Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

ΙΩΣΗΦ ΜΠΡΟΝΤΣΚΙ



Βροχή

Ρίχνει η άνοιξη στις φυλλωσιές τούτες τις φωλιές
Εδώ στις φυλλωσιές
Άνοιξη, χτύπος ζέστης,
Λάμψη των κλαριών, τρέμουλο κατά τη διάρκεια της μέρας,
Μέσα απ’ τον αγέρα,
Τα τυλιγμένα με φύλλα κορμιά
Των πουλιών φλεγόμενα.
Εδώ η βροχή. Η αυγή δε φθείρει
Τον ξένο θάνατο, τα λόγια του, εκείνη την λεπτόλιγνη μορφή,
Την άμμο των μεγάλων ποταμών, λες εσύ, ναι η άνοιξη. Η νύχτα
Πέφτει,
Αναποδογυρίζοντας πλάγια
Προς τ’ ανοιξιάτικα δέντρα, τις φωλιές τους, τα υγρά τους σπλάχνα,
Το χορτάρι. Εδώ η βροχή, εδώ η νύχτα. Η αυγή
Έρχεται από τα επιστρωμένα αεροδρόμια
Των περασμένων χρόνων στη Γιακουτία. Από τα χρόνια εκείνα
Στρέφεται η μορφή,
Και δύο φορές το ρίγος μέχρι το θάνατο
Των φίλων σου, των φίλων σου, απ’ τις φωλιές
Που σιγανά έπεσαν, το ρίγος τους. Να, στο χάραμα
Βρέχει κι εδώ, εσύ αγγίζεις το στύλο,
Εδώ σαπίζει.
Ωχ, φωλιές, φωλιές, φωλιές. Χτύπος των πεθαμένων
Ω, χορτάρι ζεστό δεν υπάρχεις πια εδώ.
Ούτε εκείνοι υπάρχουν.
Στο αναποδογυρισμένο στεγνό φύλλο, στα σάπια βρύα
Τώρα στη ταϊγκά ένα μόνο ίχνος.
Ω φωλιές, φωλιές μαύρες των πεθαμένων!
Φωλιές χωρίς πουλιά, φωλιές για τελευταία φορά
Τόσο τρομερό είναι το χρώμα, κάθε μέρα είστε και πιο λίγες.
Να μπροστά μας, κοίτα, όλο και λιγότεροι μένουμε.
Το ανοιξιάτικο φως σπαργανώνει αυτές τις φωλιές.
Για τελευταία φορά βηματίζεις στη τρεμουλιαστή γέφυρα.
Κοίτα, γύρω σου κάνες,
Φύγε πριν είναι αργά.


Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©