Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

ΠΡΟΦΑΝΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ


Καθώς με πλησιάζεις μια χάρτινη ιστορία στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι μου. 
Εγώ, προσπαθώντας να ισορροπήσω, αναπόφευκτα αρπάζομαι απ' ό,τι υπάρχει μπροστά μου εκείνη την ώρα. 

Εσύ υπάρχεις μπροστά μου εκείνη την ώρα. 

Η προφανής αντίδραση, είναι ετούτη η κίνηση που μεταλλάσσεται σε ανώφελη επιθυμία και προσπαθεί να κρύψει σιωπές μηνών, σιωπές χρόνων. 

Γιατί όμως να το κρίνω αυτό! 

Γιατί να συγκρίνω και να ψάξω το βάρος του χρόνου! 

Αφού υπάρχει. 
Βρίσκεται μέσα στην ψυχή μου και με βασανίζει. Σαν το βότσαλο που μπαίνει απρόσμενα μέσα στο παπούτσι μου και με ταλαιπωρεί σ' όλη τη διαδρομή. Κι όσο τα δάχτυλα με ελιγμούς προσπαθούν να το απομονώσουν κάπου στην άκρη, τόσο εκείνο επιμένει να βρίσκεται. Ακριβώς στο κέντρο του πόνου. 

Άσε με να πέσω καλύτερα. 
Έτσι λέω. 
Οπότε θα αποφύγεις και τις ερωτήσεις. 

Άσε με να φύγω καλύτερα. 
Έτσι θα γλιτώσω και τις απαντήσεις.


Στα χρώματα ρίχνω όλες μου τις αμφιβολίες, στα χρώματα ρίχνω και την καρδιά μου. 
Κι αυτά ζωντανεύουν και με συντροφεύουν, μοναδικά. Σαν προφανής αντίδραση.

silena 14/1/2013