Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

ΤΟΣΗ ΝΥΧΤΑ



με τις τσέπες άδειες
το στόμα γεμάτο λέξεις
τα μάτια γεμάτα στιγμές

ξεχνάω

με το πουκάμισο ανοιχτό
τη μνήμη σφραγισμένη
τα όνειρα ελεύθερα

θυμάμαι

λεπτές αδιόρατες γραμμές
μετράω δειλινά
που στάθηκαν λίγο κι έπειτα έγιναν ορίζοντας

σκαλοπάτια, χαράματα τρέχω ξυπόλυτη
γνωρίζω το φόβο
σωπαίνω

τόση νύχτα αφέγγαρη
ζηλεύω το φως
ζωγραφίζω φεγγάρια και πουλιά

και ξυπνάω

τόση νύχτα αφέγγαρη

Silena 30/4/2012






ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ - ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ



Όλοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Mια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.

Aλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.

Aφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Aνυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.

Mόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ' άστρα τ' ουρανού.

Kι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ' τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».
(από τα Ποιήματα και Πεζά, Ερμής 1972)

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

BLACK & WHITE in the MIDNIGHT TRAIN

black and white
by
©Silena
(click!)

ΔΕΙΛΙΝΑ



όμορφα δειλινά, γαλήνια
διαπερνάτε την τρωτή μου ανάμνηση
ανασηκώνετε τις λεπτές νοτισμένες μυρωδιές της μνήμης
απλώνεστε στ' απέραντο του αλμυρού νερού
που κυλάει στην πλάτη μου
μέχρι η γεύση του αλατιού χαθεί

η ανοιχτή θάλασσα παρούσα
πανταχού παρούσα
με το βυθό της αναστατωμένο
ν' αφουγκράζεται της ψυχής μου τ' ανέμισμα
μέσα της

γεύση γεμάτη ανακάλυψη
εκεί όπου ανθίζει η χαρά κι η φύση συνηγορεί
πως ναι
η ζωή είναι ωραία

όμορφα δειλινά, γαλήνια
αφήνουν πίσω τις σκιες των άδειων κορμιών
με μυρωμένη ανάσα ελαφραίνουν το βλέμμα όσων μείναν πίσω
και δεν πρόλαβαν να δουν
ελαφραίνουν τις λέξεις όσων μείναν πίσω
και δεν πρόλαβαν να πουν

δροσίζουν την καρδιά
μ' ένα δάκρυ
όμορφα δειλινά
γεμάτα αλμύρα κι οράματα και στεναγμούς γλυκούς, λυτρωτικούς

σ' αυτόν τον άδειο ουρανό
βρήκα μια στέγη από αστέρια καμωμένη
γι' αυτό χαμογελώ

Silena 29/4/2012

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

SUNRISE




Σεβάχ, σ' ευχαριστώ για τούτο το μελωδικό δώρο

ελπίδες πολλές
φωτεινές
σαν το χάραμα
ευτυχώς
η φύση στην Ελλάδα
είναι με το μέρος μας!!

FLY vs TRY



μαγικές εικόνες
αόρατοι καθρέφτες

πρόσωπα
προσωπεία

προσπαθώ
πολύ προσπαθώ

ρευστοί ήχοι
κωφάλαλοι ακροατές

προσπαθώ
πολύ προσπαθώ

απαλή αφή
άγρια χέρια

δεν προσπαθώ
μονάχα αφουγκράζομαι

τα μηνύματα της ψυχής μου

Silena 26/4/2012

SUNRISE



καλημέρα :)

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

HUMILITY



όταν χάθηκε
έχασε και τούτη η χώρα την πυξίδα της
κι αφέθηκε σε χέρια ανάξια
και δάκρυσε σαν είδε τον ξεπεσμό

όταν χάθηκε

η λέξη αυτή

όταν χάθηκε

η

λέξη

αυτή...

Silena 25/4/2012

Bombay Bicycle Club



θυμούνται τα όνειρα

καλύτερα απ' τη μνήμη!

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

ΕΛΥΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ

ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ



Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο
Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι
Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς
Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς
Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο
Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες
Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Όταν κατέβουμε τη σκάλα τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί, γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ' ένα χαμόγελο στ' ανύπαρκτα τους χείλη;

Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι.
Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγμα χρώμα.

Αλλά εκεί κάτου τι να πούμε, πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα 'ναι της άμμου.

Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε,
τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε,
Κύριε, Κύριε, και το τερραίν του Παραδείσου
όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.


Γράφτηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 1928.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ξεκίνημα (7, Ιούλιος 1933) μετά το θάνατο του Καρυωτάκη

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Οἱ μικροὶ γαλαξίες


Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.

Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ίσα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -

Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.

Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.

Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

LAWRENCE FERLINGHETTI


Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο δεν τραγουδούν όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι
πεθαίνουν όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες στο κάτω κάτω δεν πειράζει αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν λίγα ψόφια μυαλά στις ψηλότερες θέσεις ή
μια δυο βόμβες που και που στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες απ’ τις οποίες
μαστίζεται η κοινωνία μας με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες που η τρελή μας σάρκα θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα
όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια
και να έχεις εμπνεύσεις

μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου

Πηγή: http://kousouria.blogspot.com/

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

WHERE THE RIVERS MEET



πού συναντιούνται τα ποτάμια?
εκεί που συναντιούνται οι λυγμοί

πού συναντιούνται οι σκέψεις?
εκεί που και οι δυο σωπαίνουν

πού συναντιούνται τα μάτια?
στα όνειρα των παιδιών

Silena, April 2012

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ



σιγά σιγά ετοιμάζομαι κι εγώ να εκδράμω
μακριά, να ξεχαστώ μέσα στης φύσης τα υπέροχα μονοπάτια

καλοί μου φίλοι θα λείψω για λίγες μέρες μα θα συνεχίζω με πιο αραιούς ρυθμούς
να μοιράζομαι μαζί σας μουσικές, σκέψεις, εικόνες...

η τεχνολογία άλλωστε βρίσκεται πια παντού, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως χρειάζομαι
λίγη ξεκούραση και αυτοσυγκέντρωση

ίσως να μην απαντώ στα σχόλιά σας αμέσως!! μα ξέρετε, οι μέρες αυτές
μας κάνουν να γυρίσουμε λιγάκι προς τα μέσα μας, να σκεφτούμε, να μαζέψουμε δυνάμεις και ιδέες και να "αδειάσουμε" το νου από τα περιττά για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε όμορφα όνειρα και όμορφες στιγμές

να είστε καλά, να περνάτε όμορφα, να αγαπάτε και να χαμογελάτε πολύ



Καλό Πάσχα!

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΙΣΚΙΟΙ



έτσι ξεχνάω τους μικρούς ίσκιους
των ανθρώπων,
που ονειρεύτηκαν μεγάλοι να γίνουν
μα ύστερα από λίγο ξέχασαν τη βαθιά τους επιθυμία
παρασύρθηκαν απ' το χείμμαρο, τη συμπαγή μάζα των απλήρωτων ονείρων!!!
έμειναν εκεί
τι κρίμα στ' αλήθεια να μένεις εκεί
έμειναν εκεί
ν'αναρωτιούνται
να περιμένουν
να βογγούν από απελπισία
μα
έμειναν εκεί
ακίνητοι

έτσι τους θυμάμαι ακόμα
τους μικρούς ίσκιους
των ανθρώπων
που ονειρεύτηκαν μεγάλοι να γίνουν!

Silena 9/4/2012

WOONGSAN JAZZ BAND

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

A WALTZ

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

COMME ... IL FAUT














rows and whisper
by Silena


σαν δρόμος
σαν χαμόγελο
φωτίζει
κι ελπίζει
και προσδοκά

σαν χαμόγελο
σαν δρόμος
πηγαίνει
κι έρχεται
και μου ζητάει

σαν εμένα
σαν εσένα
μαζί
φωνάζει
το σκοτάδι των ψυχών μας
τ' αλλάζει
με φωτιά στοργική

σαν εσένα
σαν εμένα
μαζί

Silena 8/4/2012

Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

WITH & WITHOUT



τα λόγια σου θυμάμαι ξανά απόψε:

σαν ξωτικά θα τριγυρνάμε, έλεγες
ή σαν σκιές

σαν ξωτικά που 'χασαν το σώμα που τα έντυνε
ή σαν σκιές, δίχως σώμα

προτιμότερες οι σκιές,
δεν πεινάνε, δεν διψάνε, δεν φωνάζουν για ελπίδες
και μια θέση στον ήλιο!

ξέχασα και το φεγγάρι, τ' ολόγιομο
το πρόδωσα κι ούτε ένα βλέμμα δεν του 'ριξα

αχ
σταμάτα να μιλάς μ' αυτή
την κρύα μεταλλική φωνή,

παγώνεις την ανάσα μου

σταμάτα να μοιράζεις
το νερό της ελπίδας έτσι,

μου θυμίζεις πως διψάω

σταμάτα να σκορπάς τα όνειρά μου
μου θυμίζεις πως πεινάω

κι η ζωή τρέχει τρομαγμένη κι αυτή
ν'αρπάξει κανένα καρβέλι
να το κρύψει μέσα απ' το παλτό
για τις δύσκολες ώρες του .. καλοκαιριού!

αχ
σταμάτα,
θέλω ακόμα να πιστεύω σε μια καλύτερη ζωή

Silena 7/4/2012

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΟ

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

JORGE LUIS BORGES

To a Cat

Mirrors are not more silent
nor the creeping dawn more secretive;
in the moonlight, you are that panther
we catch sight of from afar.
By the inexplicable workings of a divine law,
we look for you in vain;
More remote, even, than the Ganges or the setting sun,
yours is the solitude, yours the secret.
Your haunch allows the lingering
caress of my hand. You have accepted,
since that long forgotten past,
the love of the distrustful hand.
You belong to another time. You are lord
of a place bounded like a dream.

Jorge Luis Borges

ΣΤΟ ΜΑΓΓΑΝΟΠΗΓΑΔΟ



ένα δάκρυ
ένα ντροπαλό δάκρυ
πάνω στις λέξεις του παραμυθιού
που κρύβονται σε πηγάδι βαθύ
της ψυχής το πηγάδι

Silena 6/4/2012

MARCEL PROUST


"The real magic of discovery lies not
in seeking new landscapes,
but in having new eyes"
 
Το απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται από τον Β΄ τόμο του "ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ" και φέρει τον τίτλο : ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

".... Η ευτυχία όμως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Αν γίνει δυνατό να ξεπεραστούν οι συνθήκες, η φύση μεταφέρει την πάλη από έξω μέσα, κι αλλοιώνει σιγά-σιγά τόσο την καρδιά μας, ώστε να λαχταρά κάτι άλλο κι όχι αυτό που θ' αποκτήσει. Κι αν η έκβαση ήταν τόσο σύντομη ώστε η καρδιά μας να μην είχε τον καιρό ν' αλλάξει, η φύση δεν έχασε την αλπίδα πως θα μας νικήσει, μ' έναν τρόπο είναι αλήθεια πιο καθυστερημένο, πιο ύπουλο αλλά εξίσου αποτελεσματικό. Τότε την κατάκτηση της ευτυχίας μας την αποστερεί την τελευταία στιγμή, ή μάλλον στην ίδια την κατάκτηση αναθέτει η φύση με μια πονηριά διαβολική να καταστρέψει την ευτυχία. Έχοντας αποτύχει σ' ότι ανήκε στο χώρο των γεγονότων και της ζωής, η φύση δημιουργεί ένα καινούργιο ανέφικτο, το ψυχολογικό ανέφικτο της ευτυχίας. Το φαινόμενο της ευτυχίας δεν πραγματοποιείται ή προκαλεί τις πιο πικρές αντιδράσεις."
 
 

GESTENST

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

ΠΑΛΙ..



ανώδυνες
ευθύνες

επώδυνες
σιωπές

ρίχνω το ζάρι

τι θα φωτίσει κι απόψε
η σελήνη?

πάλι άτυχη

πάλι σβησμένα όνειρα

πάλι ελπίδες παραδομένες

γράμματα ανοιγμένα
πριν ακόμα φτάσουν

στα σκαλιά

προσμένω τ' αστέρι να πέσει

τρύπια δάχτυλα

φοβάμαι
μη το χάσω ξανά!

Silena 5/4/2012

BERTOLT BRECHT




"Πίστευα παλιά πως το μυαλό θα μ' ωφελήσει
Είχα όρεξη, χαρά κι ορμή τα χρόνια εκείνα
Μα γέρασα και είδα πως δε μ' έχει ανταμείψει
Πώς να παραβγεί η εξυπνάδα με την πείνα;"


 Είναι η πρώτη στροφή από "Το τραγούδι του καπνού"
 από το έργο "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν"

η μετάφραση είναι του Βασίλη Αμανατίδη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα...


Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,
πὼς ἔχασαν τὸν ἀέρα ποὺ ἐγὼ ἀναπνέω
καὶ πὼς ἡ μουσικὴ τῶν λουλουδιῶν,
ὁ βόμβος τῶν ὀνομάτων ποὺ ἔχουνε τὰ πράγματα
δὲν ἔρχεται στ᾿ αὐτιά τους·
ἀκόμα δὲν χλιμίντρισαν τ᾿ ἄλογα
ποὺ θὰ μὲ φέρουν πλάι τους.
Νὰ τοὺς μιλήσω,
νὰ κλάψω μαζί τους
καὶ ὕστερα νὰ τοὺς σηκώσω ὄρθιους·
ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος,
σὰν τίποτα νὰ μὴν εἶχε γίνει
σὰν ἡ μάχη νὰ μὴν εἶχε περάσει πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας.
 
 

MARK LANEGAN

Madrugada - Tonight I have no words for you

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΛΙΓΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕς... ΑΚΟΜΑ

blind by Silena



Έτσι ξεκινούσε η κάθε σου μέρα εδώ κι ένα μήνα σχεδόν. Μουρμουρίζοντας και σκαλίζοντας τα συρτάρια. Πότε με θυμό, πότε με αγωνία, πότε με απελπισία. Έψαχνες να βρεις κάτι παλιά "κιτρινισμένα παλιόχαρτα", έτσι τα ονόμαζες. Κάτι παλιόχαρτα που πάνω τους κουβαλούσαν πολλές άγρυπνες νύχτες, πολλά τσιγάρα, πολύ πόνο, πολλή έρωτα, πολλή ομορφιά,  πολλές ζωές μαζί.

Έγραφες σε ό,τι έβρισκες μπροστά σου. Μια μέρα θυμάμαι, σου ήρθαν οι ιδέες μαζεμένες, εκεί που δεν το περίμενες. Θα ήταν έξι το πρωί. Πετάχτηκες σαν ελατήριο κι άρχισες να γράφεις με το μολύβι πάνω στον τοίχο. Γέμισες ενάμισι τοίχο λέξεις, λέξεις χωρίς συνέχεια χωρίς νόημα. Έτσι νόμιζα. Έγραφες γρήγορα, βιαζόσουν μην σου φύγουν οι λέξεις, μην πετάξουν και χαθούν για πάντα. Κι όταν ακούμπησες το μολύβι, έβγαλες έναν αναστεναγμό ανακούφισης και αφέθηκες σ’ ένα βαθύ γαλήνιο ύπνο.

Πετάγομαι απ’ το κρεβάτι τρομαγμένη. Μια διαπεραστική κραυγή. Η δική σου.
Εμφανίζεσαι μπροστά μου με μια μικρή βαλίτσα στην αγκαλιά, σφιχτά πάνω στο στήθος σου.
-Τα βρήκα, φωνάζεις δυνατά, όλα! και ανοίγεις τη βαλίτσα με ορμή και την αδειάζεις πάνω στο κρεββάτι και γεμίζει ο τόπος όλος μικρά "κιτρινισμένα παλιόχαρτα" από τσιγάρα, από χαρτοπετσέτες, από οτιδήποτε... χαρτιά γεμάτα λέξεις ή μάλλον γεμάτα ζωές.
Κι εγώ, δεν ξέρω τι μ' έπιασε, κι άρχισα να κλαίω, στην αρχή σιωπηλά, μετά από λίγο με λυγμούς, δυνατά και σαν να βγήκε από μέσα ο πόνος πολλών χρόνων κι ο θυμός πολλών προσώπων μαζί, ένιωσα ελαφρύτερη.
Ανακατεύτηκα μαζί με τις λέξεις σου, αισθάνθηκα στο δέρμα μου το γυμνό την ομορφιά τους, την πίκρα τους, το δάκρυ τους. Τις αισθάνθηκα να ζωντανεύουν και να με ταξιδεύουν στα απίθανα ταξίδια του νου και συγκινήθηκα κι άρχισα πάλι να κλαίω.
Μόνο που αυτή τη φορά έκλαιγα από χαρά. Ανάμεσα στο θολό από τα δάκρυα βλέμμα, διάβασα φωναχτά τις λέξεις που ήταν γραμμένες στο χαρτάκι που κρατούσα στα χέρια μου:
"γονατίζεις ανάμεσα στα ερείπια,
μόνος, 
ανασαίνεις σκοτάδι,  
μόνος,
σκάβεις βαθιά, αφουγκράζεσαι,
μόνος,
ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ
για όλους μαζί"

Silena 4/4/2012

ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ



πλέει το βλέμμα μου
ίσκιος διάφανος

ριγεί στ' αγέρι

ίπταται

σύννεφο
άδειο σύννεφο
γυμνό
και η ψυχή
διψάει!

κι είδα τα χέρια σου
μακριά

να γεύονται όνειρα
εφήμερη χαρά

κοίτα τ' αστέρια, είπα,

να θυμηθείς..

©Silena 4/4/2012

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗς ΝΥΧΤΑς



γυμνά απλωμένα κλαδιά

χέρια που ζητούν βοήθεια

άνεμος
αρωγός της σιωπής

μηνύματα δεν μεταφέρει απόψε

μοιάζει να λέει:

"ησύχασε, ησύχασε
κοίταξε μέσα σου
αποτραβήξου, γίνε εσύ, μείνε εσύ"

άνεμος
αρωγός της σιωπής


δέντρα της νύχτας

χωρίς πουλιά

μηνύματα που δεν στάλθηκαν ποτέ

κρεμασμένα σαν φύλλα

ανώδυνοι συνειρμοί

νύξεις ψυχής, αναστεναγμός βαθύς
λυτρωτικός

Silena 2/4/2012

SWAY



για σας καλοί μου φίλοι, και ελπίζω όπως κι εμένα

να σας "ανεβάζει" αυτός ο ρυθμός!!!

ALMA



τις λέφτερες ψυχές
μην τις φοβάσαι
ψιθυρίζουν ανέμους
αγκαλιάζουν κύματα
ανατέλλουν ήλιους και φεγγάρια

τις λέφτερες ψυχές
μην τις φοβάσαι

γνωρίζουν ν' αγαπούν!

Silena 2/4/2012

NE LADEIRAS



κι ο χρόνος προχωράει τρυφερά κοντά μας, δίπλα μας

ας μην είμαστε σκληροί μαζί του!

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

ΜΥΣΤΙΚΟ



Ας ήτανε να φανερώσει γρήγορα τα μυστικά του, ας ήτανε να μην με κρατάει σε τόση αγωνία, αφού ξεχνιέμαι ώρες ώρες και συνεχίζω το μέτρημα, από συνήθεια υποθέτω, ακόμη κι όταν κοιμάμαι! μετράω χρόνο, μετράω στιγμές, μετράω λέξεις.

Μα δεν κουράζεσαι ποτέ?

Αχχχ, αυτές οι ερωτήσεις!!!

Κάτι τέτοιες ερωτήσεις με βγάζουν από το λαβύρινθο, με ξυπνάνε κάπως βίαια και με επαναφέρουν στην τρέχουσα καθημερινότητα. Και πρέπει να παραδεχθώ πως τότε θυμώνω και σταματώ το μέτρημα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό της ευτυχίας!!!

Να μην μετράς πια.....

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ



και το σημάδι
ανεξίτηλο όπως ήταν
με οδήγησε με μάτια δεμένα
στης νύχτας τ' αστέρια
και πέταξα για πρώτη μου φορά
ψηλά
δίχως να φοβηθώ την πτώση
κι έπειτα σκέφτηκα πως δεν με νοιάζει η πτώση
γιατί ζω στη γη
κι είμαι άνθρωπος
και τότε
χαμογέλασα κι ανέβηκα πιο ψηλά...

Silena 1/4/2012

ΣΑΓΗΝΗ



σαν μελωδία, με κατάκτησε αμέσως
με το πρώτο άκουσμα

δεν περίμενα όμως να σαγηνευτώ τόσο... απόλυτα
από έναν ήχο
δεν περίμενε κι ο ήχος πιστεύω
να με σημαδέψει τόσο πολύ!

APRIL IN... ATHENS



Καλό μήνα έστω και στην Αθήνα, τι να κάνουμε!!!