Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ



Απότομα ξύπνησα και σήμερα, όπως κάθε μέρα. 
Σαν να αναρωτιέμαι γιατί ξυπνάω κι αμέσως μετά, να απορώ! 
Το πρωί, δεν κοιτάζω ποτέ τον ουρανό. Φοβάμαι μήπως και δω κάποια ύποπτη σκοτεινή είσοδο και παρασυρθώ κι ανοίξω την πόρτα. Και μετά ...ποιος ξέρει πού θα βρεθώ. 

- Μα δε σ' αρέσει η περιπέτεια; 
αυτή είναι η σκανταλιάρικη φωνή του μυαλού μου.

Υπάρχουν πολλές φωνές, που κατά τη διάρκεια της μέρας, με ταράζουν ή με γαληνεύουν ή απλώς με θυμώνουν με τα καμώματά τους. 
Σιγά σιγά, τις συνηθίζω. Τις ανέχομαι. Όχι, δεν τις έχω αποδεχτεί ακόμα, όλες. Ίσως κανά δυο.

- Ε λοιπόν ναι, μ' αρέσει η περιπέτεια αλλά σήμερα κρυώνω, νυστάζω και πεινάω. Δεν έχω όρεξη και περιμένω δυο ώρες το λεωφορείο γιατί το αυτοκίνητο αποφάσισε να μην πάρει μπροστά κι έχω να κάνω ένα κάρο πράγματα που έπρεπε να γίνουν από την προηγούμενη βδομάδα αλλά, ξέρεις τώρα, η γοητεία της αναβολής, αυτή που μοιάζει πολύ με την σκανταλιά!

- Πάλι γκρινιάζεις! Κοίτα λιγάκι γύρω σου και πάψε να γκρινιάζεις. 
Αυτή είναι η φωνή της λογικής - δικαιοσύνης. 

Βέβαια τι σχέση έχει η λογική με τη δικαιοσύνη, ειλικρινά ακόμη δεν το 'χω ξεδιαλύνει. Πάντως πρέπει να παραδεχτώ πως αυτή η φωνή με επαναφέρει στην τάξη. Έστω και κάπως απότομα. Το αποτέλεσμα μετράει. 

Κι έτσι, κουβαλώντας ακόμα την κακή μου διάθεση κι επιπλέον βρεγμένη μέχρι το κόκκαλο γιατί με έπιασε η βροχή κι ομπρέλα δεν έχω, βαδίζω τη λεωφόρο της καθημερινότητας με το κεφάλι ψηλά και ένα ελαφρύ ρίγος που ...ευτυχώς, δε φαίνεται.

- Καλημέρα κυρία Μ., καλά είμαι,

η φωνή μου ήταν αυτή, η φωνή μου που όλα τα ισοπεδώνει και σε συνδυασμό με το χαμόγελό μου χαρίζει ηρεμία στους γύρω μου κι ένα τρανταχτό, κοροϊδευτικό, σχεδόν σαρκαστικό γέλιο, στον εαυτό μου. Από μέσα μου. Να μην ακούγεται.

- Θα τα καταφέρουμε.... και σήμερα! 
Αυτό το λέω φωναχτά.
- Θα τα καταφέρουμε!

Αρκεί να με κρατάς απ' το χέρι και να μου χαμογελάς αληθινά.

Silena 11/1/2013