Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Franz Liszt

ΣΚΕΨΕΙΣ 3

οι φωνές ξεφύτρωσαν πίσω από κάτι αγριόχορτα
σπίθες αδύναμες στην αρχή μα μετά από λίγο
σωστή πυρκαγιά
μανιασμένη
που τίποτα δεν τη σταματά
κι έκαψε, κι έκαψε, όλα τα 'καψε
σαν το δίκιο που θέλει να ζυμωθεί με τις λέξεις και να γίνει αλήθεια
έτσι κι αυτές οι φωνές
λίγη αλήθεια ζητούσαν και πολλά χέρια να μοιράσουν τη στοργή


Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

ΣΚΕΨΕΙΣ 2

κουλουριάστηκε δίπλα στο τζάκι τρέμοντας
όχι τόσο απ' το κρύο, μα από κείνο το κενό που νιώθει κανείς
σαν είναι μόνος, κατάμονος και δεν περιμένει κανέναν πια

ΣΚΕΨΕΙΣ 1

όταν περνάει η νύχτα
και σωπαίνει
εσύ κοιτάζεις κάτω απ' το τραπέζι
να βρεις το μαχαίρι
μα μόνο ψίχουλα και μυρμήγκια αντικρύζεις

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

JORGE LUIS BORGES














Everness

Μονάχα ένα πράγμα δεν υπάρχει: η λησμονιά.
Ο Θεός που περισώζει το μέταλλο, σώζει και τη σκουριά
κι εναποθέτει στην προφητική του μνήμη
τα περασμένα μαζί και τα μελλούμενα φεγγάρια.

Τα πάντα έχουν κιόλας γίνει. Οι μυριάδες αντανακλάσεις
που σκόρπισε ανάμεσα στη χαραυγή και στο σούρουπο
το πρόσωπό σου πάνω στους καθρέφτες
καθώς κι αυτές που ακόμα μέλλει ν’ αφήσει.


Κι όλα αυτά είναι μέρος του πολύμορφου κρυστάλλου
τούτης της μνήμης – του σύμπαντος,
δεν έχουν τέλος οι πολυδαίδαλοι διάδρομοι



κι οι πόρτες κλείνουν μόλις τις περάσεις,
μονάχα από την άλλη μεριά του δειλινού
θ’ αντικρίσεις τα Αρχέτυπα και τις Λάμψεις.


Mτφρ. Δ η μ ή τ ρ η ς Κ α λ ο κ ύ ρ η ς


Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.



Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores



y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.


J o r g e L u i s B o r g e s

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ



Ξεπερνάς την οργή, διαβαίνεις γρήγορα στο απέναντι πεζοδρόμιο, ανακυκλώνεις τη μνήμη για να έχεις να δώσεις μετά. Δεν θυμάσαι πώς έγινε ακριβώς, έτσι καθισμένος στο πέτρινο παγκάκι με το κεφάλι ακουμπισμένο στον μισογκρεμισμένο τοίχο και τα μάτια κλειστά, μοιάζεις να κοπιάζεις πολύ να θυμηθείς, να συγκεντρωθείς στην κρίσιμη στιγμή που συνέβη το κακό. Μακελειό μοιάζει η σκέψη σου, τα δάχτυλα σφιχτά παλεύουν να λεφτερωθούν από τα αόρατα δεσμά γιατί εσύ γνώρισες τον πόλεμο και τον φοβάσαι.

Ξεπερνάς την οργή, ξαναπερνάς απ' το σταθμό με τα ρημαγμένα βαγόνια αναζητάς αέανα άτιτλους ρομβοειδώς σπασμένους καθρέφτες με κάποια ίχνη από σκιά πάνω τους να δραματοποιεί την εικόνα, να εξάπτει τη φαντασία μέχρι ο θεατής να βγάλει δυνατή κραυγή αγωνίας κι αμέσως μετά βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης. Το ζενίθ και το ναδίρ της έμπνευσής σου, τι ιλαροτραγωδία παιγμένη σε τέσσερις πράξεις.

Ξεπερνάς την οργή, φιμώνεις το θυμό, καλά κάνεις, δεμένα δάχτυλα με νήματα υγρά από αλμύρα θαρρώ, πλέκουν ακόμη ένα λυπητερό σκοπό.

Συνοδεύεις 3 σκυλιά, 1 παπαγάλο χρωματιστό και 5 χαμένες ψυχές, ξέρεις εσύ. Σε συνοδεύουν πολλές τύψεις και μία απουσία, ξέρεις εσύ. Ποτέ δε μιλάς φωναχτά κι όταν περπατάς οι κόρες διεσταλμένες κινούνται παντού τριγύρω, σαρώνουν το χώρο, για λόγους ασφαλείας, ξέρεις εσύ. Κι όσο για τον ουρανό τη νύχτα; Δεν γνωρίζεις σχεδόν τίποτα. Ζήτημα να τον κοίταξες κανα δυο φορές, όλα αυτά τα χρόνια. Να και κάτι που ΔΕΝ ξέρεις εσύ.

Silena 25/5/2012

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΚΡΟΒΑΤΗ

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ALBERT CAMUS

La chute (Η πτώση)

(Αποσπάσματα)


«Ξέρετε τι είναι η γοητεία; Ένας τρόπος να ακούς να σου απαντούν ναι, χωρίς να 'χεις κάνει καμιά συγκεκριμένη ερώτηση»….
…«Μόνο που, να, η επιβεβαίωση δεν είναι ποτέ οριστική, πρέπει να την κάνεις πάλι απ' την αρχή με κάθε πλάσμα. Κάνοντάς την πάλι απ' την αρχή, σου γίνεται συνήθεια. Σύντομα σου 'ρχονται τα λόγια χωρίς να τα σκεφτείς, κι ακολουθεί η κίνηση αντανακλαστικά: μια μέρα βρίσκεσαι να παίρνεις, δίχως να ποθείς πραγματικά. Πίστεψε με, για μερικά τουλάχιστον πλάσματα, το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να μην παίρνεις ό,τι δεν ποθείς»…
…«Να λοιπόν τι δε μπορεί ν' ανεχτεί κανείς (εκτός απ’ αυτούς που δεν ζουν, θέλω να πω: τους εγκρατείς). Η μόνη άμυνα βρίσκεται στην κακεντρέχεια. Οι άνθρωποι λοιπόν σπεύδουν να κρίνουν για να μην κριθούν οι ίδιοι. Τι τα θέλετε; Η πλέον φυσική ιδέα στον άνθρωπο, αυτή που του έρχεται αυθόρμητα, σαν από τα βάθη της φύσης του, είναι η ιδέα της αθωότητάς του….Το ουσιώδες είναι να μείνουν αθώοι, να μην μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτησιν οι έμφυτες αρετές τους, και τα σφάλματά τους, αποκυήματα μιας παροδικής δυστυχίας, να είναι πάντοτε προσωρινά. Σας το 'πα, το ζήτημα είναι να γλιτώσεις απ’ την κρίση. Επειδή είναι δύσκολο να της γλιτώσεις και απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα να καταφέρεις να θαυμάζουν και να συγχωρούν ταυτόχρονα τη φύση σου, επιδιώκουν όλοι να 'ναι πλούσιοι. Γιατί; Αναρωτιέστε; Για τη δύναμη, φυσικά. Κυρίως όμως γιατί ο πλούτος απαλλάσσει απ' την άμεση κρίση, σε τραβάει από το πλήθος του μετρό για να σε κλείσει σ' ένα νικέλινο αμάξι, σε απομονώνει σε απέραντα φυλαγμένα πάρκα, σε βαγκόν-λι, σε καμπίνες πολυτελείας. Ο πλούτος, αγαπητέ μου φίλε, δεν είναι ακόμα η αθώωση, αλλά η αναστολή που 'ναι πάντα καλό να παίρνεις…»…
…«Καμιά φορά τα χάνεις, αμφιβάλλεις για το ολοφάνερο, ακόμα κι όταν έχεις ανακαλύψει το μυστικό μιας καλής ζωής. Η λύση μου, φυσικά, δεν είναι η ιδανική. Όταν όμως δεν αγαπάς τη ζωή σου, όταν ξέρεις πως πρέπει να αλλάξεις ζωή, δεν έχεις περιθώρια επιλογής, δεν είναι; Τι να κάνεις για να 'σαι ένας άλλος; Αδύνατο. Θα 'πρεπε να μην είσαι πια κανένας, να ξεχάσεις τον εαυτό σου για κάποιον, έστω και για μια φορά. Πώς όμως; Μη με παραφορτώνετε. Είμαι σαν εκείνον το γερό-ζητιάνο που δεν ήθελε ν' αφήσει το χέρι μου, μια μέρα έξω σ' ένα καφενείο: «Αχ κύριε» έλεγε, «δεν είναι που 'σαι κακός, είναι που χάνεις το φως σου». Ναι, έχουμε χάσει το φως, τα πρωινά, την άγια αθωότητα εκείνου που συγχωρεί μόνος του τον εαυτό του.»
Albert Camus(Αλμπέρ Καμύ)- La chute(Η πτώση)(Αποσπάσματα)
Εκδόσεις Γράμματα (1987), Μετάφραση: Ιωάννα Ευθυμιάδου

Πηγή: εδώ

 

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

12ο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΖΑΖ



23-27 Μαΐου 2012 | Τεχνόπολη | Γκάζι

Το ετήσιο ραντεβού με την τζαζ μουσική δίνει και φέτος το αθηναϊκό κοινό στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων για το 12ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ, που διοργανώνει, από τις 23 έως και τις 27 Μαΐου 2012.
Οι φίλοι της τζαζ και οι φίλοι της μουσικής θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σπουδαίους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο σημαντικό αυτό πολιτιστικό θεσμό της πόλης.
Αναλυτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής :


Τετάρτη 23/5


Boogaloo Joe Jones

Νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου οτι αυτή που ακολουθεί είναι ίσως η πιο εκπληκτική instrumental εκτέλεση του Ain't No Sunshine....

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ



ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΩΠΑΙΝΕΙ

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη
ενός ατέλειωτου χωρισμού
Κι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια
με τις σκοτεινές σκάλες τους
που οδηγούνε
άγνωστο που…
Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές
που αρνούνται
κλαίνε λίγο
κι ύστερα ενδίδουν
και τ’ άλλο πρωί,
αερίζουν το σπίτι
απ’ τους μεγάλους στεναγμούς…
Στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες
πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν
πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι ύστερα αποκοιμήθηκαν
γλυκείς κι απληροφόρητοι
σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια
Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από πού ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;
Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν…
Όταν τέλος, ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα…
δε βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους,
το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…
Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει…

CATASTROIKA - DEPTOCRACY




δείτε πρώτα αυτό....




Ας αντισταθούμε στην ακατάσχετη τρομοκρατία και προπαγάνδα, ας παλέψουμε για ένα ανθρώπινο μέλλον για μας, τα παιδιά μας, τα όνειρά μας και τις ελπίδες μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας στερεί το όνειρο και να μας ποδοπατάει την αξιοπρέπεια.

Εύχομαι τα παραπάνω ντοκυμαντέρ να σας διαφωτίσουν αρκετά.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ - ΣΧΟΛΙΑ


ΜΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ



Κοίταξε με τα πελώρια μάτια του τ' ολόγιομο φεγγάρι και μέσα στο αθώο βλέμμα, ούτε ένα "γιατί"! Ήξερε, χωρίς κανένας να του το 'χει πει, πως τα "γιατί" παγιδεύουν τη φαντασία και στερούν τ' όνειρο.
Δεν γύρευε να εξηγήσει,  μόνο να γευτεί, τα πάντα, με μιαν ανάσα. Γύρισε προς το μέρος μου, χαμογέλασε και με τα μικρά χεράκια του αγκάλιασε την ψυχή μου...

Πόσο φωτίστηκε ο κόσμος όλος μ' αυτή την αγκαλιά!!!

silena 22/5/2012

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

Στους εορτάζοντες

click!

και είναι πολλοί!! κι εγώ ανάμεσά τους :)

Κωνσταντίνου και Ελένης σήμερα, σκέφτηκα να ανασύρω μια παλιότερή μου ανάρτηση από το αμιγώς ποιητικό μου blog για να ευχηθώ, ποιητικά....

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

ΠΡΟΦΤΑΙΝΩ?



έσβησα στη νύχτα το χρώμα της στάχτης
άφησα να πέσουν απ' τα χέρια μου
μικρά κομμάτια άβυσσος
άρπαξα τη μνήμη απ' την πλάτη
γύρισε εκείνη απότομα να δει
μα εγώ δεν ήμουν

ακατανόητη η δίψα για σκοτάδι
άστατη η ψυχή
προφταίνω λες να κλάψω
μήπως και θυμηθώ
ίχνη, πέπλα του νου κι αθώους συνειρμούς

προφταίνω?


Silena 19/5/2012

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ



στη θλίψη μιας ολόκληρης χώρας
το δάκρυ

στο σκοτεινό κενό του αύριο
η περιπλάνηση

στη μετέωρη ακινησία της μνήμης
η σιωπή

Silena 17/5/2012

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

HANS ZIMMER

RUN LOLA, RUN



Βυθισμένοι σε μια "χειροποίητη" κόλαση, φτιαγμένη μονάχα από μας, χαμογελάμε.

Τις νύχτες δεν μας πιάνει ύπνος, στριφογυρνάμε ανήσυχα, παραμιλάμε αταίριαστες ακατάληπτες λέξεις, ουρλιάζουμε σπαρακτικά.

Το πρωί, όλες οι ωδίνες της νύχτας, όλοι οι σπαραγμοί και οι αυπνίες ξεχνιούνται μ' ένα μαγικό τρόπο. Μια αχτίδα ήλιου, παντοδύναμη αχτίδα, ξαναφέρνει το ρυθμό, τη ρουτίνα κι όλες οι αντιφάσεις που ξεστομίσαμε χτες χάνονται, διαλύονται. Κι η κόλαση γίνεται παράδεισος. Και μέσα στο μυαλό κυριαρχούν όλα αυτά τα αθώα, καθαρά, άμεσα, καθημερινά. Όλα αυτά που αναπολούμε ή που ανασύρουμε από την παιδική μας ηλικία για να μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε.

Σε δευτερόλεπτα οι εικόνες αποκτούν ζωή, κι η ζωή κινείται γρήγορα, πολύ γρήγορα.

"Πρέπει να τρέξω!", φωνάζω με το φλυτζάνι του καφέ στα χέρια

"Πρέπει να τρέξω!"

Γιατί δε γνωρίζω άλλο τρόπο ν' ακολουθήσω τους συνειρμούς.
Γιατί δεν έχω άλλο τρόπο να επιστρέψω...

Silena 16/5/2012

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

Women
80x60 cm
©Silena

 

Έχουμε πολύ ταξιδέψει
το σώμα σου κι εγώ
έχουμε φανταστεί
όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
μπορούν να φανταστούν.
Το σώμα μου κι εγώ
έχουμε ονειρευτεί
το σώμα σου σε στάσεις
που ποτέ σου δεν φαντάστηκες.
Δεν έχεις θέση τώρα
τι ζητάς
αναμεσα σ' εμένα
και στο σώμα σου.

Γιάννης Βαρβέρης

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ ΑΡΒΕΛΕΡ

απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από την εκπομπή της ΕΡΤ “ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ”, του Γιώργου Σγουράκη


 
Και θυμάμαι απάνω στην ταράτσα, όπως ο πατέρας μου ήτανε ναυτικός, το καλοκαίρι κοιμόμασταν έξω, και το πρώτο που έμαθα ήτανε τ’ αστέρια. Ξέρω πώς να βρω τη Μεγάλη Άρκτο, τη Μικρή, την Κασσιόπη, όλους τους αστερισμούς τους έμαθα, ακριβώς χάρις στο ότι κοιμόμουνα πάνω στην ταράτσα. Και δε θα ξεχάσω, όταν ο Μαλρώ ήρθε στην Αθήνα και έκανε το λόγο του για την Αντίσταση, που είπε: «κάτω απ’ αυτόν τον ίδιο ουρανό κοιμήθηκαν οι Μαραθωνομάχοι, οι μαχητές της Σαλαμίνας, αλλά κι αυτοί που χάθηκαν από τα βόλια τα ναζιστικά στην Αντίσταση». Ε, αυτόν τον ουρανό, όταν τον βλέπω, δεν είναι μόνο το πατρικό μου σπίτι που θυμάμαι με την ταράτσα του αλλά θυμάμαι όλη την ελληνική Ιστορία. Γιατί είναι ο μόνος που μένει ασφαλώς ο ίδιος.
Γεννημένη το 1926 έζησα βέβαια αυτόν τον διχασμό, μεταξύ βενιζελικών, βασιλικών, λαϊκών, και τα λοιπά, αλλά οπωσδήποτε, αυτό μου έδωσε μια πρώτη έννοια της Ιστορίας και μου έμαθε κάτι άλλο, που πολύ μέτρησε μετά για τη δουλειά μου, ότι η μοίρα της Ελλάδας γράφεται και ζυγίζεται έξω από την Ελλάδα πολύ συχνά. Πόσες φορές δεν άκουσα ότι τον τάδε τον υποστηρίζει ο τάδε ξένος, τον άλλον ο άλλος ξένος… κι ένιωσα ότι οι ξένοι είναι κύριοι μέσα στην Ελλάδα κι ότι κάποτε αυτό το πράγμα θα έπρεπε να τελειώσει, για να πάρουμε εμείς οι Ρωμιοί τη μοίρα μας στα χέρια μας.
Γιατί το πρώτο ξύπνημα που ένιωσα δεν ήταν επιστημονικό ξύπνημα, δεν ήτανε πνευματικό ξύπνημα, ήτανε ακριβώς ιστορικό ξύπνημα. Όλα αυτά τα χρόνια, του μεσοπόλεμου, της κατοχής, της αντίστασης, οι προδοσίες, οι διχασμοί, η σκλαβιά, Η ΠΕΙΝΑ… Όταν κατέβαινα για να πάω στο σχολειό, πτώματα νέων ανθρώπων έβλεπα γύρω μου από την πείνα. Ίσως όσοι ζήσανε μετά δεν το καταλαβαίνουν αυτό, δε θέλω να αφήσω ούτε ένα κομμάτι ψωμί να πάει χαμένο, κάποιο είδος φοβίας με πιάνει όταν ξέρω ότι άνθρωποι και άνθρωποι χιλιάδες –αυτή τη στιγμή ακόμη- πεθαίνουν από την πείνα. Αν έχω γίνει από τους πιο ζωντανούς, θα έλεγα, υποστηρικτές του Τρίτου Κόσμου, και όλης της ανάγκης του Τρίτου Κόσμου είναι ίσως αυτό το φάσμα της πείνας που έχω κρατήσει μέσα μου από την κατοχή, που με οδηγεί να καταλαβαίνω τη φτώχεια και τη μιζέρια των άλλων ανθρώπων.
Έτσι λοιπόν, μ’ αυτά τα βιώματα, και νομίζω ότι είχα τύχη να τα ζήσω, κι αυτό είναι κυρίως η τύχη, να ζήσεις μια εποχή που σε κάνει να είσαι άνθρωπος όχι μόνο για τον εαυτό σου, όχι μόνο για τους δικούς σου, αλλά όσο είναι δυνατόν, και για τους άλλους.

 

 
αποσπάσματα από την εκπομπή του Γιώργου Σγουράκη «ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ» * (1983)
από το αρχείο της ΕΡΤ

 
* μην παραλείψετε να κάνετε click στους συνδέσμους

ΠΗΓΗ: εδώ

CRANES

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ



Οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίες:



α) εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσι εις την χύτραν του προϋπολογισμού.



β) εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντος παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.



γ) εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντος, αλλ’ επιφορτισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος αυτών.



“ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ” (1875-76)










Άλυτον δι’ ημάς αίνιγμα είναι πώς ο ελληνικός λαός, ο φιλόνομος, ο νηφάλιος, ο πρακτικός, ο ουδενός άλλου κατά την οξύτητα του πνεύματος υστερών και άριστος των ιδίων του υποθέσεων οικονόμος, απεδείχθη αδεξιώτερος παντός άλλου διαχειριστής, ανίκανος να επιβάλη εις τους αντιπροσώπους του την υπεράσπισιν του συμφέροντος των πολλών και ουχί των ολίγων…


“Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΡΗΤΟΡΕΙΑ” (1896)

από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2006 “Ε. ΡΟΪΔΗΣ, Ο ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ, Ο ΣΑΡΚΑΣΤΗΣ, Ο ΑΝΑΤΡΟΠΕΥΣ” Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ



ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

REMAINS OF A DAY

















Remains of a day, by Silena ©




Δεν πέρασαν πολλές μέρες απ' όταν τα βήματά του σταμάτησαν στην άκρη της λίμνης.

Κρατούσε ακόμα στα χέρια του το στραπατσαρισμένο χαρτί κι είχε το βλέμμα που έχει ο άνθρωπος που είδε το τέλος του κόσμου με τα μάτια του. Τι να τον τρομάξει πια!

Οι κανόνες, ψιθύρισε, είναι για να παραβιάζονται.
Η κραυγή, για να βγαίνει απ' το στήθος αβίαστα και να κατακλύζει τους υπνωτισμένους.
Ο αγώνας, για να φωτίζει το βλέμμα και να γιγαντώνει την καρδιά.

Κρατούσε ακόμα στα χέρια του το στραπατσαρισμένο χαρτί κι είχε το βλέμμα που έχει ο άνθρωπος που είδε το τέλος του κόσμου με τα μάτια του. Μα δεν σταμάτησε ποτέ του ν' αγωνίζεται και να ελπίζει, κι η καρδιά του, όλο τον κόσμο γέμισε, και τ' όνειρό τον μαύρο ουρανό με χρώματα χαράς πλημμύρισε, κι ο φόβος, σαν στάχτη έπεσε στη γη και τον πήρε ο άνεμος μακριά.

silena 11/5/2012

FEDERICO GARCIA LORCA

με αφορμή την βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου:


σκέφτηκα να αναρτήσω το παρακάτω που διάβασα εδώ


(don't forget to click the links!)







ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ
ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΤΗΣ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΣ 


 «Και προφέρω το όνομά σου,
σ' αυτή τη σκοτεινή νύχτα
και το όνομά σου αντηχεί
πιο μακριά από ποτέ.»


Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

«Η εκκλησία ήταν γεμάτη με Έλληνες.
Υπέροχοι τύποι.»
 



Οι σχέσεις της Ελλάδας με την Ιβηρική Χερσόνησο αρχίζουν από την μινωική εποχή.
Οι Έλληνες ήταν εκείνοι που έδωσαν στους κατοίκους της χώρας το όνομα Ίβηρες και συντέλεσαν στον εκπολιτισμό της.
Έτσι, η αγάπη του Λόρκα για την Ελλάδα και τους Έλληνες, καθώς και η παρουσία ελληνικών μυθολογικών προσώπων ή αναφορών, άμεσων ή έμμεσων σε γεγονότα της κλασσικής μυθολογίας, στην ποίηση του, είναι ένα γεγονός που εντυπωσιάζει.
Ο Πήγασος, με ή χωρίς φτερά, η Αφροδίτη, ο Άδωνης, ο Απόλλωνας, η Δάφνη, ο Περσέας, η Χίμαιρα, ο Μονόκερως, οι Κύκλωπες, οι Κένταυροι, η Ανδρομέδα, ο Νάρκισσος, η Άρτεμις, οι Γοργόνες, ο Βάκχος, οι Βάκχες, ο Διόνυσος, οι Σάτυροι, ο Παν, ο Χρόνος που τρώει τα παιδιά του, ο Πολύφημος, η Δήμητρα, οι Σειρήνες, η Σίβυλλα, παρέα με τα γιασεμιά, τα πορτοκάλια, τα πέταλα των αλόγων, τα άστρα του πρωινού και της νύχτας, τα κογχύλια της θάλασσας.
Για τον Λόρκα η ποίηση κινείται σε τοπία βασισμένα στα τέσσερα πρωτογενή στοιχεία, τα στοιχεία των προσωκρατικών φιλοσόφων: νερό, αέρας, γη, φωτιά.
Όπως παρατηρεί ο αδελφός του Λόρκα, Φραγκίσκος, όλα τα ποιήματα του Φεδερίκο, ειδικά εκείνα του «Cante jondo», χαρακτηρίζονται από έναν υπέροχο πανθεϊσμό, με έντονη την παρουσία του αέρα, της γης, της θάλασσας, της σελήνης, και πραγμάτων άλλων πολύ απλών όπως του δενδρολίβανου, της βιολέτας, των πουλιών..

Είναι γνωστό ότι «το αηδόνι της Ανδαλουσίας» ήταν βαθύς γνώστης των μύθων της αρχαιότητας, για τους οποίους έδειξε το ενδιαφέρον του από νεαρή ηλικία.

Αλλά, όχι μόνο. Γνώριζε επίσης καλά τα κείμενα του Όμηρου, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, περιλαμβανομένου και του Πλωτίνου.
Σύμφωνα με τις διηγήσεις του αδελφού του, ένα από τα βιβλία στο κομοδίνο του νεαρού Φεδερίκο, ήταν μια πολύτιμη εικονογραφημένη έκδοση της Θεογονίας του Ησίοδου.
Έτσι, το 1918, βρίσκουμε στη συλλογή του Λόρκα «Βιβλίο Ποιημάτων και Τραγουδιών» (Libro de poemas y Canciones) τους πλέον τυπικούς μύθους του μοντερνισμού: τον Πήγασο, τους Κένταυρους, την Αφροδίτη, σύμφωνα με την παρακμιακή χρήση της μυθολογίας από μέρους νέων της επιθεώρησης της Σεβίλλης «Ελλάς» το 1918 και 1919.
Στο πρώτο σονέτο του, σε ηλικία είκοσι ετών, ο ποιητής, με ημερομηνία 9 Ιανουαρίου του 1918, «Η απόμακρη γυναίκα. Αισθησιακό σονέτο» (La mujer lejana.Soneto sensual) κάνει αναφορές στη Νύχτα, τον Φοίβο, το Έρεβος, τον Έρωτα.

Στη «Θλιμμένη Μπαλάντα. Μικρό ποίημα» (Balada triste.Pequeno Poema), επίσης του 1918, τραγουδάει τα «παιδιά στην πλάτη του Πήγασου».
Στον Πήγασο και στον Νάρκισσο θα αναφερθεί συχνά, μια και το φτερωτό άλογο είναι για τον ποιητή σύμβολο, όπως ο νεαρός εραστής που αυτοκτονεί από έρωτα για τον εαυτό του, γιατί εκείνος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τον δικό του μοιραίο έρωτα.
Λέγεται ότι η συχνή αναφορά στο θέμα του Νάρκισσου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έκφραση της στέρησης, της απογοήτευσης που νιώθει και που αποτελεί κεντρικό θέμα της ζωής του.
Είναι αδιαμφισβήτητο το ότι οι ελληνικοί μύθοι έπαιξαν ένα μεγάλο ρόλο στον συμβολικό κόσμο του μεγάλου Ισπανού ποιητή.
 «Το Έρεβος και η Νύχτα για σένα επιστρέφουν στο τίποτα.
Η Φοίβη έσβησε άτονα λιγωμένη ταπεινωμένη, μπροστά σου,
και το κεφάλι του Έρωτα γέμισε παγωμένα λουλούδια».

Τέλος, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι όλα τα ποιήματα, με σαφείς αναφορές στην ελληνική μυθολογία, ανήκουν στην περίοδο της νεότητας του Λόρκα.
Ίσως, η ερωτική απογοήτευση που τον κατείχε και τον βασάνιζε αυτή την εποχή ,να είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ίσως, ίσως, ο Απόλλωνας απωθημένος από τη Δάφνη, να μην ένιωθε πια την απογοήτευση για την μη εκπλήρωση του ερωτικού του πόθου, όπως κι ο Διόνυσος ως ο εραστής του Κισσού και του Άμπελου .
Με την πάροδο του χρόνου, χωρίς να εγκαταλείψει την ελληνική μυθολογία, θα την μετατρέψει σε μιαν αναφορά όλο και πιο απόμακρη, που θα την ανακαλεί συχνά, προβάλλοντάς την περισσότερο μεταφορικά, με τη μορφή δασών, κήπων, που θυμίζουν τη Φύση που γνώρισε με τη φαντασία του, διαβάζοντας την στην παιδική του ηλικία .
Γι' αυτό και στο τελευταίο ποιητικό έργο της ζωής του, λίγο πριν πεθάνει, αναφωνεί:

«Λυπήσου με, και τέλος στον πόνο μου βάλε. Γιατί εγώ είμαι ο έρωτας, εγώ είμαι η Φύση!»


Τον  Φεδερίκο Λόρκα  τον σκότωσαν στον εμφύλιο, οι συμπατριώτες του, το καλοκαίρι του 1936, σε κάποιο λόφο με ελιές, έξω από τη Γρανάδα, γιατί αρνήθηκε να αγνοήσει τ "διαφορετικό". Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ. Ο θάνατός του ήταν ένας θάνατος σύμφωνος με αυτό που λάτρεψε σε όλη του τη ζωή: το duente.




 

"Σονέτα του σκοτεινού έρωτα"
(Αχ, η μυστική φωνή του σκοτεινού έρωτα)
Μτφ. Γιάννης Σουλιώτης
 
 
Ο "έρωτας - θάνατος" όπως εκείνος τον είχε "προφητικά" προβλέψει:
 
"...κατάλαβα πως με είχαν δολοφονήσει. Έψαξαν τα καφενεία και τα κοιμητήρια και τις εκκλησιές, άνοιξαν τα βαρέλια και τα ντουλάπια, ρήμαξαν τρεις σκελετούς για να βγάλουν τα χρυσά τους δόντια. Δεν με βρήκαν πια.  Δεν με βρήκαν; Όχι δεν με βρήκαν." 

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

click on the planet!!

ΑΝΤΙ ΑΛΛΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ...

Αντί άλλων σχολίων θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Ιπτάμενο Ολλανδό και να αναρτήσω το παρακάτω κείμενο που μου έστειλε, είναι του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία .



Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. Ενώ τα πουλιά. Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον. νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει. Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους. (Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης). Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία. Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται. Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας - που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς - όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να 'μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.


«Μια κρίσιμη βίαιη στιγμή είναι η ιστορική εποχή μας ετούτη, ένας κόσμος γκρεμίζεται, ένας άλλος δεν έχει ακόμα γεννηθεί... Ένας βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας. Ποιο είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν' ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας».

REQUIEM FOR A DREAM


Δε πρόφτασα ν' ακούσω τις φωνές των παιδιών,
έφτασα μακριά,
πλανήθηκα απ' την απόσταση
πίστεψα πως θα προλάβω,
πως θα προλάβω ν' ακούσω, να δω

μα ο χρόνος έτρεχε γρήγορα γυρεύοντας διαβάτες με αυτιά ανοιχτά
κι εγώ στ' αυτιά μου είχα φυτέψει δέντρα να μην πληγώνομαι πια

άκουσα έτσι αχνά κάτι ήχους, όσους μπόρεσαν να διαπεράσουν τα φύλλα
έμοιαζαν με πυροβολισμούς, τρόμαξα
μου ήρθε να κραυγάσω
"ΜΗ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ",
μα στο τέλος, σώπασα
κρεμασμένο τώρα στην πλάτη ένα μικρό σακίδιο,
κάνω το βήμα πιο γοργό
δε γυρίζω πίσω
δεν  κοιτάζω πίσω
τη λεηλατημένη πόλη, τους ρημαγμένους ανθρώπους, τα απορημένα παιδιά

το πιο σκληρό είναι αυτή η σιωπή
ρωτάω, μα κανείς
δεν υπάρχει κανείς να μου πει 
να μου εξηγήσει το λόγο
της απόλυτης παρακμής
αγγίζω πάτο


αρχίζω να μιλάω μόνη μου
"δε ζω στο παρελθόν
το μέλλον κοιτάζω, γυρίζω ανάποδα 
το μέλλον κοιτάζω
αναποδογυρισμένο, λεηλατημένο
ρωτάω με αγωνία, ψάχνω μα...
κανείς δεν είδε τίποτα

τώρα τι μπορεί να συμβεί!

Silena 9/5/2012


Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

THE COLD SONG



Cedar Lake Contemporary Ballet, New York City
choreography by Benoit-Swan Pouffer.
music: the cold song by klaus nomi.

RIDERS ON THE STORM



Ανακατεύομαι με το πλήθος,
πάντα μόνη όμως πορεύομαι.
Ψηλαφώ τη συγκίνηση του βλέμματος,
αναρωτιέμαι πού πήγε τόση συγκίνηση
μα κουράζομαι ξαφνικά.
Με το βλέμμα να προσπαθεί να διακρίνει
μια σταγόνα ελευθερίας
στη δεσμευμένη από το χρόνο συνείδηση
βρίσκω τελικά κι εγώ
μια θέση κάτω απ' τον ήλιο,
μια θέση ν' αποθέσω
το βάρος της γέννησης
το βάθος της ζωής.

Γύρω μου, τόσος κόσμος
απορημένος κι αυτός
από τη βαρβαρότητα του νου
που οδηγεί σε τόση αποξένωση
και τόση αυθάδεια απέναντι
στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Γυρίζω και ρωτάω το διπλανό
τι ώρα είναι
εκείνος
με κοιτάζει καχύποπτα
μήπως του κλέψω το χρόνο
ή το... ρολόι!
Δε μου απαντά.

Κλείνω τα μάτια
βυθίζομαι σε άδειες σκέψεις
σε γαλήνια βάθη
σε στιγμή απόλυτης αταραξίας
στον... παράδεισο.

Ταξιδιώτες της καταιγίδας είμαστε κι εμείς
ακόμη και στον παράδεισο της αυταπάτης μας.

Silena 7/5/2012

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΑΛΦΑΒΗΤΟ Η ΜΝΗΜΗ




με άστρα τυλιγμένη
διάφανη αναπνοή
αφήνεις αργά αργά
ν'ανυψώνεται

πόσο αλλόκοτη διαφάνεια
αυτή, του νου
άλλες φορές νομίζω πως βλέπω μέσα της
κι άλλες, όλα θολά
ακατανόητα
χρώμα κόκκινο ριγμένο στο νερό

με άστρα τυλιγμένη
στις άκρες των δαχτύλων
να παίζεις τη ζωή
σαν άρπα
με αόρατες χορδές

ψυχής ψυχή
πνοής αναπνοή

άδεια χέρια
γεμάτη καρδιά
αγγίζεις
φωτίζεις
ελπίζεις
βαδίζεις
συλλαβίζεις
αλφάβητο δειλό

τη μνήμη μου

Silena 4/5/2012





Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

ALICE




Would you tell me please, which way I ought to go from here?

That depends a good deal on where you want to get to.

I don't much care where.

Then, it doesn't matter which way you go.




L. Caroll, "Alice in wonderland"

RENE AUBRY



όπως θα καταλάβατε καλοί μου συνοδοιπόροι
έχω "καταληφθεί" από την μαγική μουσική του Rene Aubry!!

καλημέρα

TRANSPARENT



κι αν τα βήματά μου οδηγούν σε διάφανες διαδρομές
πέφτουν στον τοίχο οι κραυγές
και σπάνε
κι αν τα δάχτυλά μου οδηγούν σε ξεχασμένα όνειρα
τρομάζουν τα παιδικά μου χρόνια
και στάζουν ανάμνηση
κι αν το τώρα μοιάζει με χτες
και το χτες με αύριο
δεν θα πιστέψω ξανά τ' αστέρια
μα στο φεγγάρι θα πιω το μυστικό
να το κρατώ
στα σωθικά μου
κρυφό πειρασμό
πικρό στεναγμό

κι αν τα βήματά μου οδηγούν σε διάφανες διαδρομές
τίποτα δεν βλέπω πια

silena 3/5/2012

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ

από το "Παραμύθι χωρίς όνομα"

 
 
- ...Εγώ δεν κάνω τίποτα και βαριούµαι φοβερά! Να, σήµερα το πρωί, ώσπου να ξυπνήσει ο αδελφός µου, περνούσα και ξαναπερνούσα το χέρι µου µες στις αχτίδες του ήλιου και κοίταζα τα σκονάκια που χοροπηδούσαν, έτσι, για να περνά η ώρα. ∆εν ξέρω πώς να σκοτώσω τις ατέλειωτες ώρες της ηµέρας!
Η Γνώση γέλασε.
- Θες να τις σκοτώσεις ή να τις µεταχειριστείς; ρώτησε.
- Το ίδιο δεν κάνει;
- Όχι! Η ώρα πάντα περνά. Μ' αν κάνεις περιττά πράµατα, τη σκορπάς - ενώ αν κάνεις δουλειές µε σκοπό, τη µεταχειρίζεσαι.
- ∆εν το συλλογίστηκα αυτό ποτέ, είπε συλλογισµένο το Βασιλόπουλο. Και µένα η ώρα µου φαίνεται ατέλειωτη!
- Και όµως η ώρα είναι πολύτιµη, αποκρίθηκε η Γνώση. Σε τι καταγίνεσαι όλη µέρα;
- Σε τίποτα! Σε τι µπορώ να καταγίνω; Ο καθένας ζει και καταγίνεται για τον εαυτό του, κι εγώ δεν έχω ανάγκη από τίποτα.
- Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα.
- Μπα! Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.
- Καλά το είπες, πως κουτσοζεί, αποκρίθηκε λυπηµένη η Γνώση. Και ο τόπος σου κουτσοζεί. Το καταδέχεσαι όµως;
- Τι να του κάνω;
- Αν ο καθένας σκέπτουνταν λιγότερο το άτοµο του και δούλευε περισσότερο για το γενικό καλό,
θα έβλεπε µια µέρα πως πάλι για τον εαυτό του δούλεψε, και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί....