρόωρος θάνατός τους τούς μετέτρεψε σε μύθους - ασκούν μια ορισμένη γοητεία, αυτοί όμως δεν είναι το πρότυπο που ακολουθούμε εμείς, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων.]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι:

ΓΙΑ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ ΜΙΛΑΩ
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ

Εκδόσεις Ωκεανίδα
Μτφ. Βασίλης Κιμούλης
σελ. 40,61,62, 111,112