Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

LIFE OF PI



[...]

Είχα το κουτάκι - είχα όμως και ανοιχτήρι; Κοίταξα το ντουλάπι. Πάρα πολλά πράγματα εκεί μέσα. Έψαξα αλαφιασμένος. Έχανα την υπομονή μου. Σχεδόν πονούσα από την αγωνία της αναμονής. Έχανα τις ελπίδες μου. Έπρεπε να πιω εδώ και τώρα - αλλιώς θα πέθαινα. Δεν έβρισκα το ποθητό αντικείμενο. Αλλά δεν ήταν ώρα για άσκοπο εκνευρισμό. Έπρεπε να δράσω. Μήπως να το άνοιγα με τα νύχια μου; Προσπάθησα. Αδύνατον. Με τα δόντια μου; Ούτε να το σκεφτώ. Κοίταξα προς τα πάνω. Οι γάντζοι του μουσαμά, κοντοί, γεροί, σκληροί. Γονάτισα στον πάγκο και έφτασα ένα γάντζο. Κρατώντας το κουτάκι με τα δύο χέρια, το χτύπησα με δύναμη στο γάντζο. Ένα γερό βαθούλωμα. Ξανά. Άλλο ένα βαθούλωμα πλάι στο πρώτο. Χτύπημα το χτύπημα, βαθούλωμα το βαθούλωμα, τα κατάφερα. Ξεπετάχτηκε μια μαργαριταρένια σταγόνα νερού. Την έγλειψα. Γύρισα το κουτάκι και το χτύπησα απ' την άλλη άκρη για να ανοίξω κι άλλη τρύπα. Μ' έπιασε τρέλα. Άνοιξα μεγαλύτερη τρύπα. Έγειρα στην κουπαστή. Έφερα το κουτάκι στο πρόσωπό μου. Άνοιξα το στόμα μου. Έγειρα το κουτάκι.

Προσπαθήστε να φανταστείτε τι συναισθήματα με κατέκλυζαν, γιατί δεν μπορώ να σας τα περιγράψω. Με το διψασμένο λαρύγγι μου να γαργαρίζει, το αγνό, υπέροχο, εξαίσιο, κρυσταλλένιο νερό κύλησε στον οργανισμό μου. Υγρή ζωή, αυτό ήταν. Στράγγιξα το χρυσό κουτάκι μέχρι τελευταίας ρανίδας, ρουφώντας στην τρυπούλα να πάρω την υγρασία του. Έβγαλα ένα Αχχχχ, πέταξα το κουτάκι στη θάλασσα και πήρα δεύτερο. Το άνοιξα όπως και το πρώτο και το άδειασα στο λεπτό. το κουτάκι σαλπάρισε στη θάλασσα. Άνοιξα το επόμενο. Που σχεδόν αμέσως, κατέληξε κι αυτό στον ωκεανό. Κι άλλο ένα. Ήπια μονορούφι τέσσερα κουτάκια, δύο λίτρα από αυτό το σπάνιο νέκταρ, πριν σταματήσω. Μάλλον θα σκέφτεστε ότι αυτή η αστραπιαία κατανάλωση νερού, μετά από τόσες μέρες αβάσταχτης δίψας, έκανε ζημιά στον οργανισμό μου. Σαχλαμάρες! Ποτέ δεν έχω νιώσει καλύτερα. Πω, πω, το μέτωπό μου! Ήταν ιδρωμένο, δροσερό, ξανάνιωσα από υγιή αναζωογονητικό ιδρώτα. Τα πάντα μέσα μου, όλοι οι πόροι του σώματός μου, εκδήλωναν τη χαρά τους. 

[...]

(σελ. 212-213)


Η ζωή του Πι 
Γιαν Μαρτέλ
Εκδόσεις Ψυχογιός
Μτφ. Μπελίκα Κουμπαρέλη