Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Η ΑΝΑΣΑ




Αιφνιδίως κόκκινα

ριγμένα ακατάστατα πάνω στο μαξιλάρι

μοιάζουν με αίμα.

Σαν για να τιμωρήσουν

την απροκάλυπτη λευκότητα του μαξιλαριού.

Την παρατηρεί γονατιστός, στο πλάι της.

Σαν ικέτης ή σαν κοινωνός μιας ημιφωτισμένης οικειότητας

που σκορπίζει, στα μικρά διαλείμματα του φωτός,

τους συμβιβασμούς της καθημερινότητας.

Πλησιάζει κι άλλο κι αφουγκράζεται.

Κι είναι τόσα μες στην ανάσα της κρυμμένα!

Μικρές θολές οπτασίες που ανακατεύονται με χρώματα κι αρώματα.

Τυχαίες, απρόσμενες συναντήσεις που αναδύουν αρχαίες σοφίες και ήχους

μακρινούς.

Και ένα παραλήρημα, ευγενικό, προς τη νύχτα τη μυστική

που άφησε την πόρτα ανοιχτή στα όνειρα.

Silena 17/2/2013