Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΑΛΕΦ













white scars by Silena





«…Στο κάτω μέρος της σκάλας, προς τα δεξιά, είδα μια μικρή, ιριδίζουσα σφαίρα, που ακτινοβολούσε σχεδόν ανυπόφορα. Στην αρχή, νόμισα ότι περιστρεφόταν, αργότερα κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή ήταν μια οφθαλμαπάτη, η οποία οφειλόταν στις ιλιγγιώδεις παραστάσεις που ενέκλειε η σφαίρα. Η διάμετρος του Άλεφ θα πρέπει να ήταν δύο ή τρία εκατοστά, αλλά μέσα του ήταν ο σύμπας ο κοσμικός χώρος, χωρίς την παραμικρή σμίκρυνση.

Κάθε πράγμα (ας πούμε, το γυαλί του καθρέφτη) ήταν άπειρα πράγματα, γιατί το έβλεπα πεντακάθαρα απ' όλα τα σημεία του σύμπαντος. Είδα την πολυπληθή θάλασσα, είδα την αυγή και το δειλινό, είδα την κοσμοπλημμύρα της Αμερικής, είδα έναν ασημένιο ιστό αράχνης στο κέντρο μιας μαύρης πυραμίδας, είδα έναν κόκκινο λαβύρινθο (ήταν το Λονδίνο), είδα μάτια κοντινά, ατέλειωτα, που με κοίταζαν εξονυχιστικά "ως εν κατόπτρω", είδα όλα τα κάτοπτρα του πλανήτη και δεν καθρεφτιζόμουν σε κανένα, είδα σε μια αυλή της οδού Σολέρ τα ίδια πλακάκια που είχα δει πριν τριάντα χρόνια στο χολ ενός σπιτιού στο Φράι Μπέντος, είδα τσαμπιά και χιόνι και καπνό, είδα φλέβες μεταλλείων και υδρατμούς, είδα ανάκυρτες ερήμους του Ισημερινού και κάθε κόκκο από την άμμο τους, είδα στο Ίνβερνες μια γυναίκα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είδα την ατίθαση κόμη, είδα το αγέρωχο κορμί, είδα έναν καρκίνο στο στήθος, είδα ένα κύκλο ξεραμένο χώμα σ'ένα πεζοδρόμιο, εκεί οπού ήταν κάποτε ένα δέντρο, είδα μια έπαυλη στο Αδρογκέ, ένα αντίτυπο της πρώτης αγγλικής μετάφρασης του Πλίνιου, εκείνης δηλαδή του Φίλιμον Χόλαντμ, είδα με μιας το κάθε γράμμα τής κάθε σελίδας (όταν ήμουν μικρός, απορούσα που τα γράμματα ενός κλειστού βιβλίου δε χάνονταν τη νύχτα και δεν ανακατεύονταν μεταξύ τους), είδα ταυτόχρονα τη νύχτα και την μέρα, είδα ένα ηλιοβασίλεμα στο Κερέταρο που έμοιαζε ν΄αντανακλά το χρώμα ενός ρόδου στην Βεγγάλη, είδα την κρεβατοκάμαρα μου άδεια, είδα σ'ένα εργαστήριο του Άλκμααρ μια υδρόγειο ανάμεσα σε δυο καθρέφτες που την πολλαπλασίαζαν επ'άπειρον, είδα άλογα που ανέμιζαν οι χαίτες τους, σε μια όχθη της Κασπίας, ξημερώνοντας, είδα τον λεπτό σκελετό ενός χεριού, είδα τους επιζώντες μιας μάχης να στέλνουν καρτ-ποστάλ, είδα σε μια βιτρίνα του Μιρζαπούρ μια ισπανική τράπουλα, είδα κάτι φτέρες να ρίχνουν την λοξή τους σκιά στο πάτωμα ενός θερμοκηπίου, είδα τίγρεις, έμβολα, βίσωνες, πλημμύρες και στρατιές, είδα όλα τα μυρμήγκια που υπάρχουν στην γη, είδα έναν περσικό αστρολάβο, είδα σ' ένα συρτάρι του γραφείου (τρέμω και που το γράφω) κάτι επιστολές χυδαίες, απίστευτα λεπτομερείς, που είχε στείλει η Μπεατρίς στον Κάρλος Αρχεντίνο, είδα ένα λατρεμένο μνημείο στο Τσακαρίτα, είδα το αποκρουστικό λείψανο αυτού που τόσο ηδονικά υπήρξε κάποτε η Μπεατρίς Βιτέρμπο, είδα την κυκλοφορία του σκοτεινού μου αίματος, είδα το πλέγμα του έρωτα και τη μεταμόρφωση του θανάτου, είδα το Άλεφ απ'όλα τα πρίσματα, είδα την Γη μέσα στο Άλεφ και, ξανά μέσα στην Γη το Άλεφ, και μέσα στο Άλεφ τη Γη, είδα το πρόσωπο μου και τα σωθικά μου, είδα το πρόσωπο σου και ζαλίστηκα και έκλαψα, γιατί τα μάτια μου είχαν δει αυτό το μυστικό και επαγωγικό πράγμα που οι άνθρωποι έχουν καπηλευθεί, τ'όνομα του, μα που κανένας από αυτούς δεν το 'χει δει ποτέ: το ασύλληπτο σύμπαν…»


Χόρχε Λουίς Μπόρχες [Το Άλεφ]
(μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης)
Τα Άπαντα Πεζά - Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα

RHINOCEROS



πλάσματα

γκρίζα πλάσματα

φευγαλέες σκιές

επίπεδες συνειδήσεις

κι εκεί

στο απόλυτο σκοτάδι
στη σιωπή
στην ξεθωριασμένη ελπίδα

μια ΚΡΑΥΓΗ
δυνατή
ανατριχιαστική

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!!!

μια ΚΡΑΥΓΗ
χρωματιστή
να ξεχωρίζει από το απόλυτο γκρίζο
κόκκινη
σαν το αίμα

ΖΩΝΤΑΝΗ.....
ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!!!

Silena 31/3/2012

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ



μετά τη βροχή
κοιτάζεις τα χέρια μου
σταγόνες διάφανες
να βρούνε κάποιον ποταμό
δακρύων, μνήμης, στοργής

μετά τη βροχή
κοιτάζεις τα μάτια μου
χαμογελούν, βουρκώνουν
όταν θυμούνται
όταν ξεχνούν

μετά τη βροχή
κοιτάζεις τις νοτισμένες λέξεις

μα εγώ
μετά τη βροχή
το ουράνιο τόξο κοιτάζω,
πάντα

Silena, 30/3/2012

MICATONE



το άκουσα μόλις σήμερα! και μ' ενθουσίασε

συμφωνείτε???

SMILE



SMILE!!! για να σας χαμογελάσει κι η ζωή...

FRIEDRICH NIETZSCHE

Το νόμισμα ,που μ΄αυτό
όλος ο κόσμος πληρώνει,
η δόξα,
το νόμισμα αυτό με τα γάντια το πιάνω
με σιχαμάρα το ποδοπατώ.
Ποιος θέλει να πληρωθεί?
οι πωλούμενοι..
΄Οποιος πουλιέται,αρπαχτικά απλώνει
τα παχιά χέρια του σε τούτη
την κοινόχρηστη δόξα, που ως τενεκές κουδουνίζει!
-Θες να τους αγοράσεις?
΄Ολοι πουλιούνται. Πρόσφερε πολλά όμως!
κουδούνισε το κεμέρι σου γεμάτο!
αλλοιώς, τούς δυναμώνεις,
αλλοιώς, την αρετή τους δυναμώνεις...
Ενάρετοι είναι όλοι.
Η δόξα και η αρετή - ταιριάζουν.
Οσο ζει,  ο κόσμος
της αρετής το κακκάρισμα πληρώνει
με την κλαγγή της δόξας,
από τούτον τον θόρυβο ζει ο κόσμος...
Απέναντι των ενάρετων όλων
θέλω να είμαι ο οφειλέτης,
κάθε μεγάλου χρέους, θέλω να πω, οφειλέτης!
Μπρός σε όλα τα μεγάφωνα της δόξας
η φιλοδοξία μου γίνεται σκουλήκι,
ο ευτελέστερος νά ΄μαι..
Το νόμισμα , που μ' αυτό
όλος ο κόσμος πληρώνει,
η δόξα,
το νόμισμα αυτό με τα γάντια το πιάνω,
με σιχαμάρα το ποδοπατώ.

Friedrich Nietzsche
"Οι διθύραμβοι του Διονύσου"
Μτφ. Αρης Δικταίος
Εκδ. Αιγοκερως

BUTTERFY


















butterfly's flight by Silena

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

I PUT A SPELL ON U

έτσι καλοί μου φίλοι για να σας... μαγέψω, ακούστε τι διάλεξα!!!

μια μαγική live ηχογράφηση της αγαπημένης μου Nina Simone

απολαύστε τη :) με τις αισθήσεις σε.... εγρήγορση!

Ο ΗΧΟς ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ


Όταν ακούς τον ήχο του νερού
χαμογέλασε,

μοιάζει με τις λέξεις το νερό
ανασύρει σκέψεις βαθιές
παρασύρει στιγμές παλιές
γιατρεύει τις πληγές

ξυπνάει τις σιωπές
και τις δροσίζει

μη λυγάς,
η ελπίδα τη ζωή μας ομορφαίνει
της δίνει νόημα βαθύ
και τρυφεράδα
σαν όνειρο μικρού παιδιού
που πόνο κι ασχήμια δεν γνώρισε

η δύναμη μέσα στο νου υπάρχει
μιαν αφορμή, μια λέξη κι αγάπη ζητάει
για να ξαναγεννηθεί

γι' αυτό σου λέω
όταν ακούς τον ήχο του νερού
χαμογέλασε!

Silena 28/3/2012

ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ



ένα υπέροχο τραγούδι που άκουσα ζωντανά και πολύ με συγκίνησε!

εύχομαι το ίδιο να νιώσετε κι εσείς

καλημέρα

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΣΤΟ ΦΟΒΟ, ΓΙΝΕ ΣΚΙΑ



Γεμάτο προσμονή το βλέμμα μου έτσι όπως κοίταξα επίμονα, μα μετά από λίγο θόλωσε από κείνη τη θλίψη που νιώθουμε όταν ανεχόμαστε ό,τι μας ενοχλεί. Όταν δε μιλάμε παρά μαζεύουμε, κραυγές για το χειμώνα της ύπαρξής μας. Η ψυχή και το μυαλό άλλα ζητάνε, όμως εμείς επιμένουμε να ελπίζουμε οτι κάτι θα γίνει, ένα θαύμα ίσως! και συνεχίζουμε την εναγώνια προσπάθεια ν' αλλάξουμε. Δυστυχώς όχι τον εαυτό μας! Κι όταν κάποια στιγμή γυρίσουμε και κοιτάξουμε μέσα μας, δεν μας αναγνωρίζουμε σχεδόν. Δεν αναγνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό που ηθελημένα παραγκωνίσαμε για χάρη των άλλων.

Πολλές φορές προσκολημένη στο παρελθόν έλεγα, εκεί θα μείνω. Εκεί είμαι ασφαλής, από κει θα κρατηθώ για ν' αντέξω, από κει θ' αντλήσω ελπίδα για να συνεχίσω την προσπάθεια. Σήμερα βλέπω πόσο λάθος έκανα. Γιατί το χτες πάει, έφυγε, ανεπιστρεπτί. Το σήμερα είναι εδώ και το σήμερα είναι ανελέητο, δεν συγχωρεί γιατί ξέρει πως μόλις χτυπήσει μεσάνυχτα θα έχει γίνει χτες κι αυτό.

Στο φόβο γίνε σκιά, μου είπες μια νύχτα υγρή που έτρεμα από το φόβο της ερημιάς.

Πόσο δυνατός είναι ο φόβος, πόσο κυρίαρχος! Ακόμη και το θάνατο ξεπερνάει. Πήγα να μιλήσω μα σταμάτησα. Η σιωπή ταιριάζει πιο πολύ σε μια σκιά, σκέφτηκα.
Κράτησα σφιχτά το χέρι σου και συνέχισα...

Και μέσα στον κύκλο ανακάλυψα χίλια σχήματα, ανόμοια, άγνωστα, μοναδικά. Σχήματα με γωνίες σχήματα με καμπύλες, σχήματα που τα φτιάχνει ο νους όπως θέλει μα τα χρωματίζει η ζωή όπως θέλει αυτή.
Τα  πιο όμορφα σημεία, εκείνα τα μικρά ανεπαίσθητα κομμάτια όπου τέμνονται οι ψυχές των ανθρώπων τα έκρυψα απ' τη ζωή. Δεν θέλω να μου στερήσει την ευκαιρία να τα κάνω ...χαρά!
Κι όταν η ψυχή μου βυθίζεται γλυκά σε ήρεμες σκέψεις, τότε παίρνω στα χέρια τα μικρά κομμάτια και τα φωτίζω μ' όνειρο.

Silena 27/3/2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΟΥ



Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

KEEP



ακίνητο σκοτάδι
ένα σμάρι πουλιών
υποψία πτήσης

δεν βλέπω
νιώθω

δεν ακούω
οσφραίνομαι

μέσα από τα χέρια μου
γλιστάει και χάνεται
η μνήμη

όμως κρατάω δυο στιγμές
ένα φιλί κι ένα άγγιγμα
κρυμμένα στην καρδιά μου
να μην τα βρει η λησμονιά

Silena 26/3/2012

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

SUMMERTIME?

σήμερα έκανα την πρώτη μου... βουτιά!! μήπως μύρισε καλοκαίρι??

TAKE THE "A" TRAIN

ΦΩΣ














στον Σίμο

στον ήλιο επενδύω την ψυχή μου
στους κεραυνούς τη σκέψη σου
που ίπταται γύρω μου
μ' αγγίζει σχεδόν

όταν ξυπνούν οι αναμνήσεις
ξορκίζεις τους εφιάλτες με φωτιά

αχχ το φως, ειλικρινής προσποίηση ελπίδας
ελπίδα δίνει
σε μας
τους φτωχούς ναυαγούς μιας ξεχασμένης αχτίδας

η παρουσία
απούσα ούσα
βρυχάται
συμφιλιώνεται έπειτα από λίγο
με το νωπό χώμα
μη γυρεύοντας ρίζες
μα φτερά

αγαπάς το φθινόπωρο,
έτσι δεν είναι?
το φθινόπωρο εκείνο
που μυρίζει βροχή
κίτρινα φύλλα
κίτρινες αναμνήσεις
κίτρινες σκέψεις
κίτρινες σιωπές

μισείς το φθινόπωρο,
έτσι δεν είναι?
το φθινόπωρο εκείνο
της σιωπής
της φθοράς
των πεθαμένων αγγέλων
των χλωμών διαδρομών

μα ξεχνάς
όλο και πιο συχνά ξεχνάς
πως...
είσαι φως
μέσα από τις λέξεις που σκαρώνεις
φωτίζεις τις πιο σκοτεινές σκέψεις
τις πιο βαθιές σιωπές
τις πιο δυνατές παύσεις

άγγιγμα
ελαφρύ
αληθινό

άγγιγμα
τρυφερό

οι λέξεις σου

ακόμη και τις πιο σκοτεινές σου στιγμές!

Silena 25/3/2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Επιφώνημα





Μου χάρισες μια ζωή

και γλώσσα μία.

Μόνος μου δόθηκα μετά

σε γλώσσες ξένες

άλλων, εξωτικών ανθρώπων.

Σπούδασα ως και τα πιο ακραία

επιφωνήματά τους

ώστε ν' αναγνωρίζω την βαθύτερη

οδύνη τους.



Εφόσον όμως ζεις

κανένας

ούτε κι η φαντασία

μπορεί να πει

στα ελληνικά ποιο θα 'ναι

της στιγμής εκείνης

το επιφώνημά μου.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - Ο κήπος με τις αυταπάτες




Το αντίθετο που κυριαρχεί στην ζωή μας , μη μπορώντας να ελέγξουμε τα γεγονότα που έτσι κι αλλιώς θα γίνουν όπως κι αν τα αντιμετωπίσουμε, είτε αποδέχοντας τα απλώς είτε αφήνοντας τα να μας επηρεάζουν: «ανέκαθεν στον κόσμο αυτό βασιλεύει μια κάποια όπως θα λέγαμε άνισος ισομετρία».

Ο τόσο μα τόσο περίπλοκος – πολύπλοκος άνθρωπος που δεν είναι παρά ένα απλό σπίρτο με στιγμιαία λάμψη που αν την είδες, είδες. Τιμή σε όλα τα ασήμαντα – σημαντικότατα για τον κάθε ένα ξεχωριστά που τα φυλάει στην καρδιά του για τον λόγο που αυτός ξέρει.

«Στο απλώς κυανό για το απείρως παρόμοιο».


Το απόλυτο γαλήνιο γαλάζιο. Η ζωή : χιλιάδες κομμάτια διαφορετικά του ενός και του αυτού κατ΄ ουσίαν κομματιού .

«Τι είναι λοιπόν αυτό που μας κάνει να παίζουμε διαφορετικό ρόλο σε κάθε πράξη ενός και του αυτού έργου; Γιατί εννοούμε να δοκιμαζόμαστε πάλι και πάλι;»

Όλα αλλάζουν συνεχώς παραμένοντας τα ίδια, «Κι ας μην είχαν οι φουτουριστές του 1920 αντιληφθεί ότι τροχάδην φεύγουν τα πάντα στην ίδια θέση όπως τ΄ άστρα.»

«Αχ αγάπη, πώς καταφέρνεις ν΄ αποχωρίζεσαι απ΄ το στοιχείο του έρωτα! Πως τ΄ αφήνεις να φτάνει σε μιαν ύστατη έκρηξη και να εξαντλείται , τη στιγμή που εσύ ατάραχη συντηρείσαι και ανεβαίνεις όπως το λάδι πάνω απ΄ το νερό, για να κρατήσεις αναμμένη την φλόγα μιας ατελεύτητης ημέρας.»

Το τέλειο βρίσκεται στα τιποτένια . Η μάνα νεοσσών που αποκομίζει μέρα-νύχτα σπόρια , πέτρες , άχυρα, πούπουλα για το χτίσιμο φωλιάς για τα παιδιά της .

« Όποιος δεν ξυπνήσει τ΄ άλλο πρωί να βρει μια φωλιά στο γείσο της ταράτσας του και να σαστίσει απ΄ αυτό το στιγμιαίο μήνυμα ζωής και μαγικής μαστοριάς δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει πως με το ίδιο τιποτένιο υλικό, αποκόμματα εικονογραφημένων περιοδικών , κάποτε και βιβλίων μπορεί να φτάσει κανείς , με μιαν ανάλογη μαγική μαστοριά στην τεχνική της συνεικόνας»

Στιγμές ελευθερίας ανεξέλεγκτης , ίσως στιγμιαίας μα εντελώς αποκλειστικά δικής σου. Η ύπαρξη της ανύπαρκτης δικής σου πραγματικότητας που δεν μπορείς να την εξωτερίκευσης που αν και υπάρχει χάνεται. «Υπήρξαν μερικές περίοδοι που τις χαρήκαμε όπως ο τρελός την ελευθερία του, κομμάτια θάλασσας όπως κανείς ποτέ δεν τα ΄δε ιππάρια κυματοειδή , αυλακιές αφρού περιούσιου . Μιλώ για κάτι που είναι και όχι. Κείνο το καίριο κι ένα που το βρίσκεις σε μια πρώτη σελίδα κοριτσιού κι ώσπου να το ΄ξηγήσεις χάνεται.»

«Έχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος που και η πιο σημαντική αλήθεια ευθέως διατυπωμένη μοιάζει παραδοξολογία»

«Στη διάρκεια ενός σιγαρέτου που είναι η ζωή μας και όπου χαιρόμαστε και αυτοκαταστρεφόμαστε όπως άλλωστε και στους έρωτες , τις απόπειρες δημιουργίας και οπουδήποτε αλλού το μόνο φωτάκι που δεν σβήνει ακόμη κι αν ο χρόνος μας το πατά χάμω είναι το κάλλος .

Η απειροελάχιστη στιγμή όπου γευτήκαμε το κάλλος και την ενσωματώσαμε μια για πάντα μες στην ιδιωτική μας αιωνιότητα»

Κάποτε το μήνυμα της τέχνης αργεί να φτάσει μη μπορώντας να περάσει. «Παρά ένα ψηφίο η λέξη σου διαφεύγει, χρειάζεται τάξη», τάξη όμως δεν είναι η απλή τοποθέτηση αλλά η απομίμηση σε μια άλλη κλίμακα της ίδιας της ύλης όπου ένα διάφανο κρύσταλλο ή ένα έργο τέχνης κάνει το ίδιο, έχουν την ίδια σχεδόν αισθητική «και τάξη δεν σημαίνει να βάζεις απλώς στη σειρά δώδεκα ποτήρια. Σημαίνει, σε μιαν άλλη κλίμακα, να απομιμείσαι την συναρμογή των μορίων της ύλης ως το σημείο να επιτυγχάνεις μπροστά σου ένα διάφανο κρύσταλλο ή ένα έργο τέχνης, που κάνει το ίδιο».

Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στην μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο.
Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν την νύχτα μου, ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι΄ αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται στα πράγματα. Όμως γι΄ αυτό ακριβώς την επιλέγω.
Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα.

Και σκληρή σωστή πέτρα μπορεί να γίνεται κάποτε η μοναξιά σου. Και άλλες φορές πάλι σκέτο πούπουλο. Είναι που την βρίσκεις να διαμορφώνεται άλλοτε μέσα στην μεγάλη σύναξη των ανθρώπων κι άλλοτε πάλι στην ερημία των πάρκων, την ώρα που κι οι πάπιες ακόμη δεν σου δίνουν σημασία κι αποσύρονται στην χλόη να κοιμηθούν. Τότε είναι που νιώθεις την απελπισία να σου βγαίνει από το στόμα έξω, χωρίς ίσως την δύναμη που μπορεί να έχει ένα δηλητηριώδες φάρμακο, αλλά και χωρίς τουλάχιστον τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Περνάς ένα διάστημα ταινίας βωβού κινηματογράφου. Και ξαφνικά, τα γράμματα που δεν είχες αρχίσει να τα μιλάς, βάλνονται να σχηματίζουν με τρόπο απροσδόκητο ορισμένα ερωτηματικά. Μήπως η απελπισία δεν είναι στο βάθος παρά μια άπω ελπίς; Οπόταν και η μοναξιά συμβαίνει να είναι η μόνη αξία που έχει τη δύναμη να την αποκαλύψει;

Μια στιγμή. Γιατί εδώ πέρα έχει παρεμβληθεί ανάμεσα στον νόμιμο υποβολέα ένας άλλος, λιγότερο ίσως πονηρός ώστε να παίζει με τα λόγια και περισσότερο ευφυής, ώστε να προσαρμόζει τις φευγαλέες αλήθειες στην μία και μόνη πραγματικότητα. Και βέβαια εάν μοιάζουν μεταξύ τους ορισμένα λόγια σημαίνει πως είναι από την ίδια οικογένεια, πώς είναι συγγενείς. Οπόταν μια δράση με τα ίδια πρόσωπα και γύρω από την ίδια υπόθεση, θέλοντας και μη, αποκτά μιαν αληθοφάνεια πολύ πιο πειστική στο επίπεδο της πραγματικότητας. Χρειάζεται μεγάλη απόσταση και ανάλογο εύρος για να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο. Ποιο; Της ζωής και του τρόπου να ερμηνεύεις σωστά όλα της τα μυστήρια.


«Είμαι του ολίγου και του ακριβούς. Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προσώπου. Τρέφομαι από το δυσ και το ευ που κατά περίσταση προσφέρω.

Όμως η εύνοια δεν είναι πάντοτε μια συγγενής που συμπίπτει να σε αγαπά. Και περνά πολύς καιρός έως ότου υπερεκχειλίσουν τα φρεάτια του νου σου· και το συμπίλημα που δημιουργείται απ’ όλων των λογιών τις κακοδαιμονίες αποξηρανθεί και το πάρει ο αέρας. Έτσι απλά· όπως ο ύπνος παίρνει ένα μικρό αγόρι πάνω στα σανά. Και με το τρίτο του αυτί τους παλμούς μιας άλλης, πιο δικής του γης, κρυφίως εγγράφει. Οπόταν, τι ωραία να τρέχει το χέρι σου πλάι σ’ ένα τοιχάκι γεμάτο λέξεις που προεξέχουν, έτσι που ν’ αρπάζεται της λαλιάς σου η αγράμπελη. Τα πάντα είναι ζήτημα μυελού οστέων της φαντασίας.

Ανέκαθεν στον κόσμο αυτόν βασιλεύει μια κάποια όπως θα λέγαμε άνισος ισομετρία. Το ίδιο δυναμικό και για το καλό και για το κακό απαιτείται να καταβληθεί, αφού το φαρμάκι επενεργεί αρνητικά, όπως ακριβώς το αγαθόν θετικά, πάνω στους άλλους, που ξέρουν να κρατούν σωστά το κάτοπτρο της καθαρής αντίληψης στη σχέση τους με τους τρίτους. Είναι όμως διαφορετικό το μήκος των πεπρωμένων. Θεέ μου, πόσα πολλά πράγματα, και ν΄ αντιστοιχούν μόνο σ’ ένα σκέτο σπίρτο, που το τραβάς επάνω τους· και να!


Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος· κι αν είδες, είδες».

Πηγή: εδώ

WIM MERTENS

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ



Πέρασαν χρόνια από τότε που σκάλιζα τα συρτάρια μου για να βρω μια έκπληξη.

Τις εκπλήξεις δεν τις αναζητάς, σου 'ρχονται μόνες τους εκεί που δεν το περιμένεις και σε αφήνουν άναυδο.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σιχαίνονται τις εκπλήξεις. Προτιμούν το γνώριμο, το σταθερό, αυτό που δεν θα τους δημιουργήσει προβλήματα ή έντονα συναισθήματα.

Εγώ, δεν ανήκω σ' αυτούς. Τρελαίνομαι για εκπλήξεις, ευχάριστες εννοείται!

Εύλογα θα αναρωτηθείτε: αφού η έκπληξη για να είναι έκπληξη θα πρέπει να είναι άγνωστη, πώς θα γνωρίζω ότι θα είναι κι ευχάριστη? Η απάντηση πολύ απλή. Δεν θα το γνωρίζω, άλλωστε μίλησα για ευχάριστες εκπλήξεις. Τις άλλες, τις ονομάζω δυσάρεστα συμβάντα. Απ' αυτά που φέρνει η ζωή και που δεν μπορεί ο άνθρωπος να προβλέψει ή να προλάβει.

Και τώρα, ετοιμάζομαι όχι να ψάξω κάποιο συρτάρι αληθινό ή της μνήμης, για εκπλήξεις, αλλά να πλάσω όχι μία αλλά πολλές εκπληκτικές ιστορίες στα όνειρά μου.

Έτσι γεννάω ελπίδες, έτσι κρατάω ζωντανή την παιδικότητά μου, έτσι μπορώ να πιστέψω και να εμπιστευτώ.

silena 23/3/2012

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ!!

αχχχ Δήμητρα με μεράκλωσες πολύ,
και σαν γνήσια ηπειρώτισσα έψαξα και βρήκα κάτι εξαιρετικό
που θα 'θελα να το χαρίσω στον πατέρα μου

ΧΑΛΑΣΙΑ ΜΟΥ

τα εξαιρετικά δώρα της Δήμητρας, ακόμη ένα ευχαριστώ




ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ!!!



Αλχημιστή, αυτό για σένα

κι αυτό



για σένα AnD μου

καλοί μου φίλοι χάρη σε σας η μέρα γίνεται πιο φωτεινή...

NINO ROTA en Venecia



Δήμητρα αυτή η ανάρτηση είναι για σένα μαζί μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ!

ONLY YOU



«Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να βρεις τον εαυτό σου αλλά με το να τον δημιουργήσεις»

George Bernard Shaw (1856-1950) Ιρλανδός συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικός κριτικός. Τιμήθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1925

JUAN GRIS



Juan Gris

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

ROCKING IN A FREE WORLD and INTO THE BLACK



είχα χρόνια να το ακούσω κι όταν το άκουσα στο ραδιόφωνο σκέφτηκα: "θα το αναρτήσω, οπωσδήποτε" κι αυτό ακριβώς κάνω :)

ακούστε κι αυτό μιας και μου άνοιξε την όρεξη ο Neil Young!

LILA DOWNS

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


Το νυχτερινό τάνγκο του κυρίου Χιουμ

Με σκηνή θεάτρου μοιάζει
το μυαλό των ανθρώπων∙
εντυπώσεις συνάζει
και ιδέες στων τόπων

των κοινών το σανίδι
ως ηθοποιοί να περάσουν
και των έργων του τα είδη
να καλοσυγκεράσουν.

Λόγοι ορθοί ή ζαλισμένοι∙
πνεύματα άγρια ή και ψόφια∙
σκηνικά, όπου ξεμένει
και ψευδή, μα και ατόφυα

της υποκριτικής η
δουλεμένη γκριμάτσα,
ωσάν για να τονίσει
κάποιαν άχρωμη φάτσα.

Και να βάφει η σελήνη
το ταμπλώ των βημάτων
που ξαφρίζουν στη δίνη
των αφράτων κυμάτων

της καρδιάς∙ και στα σκότη
της νυχτός να υποφέρεις
που το ξέρεις καλά ότι
τον εαυτό σου  δεν  ξέρεις.

Στροβιλίζεσαι∙ δένεις
στης στιγμής τον ειρμό όσα
εσκεμμένα συσταίνεις
με της διάνοιας τη γλώσσα.

Το ποτάμι του εαυτού σου
θα σε πνίξει, αν του ανοίξεις
την ορχήστρα του νου σου
για πρεμιέρες και λήξεις.

Σκοτεινές παραστάσεις
-φωτεινό πανηγύρι-
δοκιμάζεις να πιάσεις∙
των πελμάτων οι γύροι

στων ιδεών μας τ' αλώνια
εμπεδώνουν τον χρόνο
μαρτυρώντας πως αιώνια
είν' η γύμνια μας μόνο.

Πηγή: εδώ

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Μεγάλες Εποχές



Κάθε που νυχτώνει ο αέρας μυρίζει αγιόκλημα,
σα να 'χουμε από καιρό λησμονηθεί
τα τραμ μ' έναν θόρυβο από σίδερα που αδειάζουν
στρίβουν τη γωνιά και χάνονται -
παραίσθηση, βέβαια: τα τραμ έχουν από
καιρό καταργηθεί.
Κι αυτοί που διαβήκαν το δειλινό σκυφτοί,
ήταν ωραίοι γιατί είχαν νικηθεί.


ΕΝΑΣ ΓΛΑΡΟΣ*



Δεν ψάχνω γι' απαντήσεις,
αυτό το κεφάλαιο το αφήνω στους ανθρώπους
που βλέπουν καθαρά

τα ερωτήματα όμως
τα ερωτήματα τρυπώνουν ύπουλα
σμήνος αρπακτικών που πεινάνε

τα φτερά δεν ανοίγουν
μόνο οι ερωτήσεις πετούν
επικίνδυνα χαμηλά

- Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να σκοτώνει την ομορφιά;
- Γιατί όταν βλέπει κάποιον που προσπαθεί ν’ ανοίξει τα φτερά του την ίδια στιγμή προσπαθεί  να τον συνθλίψει και να τον εξοντώσει;

και πώς στ' αλήθεια να σκοτώσεις έναν νεκρό γλάρο!

Silena 20/3/2012
*εμπνευσμένο από το Γλάρο του Τσέχωφ

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

ΟΜΟΡΦΗ



Κάποια στιγμή φτάνεις εκεί. Στο κρίσιμο σημείο της βαθιάς σκέψης, του απολογισμού που δεν τον κάνεις για να πάρεις δύναμη αλλά για να δεις μακρύτερα, για να δεις πιο καθαρά.

Ο νους τότε φωτίζεται, λάμπει θαρρείς κάτω από το αδυσώπητο φως της αλήθειας που παραδέχεσαι για πρώτη φορά καθίζοντας τον εαυτό σου ενώπιον του εαυτού σου και μόνον αυτού.

Περνάς πολλές χαράδρες, πέφτεις, ματώνεις και πονάς. Περνάς και χαρές που γνωρίζεις πως ήταν γεμάτες ζεστασιά και χαμόγελο αβίαστο, αυθόρμητο.

Δεν κοιτάζεις πίσω μόνο κρατάς στα χέρια σου το χρόνο χωρίς επαναλήψεις. Και για πρώτη ίσως φορά χαίρεσαι για τα λάθη που έκανες.

Και για τα σωστά χαίρεσαι μα αυτά έχουν ξεφτίσει γιατί ποτέ δεν ήταν στους σκοπούς σου να μαζέψεις κι άλλα μπράβο κι άλλα χειροκροτήματα.

Ο ήχος τους και μόνον μοιάζει κίβδηλος και σε μπερδεύει, μα ευτυχώς, υπάρχει η σιωπή. Έρχεται αόρατη, παντοδύναμη να δαμάσει τις υπεκφυγές και να σε δοκιμάσει σκληρά.

Στην αρχή αντιδράς, θέλεις να δημιουργήσεις καινούργιους θορύβους που θα καλύψουν τους παλιούς, να γεμίσεις την άδεια κάμαρα με εικόνες, με παρουσίες. Όμως δε σου παίρνει πολύ χρόνο να καταλάβεις το άτοπο της προσπάθειας αυτής. Κι όταν φτάσεις κοντά, σχεδόν αγγίξεις την ηρεμία τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως το μόνο που χρειάζεσαι για τούτη τη δοκιμασία είναι μονάχα εσύ κι η ψυχή σου.

Κι αρχίζεις στο φρεσκοοργωμένο χώμα να καλλιεργείς με υπομονή και γαλήνη, καλλιεργείς ξανά την πίστη, την αισιοδοξία, τον ενθουσιασμό και την αλήθεια σου. Κι όχι πολύ καιρό μετά, οι προσπάθειές σου καρπίζουν και βγάζουν όμορφα δέντρα που ανθίζουν και τ' άνθη τους είναι λευκά και μυρωδάτα. Τότε χαμογελάς από καρδιάς, βγάζεις βαθύ αναστεναγμό λύτρωσης και βλέπεις τη ζωή όπως πραγματικά είναι.

ΟΜΟΡΦΗ.

Silena 19/3/2012

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Kim Ki-duk



Η ενηλικίωση ενός μαθητευόμενου μοναχού και ο αέναος κύκλος της ζωής, της φύσης, του θανάτου. Οι μικρές αλλά τόσο σημαντικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας (Aνοιξη) που ανακαλύπτει, οι πρώτες του ερωτικές ανησυχίες και τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που βιώνει (Καλοκαίρι), η ανάγκη της λύτρωσης και απαντήσεων (Φθινόπωρο), και τέλος η αναζήτηση της πνευματικής διαφώτισης (Χειμώνας), συνθέτουν το δρόμο που καλείται να διανύσει.

Ο κύκλος της ζωής από έναν εκ των σημαντικοτέρων Κορεατών σκηνοθετών, του Kim Ki-duk συμβολικά από τις τέσσερις εποχές και στην πράξη, έτσι όπως τον βιώνει ένας μαθητευόμενος μοναχός μαζί με τον πνευματικό του δάσκαλο σε ένα μοναστήρι σε μια λίμνη που βρίσκεται κυριολεκτικά... στη μέση του πουθενά.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει ο ίδιος ο σκηνοθέτης!

Οι διάλογοι είναι περιττοί, αφού, κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι ερμηνείες και φυσικά οι εικόνες με τα πανέμορφα τοπία. Μία απόλυτα ποιητική και λυρική ταινία!

Η ταινία ξεκινάει με την άνοιξη. Ο νεαρός, ανήσυχος και ανώριμος ακόμη παίζει διάφορα επικίνδυνα παιχνίδια με τα ζώα της φύσης, τα οποία στοιχίζουν τη ζωή σε ορισμένα εξ' αυτών.
Θα τιμωρηθεί με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο βασανίζει τα ζωντανά, από τον μοναχό που τον εκπαιδεύει κάτι που θα τον κάνει να αντιληφθεί το μεγάλο κακό που προκάλεσε στα αθώα ζώα και απελπισμένος θα προσπαθεί να σώσει ότι μπορεί, φανερά μετανιωμένος.

Ακολουθεί το καλοκαίρι, όπου στα 17 του πλέον θα γνωρίσει τον έρωτα, στο πρόσωπο ενός νεαρού κοριτσιού που θα έρθει στο μοναστήρι για να αναρρώσει. Ο έρωτας αυτός θα κάνει τον νεαρό να αφήσει τον μοναχό και να ακολουθήσει το κορίτσι στην πόλη.

Για να ακολουθήσει το φθινόπωρο, όπου ο μοναχός, 30 χρονών πλέον, θα επιστρέψει στο μοναστήρι ως... εγκληματίας, αφού έχει διαπράξει φόνο. Εκεί θα συλληφθεί μπροστά στα μάτια του δασκάλου από δύο αστυνομικούς και κάπως έτσι θα φτάσουμε... στον χειμώνα.

Ο δάσκαλος έχει πεθάνει, ο μοναχός σε ώριμη ηλικία πια θα επιστρέψει και πάλι στο μοναστήρι αποφασισμένος να ζήσει εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Τότε θα τον επισκεφτεί μία γυναίκα και θα του αφήσει το νεογέννητο μωρό της.

Για να φτάσουμε... και πάλι στην άνοιξη, όπου ο ηλικιωμένος πλέον μοναχός θα ξεκινήσει να διδάσκει στο νεαρό πλέον αγόρι τα μυστικά της ζωής!

ΞΕΧΑΣΤΕ ΜΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ














breaking the waves, by Silena
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

ΠΗΓΗ:
εδώ

LAS CALLES DE BORGES


Buenos Aires: Las Calles de Borges from Ian Ruschel on Vimeo.

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - επίλογος & πρόλογος

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ


ξεκινώ με τον επίλογο

Τίναξε το κεφάλι κι ολομεμιάς θυμήθηκε πού βρίσκουνταν, ποιός ήταν και γιατί πονούσε.

Άγρια αδάμαστη χαρά τον συνεπήρε, όχι, όχι δεν ήταν άναντρος, λιποτάχτης, προδότης,

όχι, όχι ήταν καρφωμένος στον σταυρό, τίμια στάθηκε ως το τέλος, κράτησε το λόγο του,

μια αστραπή, τη στιγμή που φώναξε "Ηλί !Ηλί !"και λιποθύμησε,

τον άρπαξε ο Πειρασμός και τον πλάνεσε, ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά.

Ψέματα τα χούφταλα, ξευτιλισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο, λιποτάχτη, προδότη.

Όλα, όλα φαντάσματα του Πονηρού!

Ζουν και βασιλεύουν οι Μαθητές του, πήραν τις στεριές και τις θάλασσες και διαλαλούν το Καλό Μαντάτο.

Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει,δόξα σοι ο Θεός!

Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά:
-Τετέλεσται !
κι ήταν σα να λεγε: Όλα αρχίζουν.



















''Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ'' ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ Χαρτόδετο (20η επανεκτύπωση)


και κάποια αποσπάσματα από τον πρόλογο

“Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο· η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο υπεράνθρωπη, να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό – ή πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτισθεί μαζί του· η νοσταλγία αυτή, η τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες.
Από τη νεότητά μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν τούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνέμα και στη σάρκα.
Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμεις του Πονηρού· μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερές δυνάμεις τού Θεού· κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δύο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν.
Αγωνία μεγάλη· αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί· αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει· μάχουμουν να φιλιώσω τις δύο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δεν είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.”

“Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα· να γιατί το μυστήριο του Χριστού δεν είναι μονάχα μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας· είναι πανανθρώπινο· σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού και ανθρώπου και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης. Τις περισσότερες φορές η πάλη αυτή είναι ασύνειδη, βαστάει λίγο, δεν αντέχει μια αδύνατη ψυχή να αντιστέκεται καιρό πολύ στην σάρκα· βαραίνει, γίνεται και αυτή σάρκα, κι ο αγώνας παίρνει τέλος. Μα στους υπεύθυνους ανθρώπους, που έχουν μερόνυχτα καρφωμένα τα μάτια τους στο ανώτατο Χρέος, η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα ξεσπάει χωρίς έλεος και μπορεί να βαστάξει ως το θάνατο.”
...
“Ποτέ δεν ακολούθησα με τόσο τρόμο την αιματωμένη πορεία του στο Γολγοθά, ποτέ δεν έζησα με τόση ένταση, με τόση κατανόηση αγάπη το Βίο και τα Πάθη τού Χριστού, όσο τις μέρες και τις νύχτες που έγραφα τον Τελευταίο Πειρασμό. Γράφοντας την εξομολόγηση ετούτη της αγωνίας και της μεγάλης ελπίδας του ανθρώπου ήμουν συγκινημένος τόσο που τα μάτια μου βούρκωναν· δεν είχα νιώσει ποτέ με τόση γλύκα, με τόσο πόνο να πέφτει στάλα στάλα το αίμα του Χριστού στην καρδιά μου.
Γιατί ο Χριστός, για ν' ανέβει στην κορυφή της θυσίας, στο Σταυρό, στην κορυφή της εξαϋλωσης, στο Θεό, πέρασε όλα τα στάδια του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Όλα, και γι' αυτό κι ο πόνος του΄μας είναι τόσο γνώριμος και τον πονούμε, κι η τελική νίκη του μας φαίνεται τόσο και δικιά μας μελλούμενη νίκη. O,τι είχε βαθιά ανθρώπινο ο Χριστός, μας βοηθάει να τον καταλάβουμε και να τον αγαπήσουμε και να παρακολουθούμε τα Πάθη του σαν να' ταν δικά μας πάθη. Αν δεν είχε μέσα του το ζεστό ανθρώπινο στοιχείο, δε θα μπορούσε ποτέ με τόση σιγουράδα και τρυφερότητα να αγγίξει την καρδιά μας· και δε θα μπορούσε να γίνει πρότυπο στη ζωή μας. Αγωνιζόμαστε κι εμείς, τον βλέπουμε κι αυτόν να αγωνίζεται και παίρνουμε κουράγιο· βλέπουμε, δεν είμαστε ολομόναχοι στον κόσμο, αγωνίζεται κι αυτός μαζί μας.·”

Πηγή: εδώ

ΣΑΝ ΓΡΑΦΕΙΣ



φωτίζεσαι σαν γράφεις
για δρόμους που διάβηκες, που θα διαβείς

φωτίζεσαι σαν γράφεις για τη ζωή

μοιάζεις θεός
πάνω απ' τη λήθη
πάνω απ' τον πόνο
πάνω απ' τ' ανθρώπινα

σταγόνα εσύ
χώμα οι λέξεις
το βλέμμα ξεδιψάς
και την ψυχή

Silena 16/3/2012

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

ΣΤΕΓΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ


silver moon by Silena



Οι αναμνήσεις, οι στεγνές από δάκρυα
τη μνήμη πώς πληγώνουν!

 
Στο σκοτάδι έρχονται,
σπάζουν το κέλυφος,

αποκαλύπτουν απάνθρωπα
τις κουρελιασμένες στιγμές.


Ψηλαφούν παλιές ξεχασμένες πληγές,
φωτίζουν τη θαμμένη μου ποίηση.

Γεύονται τα λόγια σου, τα επαναλαμβάνουν.
Μαρτύριο σωστό αυτός ο ψίθυρος
υπόγειος, συριστικός


τρυπώνει στ’ αυτιά φέρνοντας θύμησες
«θυμήσου, θυμήσου το βράδυ εκείνο που είπες
πως είδες τη ζωή να σου χαμογελά» 


Σκέψεις, λόγια, πρόσωπα,
η υλική σου αλήθεια κομμάτια, σπασμένο παιχνίδι 


Μα ξέρω πια,
πως η ζωή κάθε λεπτό
είναι γυμνή και μεθυσμένη.

Silena
από την ποιητική  μου συλλογή "Αναμνήσεις ή το Αντίδοτο της Λήθης"

VAGABOND



μια ώρα πριν

μια ώρα πριν το ταξίδι
τα μάτια λαχταρούν...

ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ



παίρνεις αποφάσεις
είσαι δυνατός
δεν ακολουθείς το ρεύμα

έτσι νομίζεις


κανείς δεν ελέγχει τη σκέψη σου
τα χέρια σηκώνουν τη ζωή
κι ο νους τα φορτία

έτσι νομίζεις


τα μάτια γνωρίζουν
η ψυχή απορεί
κι οι αλήθειες θυμώνουν
η καρδιά την ψευτιά δεν την μπορεί

έτσι λυγίζεις

Silena 15/3/2012

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

ΗΘΕΛΕ



Ήθελε να ξυπνήσει κάτω από μια ανθισμένη πορτοκαλιά,
να μεθύσει με τα δυνατά αρώματα,
να ξαφνιαστεί με το χαδιάρικο αεράκι,
να νιώσει την απειλητική ηδονή της ύπαρξης.
Τώρα οι λογισμοί δεν την κατέχουν πια,
μόνο τα όνειρα.

Silena 13/3/2012

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

SAEZ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ



Ψυχή

Συνείδηση φανέρωμα συγκίνησης

Περιπαίζεις την ύπαρξη

Οι αγάπες του χρόνου

Συχνάζουν τα τοπία σου

Τρέμεις στα φύλλα του είναι

Γεμίζεις το σύμπαν

Δεν ξέρεις φυγή

Ποθείς ταξίδια

Στις πλάτες σου φτερουγίζει ο κόσμος

Φως σε λούζει ο ήλιος

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΑΝΑΤΡΟΠΗ



Περίμενε με ανυπομονησία να περάσει η νύχτα. Στριφογυρνούσε στο κρεβάτι του λες κι ο χρόνος θα καταλάβαινε και θα επιτάχυνε λιγάκι τα δευτερόλεπτα!

Και να, επιτέλους ξημέρωσε, ένα βροχερό γκρίζο πρωινό, όμως το χαμόγελο στα χείλη του φανέρωνε πως τίποτε δεν θα μπορούσε να χαλάσει τη χαρά που τον πλημμύριζε.

Έκλεισε την πόρτα και ξεκίνησε σιγοτραγουδώντας. Καθώς πλησίαζε στο στενάκι που είχε παρκάρει άκουσε μια φωνή να φωνάζει τ' όνομά του. Γύρισε και δεν είδε κανέναν.
"Ιδέα μου θα είναι" σκέφτηκε και συνέχισε να περπατάει.
Είχε πια φτάσει στο αυτοκίνητο και ξεκλείδωνε όταν άκουσε την ίδια φωνή να φωνάζει ξανά τ' όνομά του. Δεν γύρισε να δει, δεν αντέδρασε καν. Άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα κι άναψε τη μηχανή. Χωρίς καθόλου να περιμένει ξεκίνησε. Είχε χάσει το πρωινό του κέφι μα το χαμόγελο εξακολουθούσε να υπάρχει στα χείλη του. Άλλωστε κόντευε να φτάσει στην πηγή της χαράς του κι αυτό του 'δινε δύναμη και αισιοδοξία.

Καθώς έκανε να στρίψει ένιωσε ένα μικρό άγγιγμα, να εδώ στο πίσω μέρος του κεφαλιού και αναπήδησε ακριβώς την ώρα που το φανάρι γινόταν κόκκινο. Δεν πρόλαβε να φρενάρει κι έπεσε με ορμή πάνω σε ένα φορτηγό που διέσχιζε τον κάθετο δρόμο.

Ο χρόνος μορφάζει αινιγματικά, η ζωή απορεί, η χαρά γίνεται θλίψη και ο θάνατος ανατροπή.

Silena 11/3/2012

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Charles Baudelaire - Η ματιά των φτωχών

Charles Beaudelaire


Α! θέλεις να μάθεις γιατί σε μισώ σήμερα. Θα σου είναι λιγότερο εύκολο να το καταλάβεις απ' όσο εμένα να στο εξηγήσω, γιατί είσαι νομίζω το πιο ωραίο παράδειγμα θηλυκής παχυδερμίας που μπορεί κανείς να συναντήσει.
Είχαμε περάσει μια ολόκληρη μέρα μαζί που μου είχε φανεί σα λεπτό. Είχαμε υποσχεθεί ο ένας στον άλλο πως όλες οι σκέψεις μας θα 'τανε κοινές και πως οι δυο ψυχές μας από δω και πέρα δε θα 'τανε παρά μία - ένα όνειρο που δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο στο τέλος-τέλος, εκτός από το ότι ενώ όλοι το ονειρεύτηκαν, δεν πραγματοποιήθηκε από κανένα. Το βράδυ, λίγο κουρασμένη, θέλησες να καθίσεις σ' ένα καινούργιο καφενείο που ήταν στη γωνιά μιας νέας λεωφόρου, ακόμα γεμάτης από υπόλοιπα κατεδάφισης και δείχνοντας κιόλα με μεγαλοπρέπεια τις μισοτελειωμένες πολυτέλειές της. Το καφενείο λαμποκοπούσε. Ακόμα και το φως του γκαζιού σκορπούσε όλη την αρχική του θέρμη, και φώτιζε με όλη του τη δύναμη τους εκτυφλωτικά άσπρους τοίχους, τα λαμπερά καλύμματα των καθρεφτών, τα χρυσά στις βέργες και τις κορνίζες, τους μικρούς ακόλουθους με τα φουσκωτά μάγουλα που τους σέρνουν σκυλιά δεμένα με λουριά, τις κυρίες που γελούν στο γεράκι το σκαρφαλωμένο στη γροθιά του χεριού τους, τις νύμφες και τις θεές που ΄χουν στο κεφάλι τους φρούτα, πίτες και κυνήγι, τις Ήβες και τους Γανυμήδηδες να προτείνουν με τεντωμένο μπράτσο το μικρό αμφορέα για το βαθαρέζικο τσάι, ή το δίχρωμο οβελίσκο των ανάμεικτων παγωτών. Όλη η ιστορία και η μυθολογία στην υπηρεσία της λαιμαργίας.
Ίσια μπροστά μας, πάνω στο δρόμο, ήταν στημένος ένας ανθρωπάκος καμιά σαρανταριά χρονών, με κουρασμένο πρόσωπο, με γκριζωπά γένια, κρατώντας με το ένα χέρι ένα μικρό αγόρι και μεταφέροντας με το άλλο ένα μικροσκοπικό πλάσμα υπερβολικά αδύνατο για να περπατήσει. Έκανε χρέη παραμάνας και έβγαζε περίπατο τα παιδιά ν' αναπνεύσουν βραδινό αέρα. Όλοι ντυμένοι με κουρέλια. Αυτά τα τρία πρόσωπα ήταν τρομερά σοβαρά, και αυτά τα έξι μάτια απολάμβαναν ορθάνοιχτα το καινούργιο καφενείο με τον ίδιο θαυμασμό, αλλά χρωματισμένο διαφορετικά από κάθε ηλικία.
Τα μάτια του πατέρα έλεγαν: "Τι ωραίο που είναι! τι ωραίο! θα 'λεγε κανείς πως όλο το χρυσάφι του καημένου του κόσμου ήρθε και μαζεύτηκε σ' αυτούς τους τοίχους".
Τα μάτια του μικρού αγοριού: "Τι ωραίο που είναι! τι ωραίο! αλλά είναι ένα σπίτι που μπορούν να μπουν μόνο οι άνθρωποι που δεν είναι σαν και μας".
Όσο για τα μάτια το πιο μικρού, ήταν υπερβολικά μαγεμένα για να εκφράσουν τίποτα άλλο εκτός από μια ηλίθια και βαθιά χαρά.
Οι τραγουδιστές λένε πως η ευχαρίστηση γλυκαίνει την ψυχή και μαλακώνει την καρδιά. Το τραγούδι είχε δίκιο εκείνο το βράδυ σχετικά με μένα. Όχι μονάχα ήμουν συγκινημένος από αυτή την οικογένεια ματιών, αλλά ένιωθα λίγο ντροπιασμένος για τις καράφες μας και για τα ποτήρια μας, πιο μεγάλα από τη δίψα μας. Έριχνα τη ματιά μου στη δική σου, αγάπη μου, για να διαβάσω εκεί τη σκέψη μου βύθιζα μέσα στα τόσο ωραία μάτια σου και τα τόσο παράξενα γλυκά, μέσα στα πράσινα μάτια σου που κατοικεί το Καπρίτσιο και τα εμπνέει η Σελήνη, όταν μου είπες: "Αυτοί εκεί οι άνθρωποι μου είναι ανυπόφοροι, με τα μάτια τους ανοιγμένα διάπλατα σαν πόρτες αμαξιού! Δε θα μπορούσες να παρακαλέσεις τον ιδιοκτήτη του καφενείου να τους διώξει από δω;"

Τόσο δύσκολο είναι να συνεννοηθείς, καλέ μου άγγελε, και τόσο αδύνατο να επικοινωνήσεις με τη σκέψη, ακόμα και με ανθρώπους που αγαπάς!


Μπωντλαίρ, 20 πεζά ποιήματα, εκδ. Ίκαρος

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

KHALIL GIBRAN

Τὰ τρία μυρμήγκια

(ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Ὁ Τρελός»)


Τρία μυρμήγκια ἀντάμωσαν πάνω στὴ μύτη ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ ἦταν ξαπλωμένος καὶ κοιμόταν στὸν ἥλιο. Χαιρετήθηκαν, σύμφωνα μὲ τὰ ἔθιμα τῆς φυλῆς τους, καὶ στάθηκαν ἐκεῖ κι ἄρχισαν τὴν κουβέντα.

Τὸ πρῶτο μυρμήγκι εἶπε: «Αὐτοὶ οἱ λόφοι κι αὐτὲς οἱ πεδιάδες εἶναι οἱ πιὸ ἄγονες ποὺ ἔχω γνωρίσει. Ψάχνω ὁλημερὶς γιὰ κανένα σποράκι, ἀλλὰ δὲ βρίσκω τίποτε». Τὸ δεύτερο μυρμήγκι εἶπε: «Οὔτε ἐγὼ βρῆκα τίποτε, μολονότι ἔψαξα κάθε γωνιὰ καὶ ξέφωτο. Αὐτὴ εἶναι θαρρῶ ἡ χώρα ἐκείνη ποὺ ὁ λαός μου τὴν ὀνομάζει μαλακιὰ καὶ κινούμενη γῆ, ὅπου τίποτα δὲ φυτρώνει». Τὸ τρίτο μυρμήγκι σήκωσε τότε τὸ κεφάλι καὶ εἶπε: «Φίλοι μου, αὐτὴ τὴ στιγμὴ στεκόμαστε πάνω στὴ μύτη τοῦ Ὑπέρτατου Μυρμηγκιοῦ, τοῦ ἰσχυροῦ καὶ ἄπειρου Μυρμηγκιοῦ. Τὸ σῶμα του εἶναι τόσο μεγάλο ὥστε δὲν μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε. Ἡ σκιά του εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἀνιχνεύσουμε. Ἡ φωνή του εἶναι τόσο δυνατή, ὥστε δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἀκούσουμε. Καὶ εἶναι ὁ Πανταχοῦ παρών».

Ὅταν τὸ τρίτο μυρμήγκι εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια, ὁ ἄνθρωπος γύρισε στὸν ὕπνο του, σήκωσε τὸ χέρι του, κι ἔξυσε τὴ μύτη του. Τὰ τρία μυρμήγκια ἔγιναν λιῶμα.

Πηγή: εδώ

MARLIS PETERSEN - LA TRAVIATA, G. VERDI

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

ΣΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Για κείνα τα πράγματα που υπήρχαν πριν από μένα μιλάω. Κάποιες στιγμές μάλιστα σχεδόν πείθομαι οτι τίποτε δεν υπήρξε πριν. Και οι άλλοι, ξέρετε, οι γύρω μου, με χαρακτηρίζουν με τους προσφιλείς τους χαρακτηρισμούς, εγωκεντρική, νάρκισσος, εσωστρεφής, κλπ.... Δεν πτοούμαι, ούτε καν θυμώνω πια. Στην αρχή είχα πιάσει τον εαυτό μου να θυμώνει ή ίσως να στενοχωριέται λιγάκι. Για το πόσο εύκολα και αλόγιστα οι άνθρωποι εξοβελίζουν χαρακτηρισμούς και κολλάνε ταμπέλες στους άλλους ανθρώπους. Τώρα πια δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει όχι γενικά κι αόριστα των ανθρώπων η άποψη! Απλώς, με νοιάζει η άποψη μόνο λίγων ανθρώπων. Συγκεκριμένα τόσο λίγων, που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν έφερα αυτή τη σκέψη στο μυαλό μου σαν να ξεκαθάρισε λιγάκι το τοπίο, σαν να φωτίστηκε το θαμπό συννεφιασμένο πρωινό κείνης της μέρας. Κι έτσι πρέπει να έγινε, γιατί ξαφνικά ένας περίλαμπρος ήλιος φώτισε τα πάντα και την ψυχή μου μαζί. Και συνέχισα το δρόμο μου με όμορφη διάθεση, με διάθεση περιπλάνησης δίχως σκοπό μόνο χαρά. Και περπατούσα χορεύοντας ή χόρευα περπατώντας και σκόνταφτα φορές φορές μα μ' ένα επιδέξιο ελιγμό, χορευτικό πάντα, κατάφερνα επιτυχώς να μην πέσω. Για να πω την αλήθεια, δυο τρεις φορές έπεσα, όχι κάτω μα πάνω! Πάνω σε κάποιους περαστικούς που με κοίταζαν με απορία ίσως και λύπηση, "αχ την καημένη! της σάλεψε". Αυτό πρέπει να ομολογήσω πως ήταν το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της περιπλάνησής μου. Κι όταν χωρίς καθόλου να το καταλάβω έφτασα έξω απ' την πόρτα του σπιτιού μου, ένιωσα λύπη. Όπως νιώθουν τα παιδιά σαν τελειώνει το ... παραμύθι.

Silena 8/3/2012

CHRIS REA

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ

la muerte del Angel by Silena


Έτσι απαλά ακολούθησα τ' αέρινα βήματα
ακροπατώντας κι εγώ να μην διώξω τις σιωπές
που σαν φαντάσματα, κύματα αληθινά
παράδερναν σ' ένα δύσβατο ακροθαλάσσι του νου.

Δεν γύρευα φως, φως είχα αρκετό μέσα στην ψυχή μου.
Γύρευα άβυσσο, κείνη την άβυσσο που σε ρίχνει στα βαθιά
και ή θα σωθείς αγκαλιάζοντάς τη, ή θα χαθείς για πάντα μέσα της.
Κι εγώ διάλεξα το πρώτο, έκοψα κομμάτια μακρόστενα κάθε μου σκέψη, αναζήτησα αλήθειες που δεν πήρα ποτέ, πάλεψα με τον πιο τρομερό εχθρό, τον ίδιο μου τον εαυτό, επιζητώντας κατά βάθος μια περίλαμπρη ήττα!

Έσκαψα βαθιά μέσα μου να βρω τη μορφή και την ουσία, μιας απρόσβλητης στον έρωτα μοναξιάς, κι εκεί που απογοητευόμουν και δείλιαζα να ψάξω κι άλλο, ήρθες εσύ, να εξηγήσεις τα ανεξήγητα χωρίς ούτε μια λέξη.

Απρόσμενα ήρθες, όπως και η άγνωστη ομορφιά που φέρνει κάθε στιγμή της ζωής.

Silena 6/3/2012