Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

THE HAPPY PRINCE by OSCAR WILDE




"Το ρουμπίνι έπεσε απ' το σπαθί του, τα μάτια του δεν υπάρχουνε, και το χρυσάφι έχει εξαφανιστεί απ' το κορμί του" είπε ο Δήμαρχος. 

"Λίγο διαφέρει από ζητιάνο!" αναφώνησαν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι. 

"Κι ένα νεκρό πουλί είναι στα πόδια του", συνέχισε ο Δήμαρχος. "Πρέπει να βγάλουμε ανακοίνωση ότι απαγορεύεται στα πουλιά να πεθαίνουν εδώ". Κι ο Γραμματέας κράτησε αμέσως σημείωση. 

Έτσι, κατεβάσανε το άγαλμα του Πρίγκιπα. "Αφού δεν είναι πια όμορφο, δεν είναι και χρήσιμο", αποφάνθηκε ο καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών. 

Στη συνέχεια, έστειλαν το άγαλμα για λιώσιμο, κι ο Δήμαρχος συγκάλεσε το Δημοτικό Συμβούλιο ν' αποφασίσουνε τι θα κάνουνε το μέταλλο. "Θα φτιάξουνε άλλο άγαλμα", εισηγήθηκε ο Δήμαρχος, "και φυσικά, θα είναι το δικό μου". 

"Όχι, το δικό μου", φώναζε κάθε Δημοτικός Σύμβουλος κι ο καβγάς δεν τελείωνε. Το τελευταίο νέο που μαθεύτηκε είναι ότι ακόμα μαλώνουνε. 

"Τι παράξενο!", είπε ο επιστάτης του χυτηρίου. "Αυτή η μολυβένια καρδιά δεν έλιωσε στο φούρνο. Να την πετάξουμε!". Και όντως, την πετάξανε σ' ένα σωρό σκουπίδια, όπου βρισκότανε και το σώμα του νεκρού Χελιδονιού.

"Φέρε μου τα δύο πολυτιμότερα πράγματα σ' εκείνη την πόλη", είπε ο Θεός σ' έναν Άγγελό του, κι ο Άγγελος του έφερε τη μολυβένια καρδιά και το νεκρό πουλί. 

"Σωστά διάλεξες", είπε ο Θεός, "διότι στον κήπο του Παραδείσου αυτό το πουλάκι θα κελαηδάει για πάντα, και στη χρυσή πολιτεία μου ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας θα με δοξάζει¨.

Ήταν ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Oscar Wilde 
"Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας" σε μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ
Εκδόσεις Ηριδανός
σελ. 28-30