Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΟΥΛΙΠΑ




Η κόκκινη τουλίπα

Από το σκοτάδι βρέθηκε ξαφνικά στο φως. Σ’ ένα εκτυφλωτικό φως και τέντωσε τα μικρά της χέρια να ζεσταθούν. Κι όλα αυτά με τα μάτια κλειστά. Δεν έπαιρνε την απόφαση να τ’ανοίξει, ήθελε να μείνει λίγο παραπάνω στ’ όνειρο. Όμως, πώς θα μπορούσε να μη δει σε ποιον κόσμο είχε έρθει χωρίς να το περιμένει. Έτσι οπλίστηκε με θάρρος κι άνοιξε τα μάτια της. Ένα απέραντο χωράφι με ζωηρές κίτρινες μαργαρίτες. Αυτό πρωτοαντίκρυσε  την πρώτη της μέρα στον κόσμο και χλώμιασε. Πώς στ’ αλήθεια θα μπορούσε, αυτή μια μικρή ντροπαλή κατακόκκινη τουλίπα, να ζήσει ανάμεσα σε όλες αυτές τις πολλές κι αγέρωχες κίτρινες μαργαρίτες? Πώς θα τη δέχονταν τόσο διαφορετική που ήταν? Ένιωσε τη μικρή της καρδιά να κοντεύει να σπάσει από την αγωνία. Κι ένα δάκρυ ήταν εκεί στην άκρη από τα βλέφαρα, αναποφάσιστο, περιμένοντας τη δική της αντίδραση. Για μια στιγμή, μέσα στον πανικό της, σκέφτηκε πως η μόνη λύση ήταν να εξαφανιστεί, να χαθεί απ’ αυτόν τον κόσμο, τόσο ξαφνικά όσο ήρθε. Μα μέσα της, κάτι αντιδρούσε. Ένιωθε πως ήθελε να ζήσει. Να γευτεί τη χαρά της ομορφιάς. Γιατί ήταν όμορφος ο κόσμος αυτός, ήταν υπέροχο το χωράφι που απλωνόταν γύρω της, δεν ήθελε να εξαφανιστεί. Ήθελε να μείνει και να αγαπήσει τούτο τον τόπο. Ήθελε να μείνει και ν’ αγαπηθεί από τούτο τον τόπο και τους κατοίκους του.
Άνοιξε λοιπόν τα μάτια της ξανά και μίλησε στην πρώτη μαργαρίτα που είδε μπροστά της. Η μαργαρίτα ξαφνιάστηκε. Πρώτα από την … απρόσκλητη και τόσο διαφορετική τουλίπα κι έπειτα από το θράσος της. Πώς τόλμησε να της μιλήσει, πώς τόλμησε να έρθει να ζήσει σ’ αυτό το χωράφι που είχε μόνο κίτρινες μαργαρίτες. Ήταν πολύ ταραγμένη όταν κάλεσε όλες τις υπόλοιπες φίλες της να συζητήσουν για το πώς θα έδιωχναν από το χωράφι τους την …εισβολέα. Όλες μίλησαν, μία μία, όλες και μάλιστα με μια κακία που δεν φαντάζονταν πως έκρυβαν μέσα τους. Η μικρή τουλίπα είχε ζαρώσει σε μια άκρη και δε μιλούσε. Ήταν πολύ φοβισμένη. Περίμενε. Περίμενε. Ήταν πια σίγουρη πως έπρεπε να …εξαφανιστεί.
Όταν ακούστηκε η φωνή μιας μεγαλύτερης μαργαρίτας, της πιο σοφής σ’ όλο το χωριό. Κι αυτά ήταν τα λόγια της σοφής μαργαρίτας:
Τι έχουμε να χωρίσουμε από τη μικρή κόκκινη τουλίπα που φύτρωσε, χωρίς και η ίδια να ξέρει πώς, στο χωράφι μας? Τι έχουμε να χωρίσουμε από ένα ακόμη λουλούδι? Μήπως όλες εμείς είμαστε ακριβώς ίδιες μεταξύ μας? μήπως όλες εμείς δεν είμαστε μοναδικές, όπως κι αυτή? Είμαστε όλες λουλούδια κι έχουμε όλες το ίδιο δικαίωμα κάτω απ’ τον ήλιο. Γιατί δεν δείχνουμε την αγάπη μας και την υποστήριξή μας στην τουλίπα και να συνεχίσουμε τη ζωή μας όμορφα και αρμονικά μαζί! Κι έχω αυτό να σας πω. Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την τουλίπα που έστω και χωρίς να το θέλει έφερε στο χωράφι μας ένα ακόμη χρώμα, το κόκκινο που όλες μας αγαπάμε.
Δεν είπε άλλα λόγια η σοφή μαργαρίτα. Σώπασε και περίμενε. Τα λόγια της είχαν την απλότητα της αλήθειας και τη δύναμή της,  γι’ αυτό έγιναν κατανοητά και όλες οι μαργαρίτες.  συμφώνησαν μαζί της. Η τουλίπα έγινε μέλος της οικογένειας και το κόκκινο χρώμα στο κατακίτρινο χωράφι, έγινε η ελπίδα!!!
Εκεί ζούνε ακόμα. Κοιτάξτε γύρω σας, κοιτάξτε αυτό το υπέροχο χωράφι με τις κίτρινες μαργαρίτες και την κόκκινη τουλίπα!
Έτσι ονομάζεται η ομορφιά.

©Silena,
29/1/2012