Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΥΜΩΣΕ Η ΓΗ



Είναι μικρός και πράσινος. Όχι με το συνηθισμένο πράσινο χρώμα των φύλλων, ούτε με το σκούρο πράσινο της αγριεμένης θάλασσας. Μα με κείνο το πράσινο, το απόκοσμο, του σμαραγδιού. 

Πλησιάστε, μη φοβάστε. Θα τον ακολουθήσουμε στα κρυφά για να ζήσουμε μαζί τη μεγαλύτερή του περιπέτεια. 

Τη μέρα που θύμωσε η γη.

Ο μικρός μας δράκος, γιατί δράκος είναι, έχει μια μοναδική ιδιότητα. Αλλάζει χρώμα ανάλογα με το πώς νιώθει.  Όταν νιώθει φόβο, γίνεται μπλε. Όταν νιώθει χαρά, ένα πορτοκαλί φωτεινό χρώμα απλώνεται σ' όλο του το δέρμα και μοιάζει με ήλιο που λάμπει. Όταν κάνει κάποια σκανταλιά και περιμένει την τιμωρία, το χρώμα του γίνεται μοβ. 
Ο μικρός ντροπαλός και σκανταλιάρης μας δράκος, είναι και ανυπόμονος. Θέλει ν' ανακαλύψει τον κόσμο και μάλιστα γρήγορα. Έτσι, γυρνάει πότε από δω, πότε από κει βάζοντας σε μπελάδες τους γονείς του, που όλη την ώρα τον ψάχνουν και ανησυχούν.
Σήμερα ο μικρός δράκος έχει όρεξη για πολλές σκανταλιές. Ανεβαίνει πάνω στο βουνό γιατί κάτι κίνησε την περιέργειά του και θέλει να πάει να δει τι είναι. Σχεδόν στην κορυφή του βουνού υπάρχει ένα άνοιγμα που μοιάζει με είσοδο σπηλιάς. Ο μικρός μπαίνει θαρραλέα μέσα και μαγεύεται. Η σπηλιά είναι δροσερή και στο κέντρο της μια μικρή λιμνούλα στολίζει στο χώρο. Ο δράκος είναι ευχαριστημένος. Έχει ησυχία, δροσιά, έχει νεράκι να ξεδιψάει ή να βουτάει όταν ζεσταίνεται. Ξαπλώνει γεμάτος χαρά έχοντας γίνει πορτοκαλί, να πάρει έναν υπνάκο!

Δεν προλαβαίνει να κλείσει τα μάτια του και η γη, αρχίζει να τρέμει. Ένα φοβερό βουητό ανεβαίνει από το κέντρο της. Πελώριοι βράχοι πέφτουν με ορμή κι ένα τεράστιο ρήγμα ανοίγει ακριβώς εκεί που βρίσκεται η μικρή λίμνη. Η λίμνη μέσα σε μια στιγμή, εξαφανίζεται.
Ο δράκος μας που έχει γίνει μπλε από το φόβο του, μαζεύεται σε μια γωνιά της σπηλιάς για να προστατευτεί από τα βράχια που δεν έχουν σταματήσει να πέφτουν. Η γη συνεχίζει να τρέμει και ξαφνικά ένας πελώριος βράχος κλείνει την είσοδο της σπηλιάς. 
Ο δράκος είναι τρομοκρατημένος. Κλαίει όλο το βράδυ ώσπου τον παίρνει ο ύπνος, χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδες.
Οι μέρες περνάνε, ο δράκος πεινάει, διψάει, περιμένει το τέλος. Όμως η γη έχει άλλη άποψη. Κι αρχίζει να τρέμει ξανά. Ο δράκος πανικοβάλλεται για άλλη μια φορά. Μόλις συνέρχεται λιγάκι, κοιτάζει γύρω του και διακρίνει, εκεί, στη θέση που βρίσκονταν η λίμνη ένα μικρό, ανεπαίσθητο φως. Η μικρή του καρδιά γεμίζει ελπίδα. Ορμάει με τόλμη στο σημείο της λάμψης κι αρχίζει να σκάβει. Τα χέρια του τον οδηγούν σε ένα υπόγειο ρεύμα που κυλάει ορμητικά, ακριβώς κάτω από τη σπηλιά. Είναι μικρός και χωράει. Αφήνεται λοιπόν να τον παρασύρει το νερό κι ας τον οδηγήσει όπου θέλει.

Η γη σώπασε πια, ο μικρός πράσινος δράκος που άλλαξε πολλά χρώματα σ' αυτή του την περιπέτεια βρίσκεται στην όχθη του ποταμού, εξουθενωμένος μα ...ζωντανός. 
Πιστεύει στον εαυτό του, αγαπάει πιο πολύ από ποτέ τη ζωή, γνωρίζει την ομορφιά της και δεν θέλει να τη στερηθεί. 

© Silena 24/1/2013