Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

ΜΙΚΡΟ, ΛΕΥΚΟ, ΜΑΓΙΚΟ



μικρό, λευκό, μαγικό

μοσχοβολάει και
το χρόνο μεθάει

τις μνήμες που δεν θέλουν να χαθούν
ποτίζει τρυφερά

στα όνειρα ελπίζει

τη σιωπή ραγίζει μ' αρώματα γλυκά

η νύχτα απ' το λευκό του φωτίζεται

και το σκοτάδι ζαλίζεται

οι λέξεις ξυπνούν και νυσταγμένες τριγύρω κοιτούν
της ευωδιάς την πηγή ψάχνουν να βρουν

μικρό, λευκό, μαγικό

το κεφαλάκι του γυρνάει κατά δω
και  μου χαμογελάει σαν μωρό

silena 28/2/2012

TOMBE LA NEIGE

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,
δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.
Τέλειωσαν πια τα πρελούδια, ήρθε η ώρα του κατακλυσμού.
‘Οσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν,
να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν τη ζωή.
Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά,
πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα.
όμως είμαι άνθρωπος κι εγώ, επιτέλους κουράστηκα, πως το λένε,
κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;
Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.
Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

JORGE LUIS BORGES



Μαθαίνεις
Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις
Πρωτότυπο: Y uno aprende
"Jorge Luis Borges: texts recovered, 1919-1929
by Jorge Luis Borges, Sara Luisa del Carril
Published by Barcelona: Emece, 1997

y uno aprende

Después de un tiempo,
uno aprende la sutil diferencia
entre sostener una mano
y encadenar un alma,
-- y uno aprende ... que el amor no significa acostarse (recostarse),
y una compañía no significa seguridad,
y uno empieza a aprender...
Que los besos no son contratos,
y los regalos no son promesas.
-- Y uno empieza a aceptar sus derrotas
con la cabeza alta y los ojos abiertos
Y uno aprende a construir
todo sus caminos en el hoy
porque el terreno de mañana
es demasiado inseguro para planes...
Y los futuros tienen una forma de caerse a la mitad.
-- Y después de un tiempo...
uno aprende que “sí” es demasiado,
hasta el calorcito del sol quema.
-- Así que uno planta su propio jardín
y decora su propia alma,
en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.
Y uno aprende que realmente
puede aguantar
que uno realmente es fuerte,
que uno realmente vale,
y uno aprende y aprende…
y con cada diaa (adio's) uno aprende.

Jorge Luis Borges
"Jorge Luis Borges: texts recovered, 1919-1929
by Jorge Luis Borges, Sara Luisa del Carril
Published by Barcelona: Emece, 1997

AMARCORD

TINDERSTICKS - Come Inside

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

more SAMBA!!!

Ψάχνοντας βρήκα κι άλλους μουσικούς θησαυρούς, σαν κι αυτόν

ΚΑΛΗΜΕΡΑ με μια SAMBA!

Η μέρα σήμερα ξημέρωσε ολόφωτη εδώ στην Αθήνα κι αυτό μου έχει ανεβάσει τη διάθεση

απόκριες έχουμε σκέφτηκα λοιπόν κι εγώ να σας πω την καλημέρα μου κάπως έτσι....



να είστε καλά και να περνάτε μοναδικά! μια Samba  είναι ό,τι πρέπει :)

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΑΝΙ & ΟΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΕς ΙΔΕΕς

red thoughts by ©Silena


Είναι λίγα αυτά που χρειάζονται για να κάνουν τον άνθρωπο να χαμογελάσει, να νιώσει χαρά. Τις τελευταίες μέρες δεν είχα και την καλύτερη διάθεση. Όμως, έβρισκα διάφορους τρόπους να της ξεφεύγω της λύπης. Μια ηλιόλουστη μέρα, ένα γλυκό καλημέρα, μια ταξιδιάρικη μουσική, μια σκέψη που έπεσε αφηρημένη πάνω στο τραπέζι μα αυτή τη φορά της δόθηκε η πρέπουσα σημασία.
Ένας λευκός καμβάς που περιμένει!
Αυτό είναι κάτι που μου δίνει απέραντη χαρά. Οι ιδέες τότε, βιάζονται, τρέχουν κι ακουμπάνε ασθμαίνουσες πάνω στον καμβά και μένουν εκεί. Το λευκό μικραίνει, γεμίζει χρώματα, μένει ένα τετραγωνάκι σε μια γωνιά, ύστερα ένα ελάχιστο ακαθόριστο κομμάτι στην άκρη του τελάρου κι ύστερα, τίποτα. Το λευκό σπαρταράει, κρυμμένο πίσω από τα φωτεινά χρώματα, διαμαρτύρεται πίσω από τα σκοτεινά χρώματα, εξεγείρεται πίσω από το μαύρο. Ζητάει κι αυτό λίγο ...ουρανό! Λευκό.

Μα οι ιδέες είναι πολλές κι ο καμβάς μικρός, γεμίζει γρήγορα και γρήγορα πάλι δίνει τη θέση του σ' άλλον καμβά και κάποια ανύποπτη στιγμή το πανί τελειώνει.

Τότε νιώθω απέραντη λύπη. Γιατί οι ιδέες είναι ανυπόμονες, γκρινιάζουν, θυμώνουν, τσακώνονται κι εγώ δεν έχω πανί να τους χαρίσω, να γίνουν αθάνατες! Ευτυχώς, σκέφτομαι, έχω χαρτί!

Το φεγγάρι μου απόψε έλαμψε μέσα στη νύχτα και φώτισε ένα σχεδόν γυμνό δέντρο με κάποια ξεχασμένα κόκκινα μικρά λουλουδάκια. Μου άρεσε αυτό και ξέχασα το λευκό και τις ανυπόμονες ιδέες μου. Χαμογέλαω ξανά :)

Silena 23/2/2012

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, ΤΟ ΨΩΜΙ















original painting by Jody Boogren-Reid




Ἕνα τεράστιο καρβέλι, μιὰ πελώρια φραντζόλα ζεστὸ ψωμί,
εἶχε πέσει στὸ δρόμο ἀπὸ τὸν οὐρανό,
ἕνα παιδὶ μὲ πράσινο κοντὸ βρακάκι καὶ μὲ μαχαίρι
ἔκοβε καὶ μοίραζε στὸν κόσμο γύρω,
ὅμως καὶ μία μικρή, ἕνας μικρὸς ἄσπρος ἄγγελος.
κι αὐτὴ μ᾿ ἕνα μαχαίρι ἔκοβε καὶ μοίραζε
κομμάτια γνήσιο οὐρανό
κι ὅλοι τώρα τρέχαν σ᾿ αὐτή, λίγοι πηγαῖναν στὸ ψωμί,
ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!
Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.


Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.

Anne Teresa De Keersmaeker

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ




στα βήματά σου
μοναξιά κι άγρια ζάλη

η πόρτα τρίζει
το βλέμμα μου γυρίζει

ένα αλόκοτο όνειρο αντικρύζει

άσπρα πανιά - ελπίδες
σκισμένα όνειρα - λωρίδες
στάχτες, σκοινιά, ναυάγια στην ξηρά
η πόρτα τρίζει

χωρίς πυξίδα
χωρίς σκοπό
τα βήματά σου
τις πληγές μου ψηλαφούν

στα δάχτυλα γυρνούν οι προσμονές
στο πρόσωπο οι σκιές

τα μάτια κλείνω
και τις σιωπές σου εξερευνώ

μα στην ψυχή μου
ξαναγυρνώ
να ζεσταθώ

Silena 22/2/2012

ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ #59













soul explosion by Silena


Φυσικά από το φιλόξενο Radiobubble

Για να ακούσετε την εκπομπή μου  click here!

καλή σας ακρόαση!!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

ΠΡΟΦΤΑΣΑ



Πρόφτασα κι απόψε
να δω τον ήλιο
να εξαφανίζεται
μες στην ντροπαλοσύνη της θάλασσας
μυστικά

Πρόφτασα
κι απόψε
τ' αγέρι τ' αόρατο
να νιώσω στα χείλη μου
νωχελικό να κλυδωνίζεται
κι αναποφάσιστο
να προσπεράσει ή να μείνει!

Πρόφτασα
κι αυτό μου φτάνει

Silena 21/2/2012

MARIO BENEDETTI

















Ακόμη κι οι ελέφαντες
εις μνήμην του λούβις

Τι δύσκολο να σε δω να σου χαμογελάσω
να προσποιηθούμε όλοι
να φανταστώ ένα μέλλον που να σε περικλείει
να πω ότι θα γυρίσουμε θα γυρίσεις
ν' αναπνεύσεις τον αέρα της γειτονιάς σου
να δεις την παραλία την καρδιά της ημέρας
ν' απολαύσεις τα σταφύλια τα ροδάκινα
αυτή την πολυτέλεια του φτωχού
πώς να μιλήσουμε γι' αυτά τα απλά πράγματα
που νοστιμεύουν τη ζωή και τη ζωή σου
αν ξέρουμε ότι ακολουθούν τα ίχνη σου
και κανείς δεν πρέπει να σε φυλάξει ή να σε κρύψει
ούτε θα μπορέσει να πείσει το λαγωνικό σου
ούτε να πεθάνει για σένα ούτε να ξεσπάσει
σ' ένα κλάμα-κλειδί για να μείνεις
ζωντανός ανάμεσά μας
στην αρχή η εξορία ήταν
μόνο το αγκάθι του να ζεις μακριά
τώρα είναι κι αυτό του να πεθαίνεις μακριά
ήδη η λίστα έχει τέσσερις-πέντε
η μοναξιά ο καρκίνος και οι σφαίρες
τους αποτέλειωσαν και ποιος ξέρει
όσο περισσότεροι είναι τώρα τόσο λιγότεροι
στην περιπλανώμενη χώρα
η γουλιά είναι ακόμη πιο πικρή
γιατί να πεθαίνεις εξόριστος είναι η ένδειξη
ότι όχι μόνο σε σένα αλλά σε όλους
μας αφαίρεσαν αυτό το τελευταίο δικαίωμα
να εγκαταλείψουμε το τρένο στον σταθμό
όπου άρχισε το ταξίδι / μας αφαίρεσαν
αυτόν τον σπιτικό θάνατο που ξέρει
από ποια μεριά κοιμόμαστε και τι όνειρα
φέρνει η αγρύπνια
γι' αυτό όταν δέχομαι ότι φεύγεις
χωρίς να έχεις επιστρέψει και μάλιστα στην αγκαλιά
ενός λαού που είναι αδερφός / σου υπόσχομαι
ν' αγωνιστώ όχι μόνο για ν' αλλάξω τη ζωή
αλλά και για να προστατέψω τον θάνατο
τον δικό μας / που είναι μήτρα και γέννηση
να πεθαίνεις όπου θέλεις / όπως απαιτούν
ακόμη κι οι ελέφαντες.

Μετάφραση: Βαλέρια Πολύζου & Νανά Γεροντοπούλου

Πηγή: εδώ
Παραπομπή: http://www.poesia-inter.net/Mario_Benedetti.htm

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ΕΦΗΜΕΡΟ



Μες στο σκοτάδι,
ο άνεμος σφυρίζει μανιασμένα,
σέρνοντας πείσματα, ρίγη, σπασμούς
ανάμεσα σε θολωτές εισόδους - τις πύλες της σιωπής,

μες στο σκοτάδι,
γεννάω όνειρα
κατασπαράζω το μηδέν
χρωματιστός ο θρίαμβος
απολαμβάνει το πρώτο σκίρτημα
το πρώτο κλάμα
την πρώτη αγκαλιά
του νεογέννητου ονείρου

κι ο ήλιος ανεβαίνει,
αιώνιος
τολμηρός
αντανακλάει ελπίδα
το τέλος το γκρεμίζει
και ανασταίνει την αρχή
τη νύχτα μου φωτίζει
το φόβο μου σκορπίζει
ν'αφουγκραστώ μπορώ
μέσα στου εφήμερου τη δίνη
το θαύμα της Ζωής ξανά

Silena 20/2/2012

ΕΡΗΜΑ ΒΟΥΝΑ



Ένα υπέροχο δώρο από τον καλό μου φίλο τον Αλχημιστή, τον ευχαριστώ πολύ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ἀλλὰ τὰ βράδια



Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ
Χωρὶς ἀποσκευὲς
Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι
Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο
Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες
οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα
Σὰ σανίδα ἀπὸ θλιβερὸ ναυάγιο
ταξιδεύει ἡ γηραιά μας ἤπειρος


Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ


Βέβαια ἀγάπησε
τὰ ἰδανικά της ἀνθρωπότητας,
ἀλλὰ τὰ πουλιὰ
πετοῦσαν πιὸ πέρα


Σκληρός, ἄκαρδος κόσμος,
ποῦ δὲν ἄνοιξε ποτὲ μίαν ὀμπρέλα
πάνω ἀπ᾿ τὸ δέντρο ποὺ βρέχεται


Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ


Ὕστερα ἀνακάλυψαν τὴν πυξίδα
γιὰ νὰ πεθαίνουν κι ἀλλοῦ
καὶ τὴν ἀπληστία
γιὰ νὰ μένουν νεκροὶ γιὰ πάντα


Ἀλλὰ καθὼς βραδιάζει
ἕνα φλάουτο κάπου
ἢ ἕνα ἄστρο συνηγορεῖ
γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα


Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ


Καθὼς μένω στὸ δωμάτιό μου,
μοῦ ᾿ρχονται ἄξαφνα φαεινὲς ἰδέες
Φοράω τὸ σακάκι τοῦ πατέρα
κι ἔτσι εἴμαστε δύο,
κι ἂν κάποτε μ᾿ ἄκουσαν νὰ γαβγίζω
ἦταν γιὰ νὰ δώσω
ἕναν ἀέρα ἐξοχῆς στὸ δωμάτιο


Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ


Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν


Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!


Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΡΟΓΚΑΣ


ΣΟΡΟΓΚΑΣ 50 ΧΡΟΝΙΑ from kostas deligiannidis on Vimeo.


50 χρόνια ζωγραφική
 
Η έκθεση είναι αφιερωμένη στον γνωστό ζωγράφο Σωτήρη Σόρογκα και παρουσιάζει έργα από τη συνολική διαδρομή του καλλιτέχνη στο χώρο της τέχνης.
Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα από όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής πορείας του ζωγράφου, ενταγμένα στις θεματικές με τις οποίες καταπιάστηκε. Πέτρες, μαύρα ανοίγματα, άλογα, αρχαία ανάγλυφα, πορτρέτα, παλιά ξύλα, κατάλοιπα παλιών μηχανημάτων, συντρίμμια μεταλλικών αμαξωμάτων, σκουριές κ.ά. αποτελούν κάποια από τα γνωστότερα θέματά του.
 
έως 26 Φεβρουαρίου στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς 138
 

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΜΑΝΑ



Έτσι σιγά σιγά, λυτρωτικά σχεδόν ξεπρόβαλλε ο ήλιος κι ο ουρανός έπιανε ν' αναγαλλιάζει να παίρνει κείνα τα χρώματα του πάθους που παλεύει με τη φωτιά, του σκοταδιού που παλεύει με το ασήμισμα του φεγγαριού σε γαλήνια θάλασσα μεσάνυχτα μιας καλοκαιρινής ζεστής νύχτας.

Κι όσο φώτιζε και φώτιζε, ένιωθε η γη τη διάφανη σιωπηλή παρουσία της ζωής, εκεί, πλάι της κι ήταν θαρρείς έτοιμη να τα βάλει ακόμη και με τον ήλιο για να κλέψει λίγη θέρμη, λίγη κίνηση, λίγη αγκαλιά.



Αχ τ' αγαπημένα μου τα χρώματα, το κόκκινο της φωτιάς, το πορτοκαλί της σπιρτάδας, το λευκό του αφρού, το θαλασσί τ'ουρανού, το μπλε της θάλασσας.

Όλα τα 'χεις μέσα σου ΜΑΝΑ και μ' αφήνεις κι εμένα να τα ρουφάω χωρίς να χορταίνω ποτέ τόση ομορφιά...

Silena 17/2/2012

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

JOHANNES BRAHMS

Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ



Ξεκινάω να διηγούμαι μια καθημερινή ιστορία, σιγά σιγά δίχως να έχω κατά νου ανατροπές ή απρόοπτα, άλλωστε δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια καθημερινή ιστορία.

Ώσπου ακούγεται το τρίξιμο μιας πόρτας ή το επίμονο κορνάρισμα κάποιου ανυπόμονου οδηγού ή το κλάμα ενός μωρού, κι όλα όσα είχα κατά νου, διαλύονται.

Αρχίζω ξανά σαν την αράχνη να πλέκω καινούργιο ιστό στο ρυθμό μιας μουσικής που ακούγεται από μακριά, όμορφη μουσική που μένει στο μυαλό μου και κινεί ρυθμικά τις λέξεις.

Μου φέρνει μνήμες, όπως όταν κάθομαι μπροστά στο πιάνο χωρίς παρτιτούρες κι αυτοσχεδιάζω και οι νότες ελαφραίνουν κι ανεβαίνουν ψηλά και στριφογυρνάνε. Τα δάχτυλα θαρρείς χορεύουν πάνω στα πλήκτρα και διηγούνται κι αυτά. Όμως, δε μου μοιάζουν. Τίποτα δεν μπορεί να τα αποσπάσει, φτιάχνουν το δικό τους αόρατο τείχος, απρόσιτο σε οποιαδήποτε εξωτερική εισβολή.
Τις ζηλεύω τότε τις νότες που γεννιούνται από τούτα τα δάχτυλα έτσι όπως αγγίζουν απαλά. Τις ζηλεύω που καταφέρνουν να "φύγουν" να "ταξιδέψουν" χωρίς τίποτα να τις αποσπάει απ' το ταξίδι τους.

Στο μυαλό μου οι λέξεις χορεύουν, άλλες χάνονται, άλλες γράφονται, άλλες απλώς υπάρχουν. Στο μυαλό μου το "ταξίδι" που κάνουν οι νότες θέλει ησυχία για να γίνει, θέλει γαλήνη εσωτερική που δύσκολα κατακτώ. Όταν όμως τα καταφέρνω τότε ζω σ' ένα μαγικό κόσμο που τίποτα δεν με φοβίζει και τίποτα δεν είναι ικανό να μου αντισταθεί. Τότε ακριβώς νιώθω δυνατή και γαλήνια μαζί.

Έχω ήδη ξεχάσει τι ήθελα να διηγηθώ! Όμως καθόλου δεν με πειράζει.

Ζω ξανά την ομορφιά του να ξεκινάς για το "ταξίδι" χωρίς σκοπό και προορισμό. Ξεχνάω την πρόθεση και μένω στην ουσία. Χωρίς τίποτα να απορροφά τη σκέψη πέρα από αυτό καθεαυτό το "ταξίδι".

Αυτό είναι η ευτυχία.

Silena 17/2/2012

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ - ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ



Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη"
Εκδόσεις Μπουκουμάνης


Αγάπη

Tότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.

Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.

Και με φωνή μεγάλη είπε:

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.

Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.

Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,

Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.

Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.

Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.

Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.

Σε αλέθει για να σε λευκάνει.

Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,

Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".

Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.

Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.

Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.

Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.

Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.



CRAZY


"CRAZY" - JAZZ DE COPES from PAVOREAL PRODUCCIONES on Vimeo.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΚΑΒΟΥ



Κατερίνα Μακαβού
"Πόσα Παράπονα"
Ερμηνεία_Κατερίνα Μακαβού
Στίχοι_Κατερίνα Μακαβού,
Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική_Κατερίνα Μακαβού
Από τον καινούριο δίσκο της
Κατερίνας Μακαβού που θα
κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες

AnD μου σ' ευχαριστώ γι' αυτό το όμορφο βίντεο που μου έστειλες

ΜΟΝΟ ΜΕ ΗΧΟΥΣ



μόνο με ήχους κι άγγιγμα
διαβαίνω τους δρόμους των ανθρώπων

με τα μάτια κλειστά
σκοτώνω την υποψία
με τα μάτια κλειστά
συναινώ στην παρουσία

με τα μάτια κλειστά

μόνο με ήχους κι άγγιγμα
διαβαίνω τους δρόμους των ανθρώπων
κι οσφραίνομαι γη

Silena 15/2/2012

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Η ΑΓΑΠΗ














"hearts more hearts" by Silena©



κι η αγάπη μου,
απέραντη σαν θάλασσα
γεμίζει την καρδιά
αγγίζει την προσμονή
κι απλώνεται

δίχως λόγια
δίχως τσιγγουνιές
δίχως πρέπει και μη

η αγάπη δεν μετράει
η αγάπη δεν μετριέται
μόνο ανασαίνει φως
κι ανασταίνει ελπίδα

©Silena 14/2/2012

BLUEBIRD by CHARLES BUKOWSKI



there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say, stay in there, I'm not going
to let anybody see
you
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pour whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he's
in there

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody's asleep.
I say, I know that you're there,
so don't be
sad.
then I put him back,
but he's singing a little
in there, I haven't quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it's nice enough to
make a man
weep, but I don't
weep, do
you?


By Charles Bukowski, ©, All rights reserved

This was published in Bukowski's book "The Last Night of the Earth Poems" circa 1992

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

PHILIP GLASS

ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕ



ακονισμένη η άκρη τ' ουρανού
οι σκέψεις κυλάνε
ακριβώς πάνω στην κόψη του
και ματώνουν

σταγόνες η μνήμη του ήλιου
στο ξερό χώμα χάνονται
δίχως να το δροσίσουν
κι η μνήμη του ήλιου διψάει
κι η μνήμη του ήλιου ξεχνάει

σκοτεινιάζει

πεινάει η ψυχή για φως
διψάει το βλέμμα για ουρανό
πονάει η καρδιά γι' αλήθεια

σκοτεινιάσε πια

Silena 13/2/2012

ΚΑΒΑΦΗΣ - Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ

fairies on black by Silena ©


Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
(Κ.Π. Καβάφης, Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Πηγή: < εδώ >

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

HABLE CON ELLA



δάκρυσες
και σαν σιωπή το δάκρυ κύλησε
αθόρυβα
κρυφά

δάκρυσες
και τα μεσάνυχτα
πήραν φωτιά
βαθύς αναστεναγμός το φως

δάκρυσες,
ψυχή είπες είν' η σταγόνα αυτή
και τότε
δάκρυσα κι εγώ μαζί...

Silena 12/2/2012

I WANT THE WORLD TO STOP!!!

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

ΑΠΩΛΕΙΑ


Πόσο μεγάλης διάρκειας
είν’ τούτο το μυστήριο της απώλειας!
ατέλειωτο το τέλος του φωτός

δεμένη με ενοχές,
με δάκρυα και θυμούς
με πίκρα και με μίσος

δεμένη με δεσμά
ρόδινα τρυφερά, με της αγάπης τα δεσμά,

οι αλήθειες
τα ψέματα αναιρούν
το όνειρο σκορπούν, το φόβο μου γεννούν
λίγα όνειρα ακόμη, φωνάζω
κι αν κάποιες στιγμές οι ψευδαισθήσεις μου
μοιάζουν ζωή
κι αν κάποιες στιγμές οι αναπνοές
σωπαίνουν
οι προσδοκίες πάντα θ' ανατέλλουν
στις ανθρώπινες καρδιές.

Silena 2011


από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή
"Στον λαβύρινθο των συνειρμών"

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Bill Wells Trio - Chesterfield Walk



το άκουσα στην εκπομπή του equal13 και δεν σας κρύβω πως μου άρεσε πάρα πολύ, πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ - IONESCO


"Το κωμικό είναι η βαθύτερη γνώση του παραλόγου, γι' αυτό νομίζω ότι προξενεί μεγαλύτερη απόγνωση από το τραγικό. Το κωμικό είναι τραγικό και η τραγωδία του ανθρώπου είναι μια κωμωδία".

Eugène Ionesco
Το παιχνίδι της σφαγής γράφτηκε το 1970, ενώ στην Ελλάδα πρωτοπαίχτηκε το 1971 από το "Θέατρο Τέχνης" σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Μια ξαφνική επιδημία αφανίζει μια πόλη. Οι κάτοικοί της έρχονται ο ένας μετά τον άλλον αντιμέτωποι με το θάνατο.

"Το παιχνίδι της σφαγής" του επίκαιρου Ευγένιου Ιονέσκο, θυμίζει έντονα τα παιχνίδια που παίζει η σημερινή κοινωνία στον εαυτό της. Άνθρωποι που πεθαίνουν ή ζουν κατά τύχη, που δεν ξέρουν να ζουν, που δεν ξέρουν γιατί πεθαίνουν.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σχεδόν καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με το παράλογο. Οργή και απόγνωση όταν ακόμα και η επιστήμη ή η τέχνη σηκώνει τα χέρια ψηλά. "Το παιχνίδι της σφαγής" μιλάει για το συμβολικό και τον πραγματικό θάνατο, αυτόν που ενώ κάνουμε τα πάντα για να πραγματοποιείται, εκ των υστέρων αναρωτιόμαστε (και όχι όλοι) για τα αίτια.


Το παιχνίδι της σφαγής
Jeux de massacre
Συγγραφέας: Eugene Ionesco
Μεταφραστής:Ερρίκος Μπελιές
Εκδόσεις: Κέδρος

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ, 32 ΦΩΝΕΣ

1. Κάποιοι, απομακρυνόμενοι από όλους, πάνε κερδίζοντας την έρημο.

2. Δεν ξέρεις πια τι να κάνεις, ούτε όταν ξαναγίνεσαι παιδί.
Και είναι θλιβερό να βλέπεις ένα παιδί που πια δεν ξέρει τι να κάνει.

3. Αν πιστεύεις πως είσαι σαν οποιαδήποτε ύπαρξη,
σαν οποιοδήποτε πράγμα, είσαι όλες οι υπάρξεις,
όλα τα πράγματα. Είσαι το σύμπαν.

4. Φορές χρειάζομαι το φως ενός σπίρτου για να φωτίσω τ' άστρα.

5. Όποιος έχει κάνει χίλια πράγματα κι όποιος δεν έχει κάνει κανένα,
νιώθουν τις ίδιες επιθυμίες: να κάνουν ένα πράγμα.

6. Όταν πλησιάζω μια ψυχή, δεν έχω την επιθυμία να τη γνωρίσω·
όταν απομακρύνομαι, ναι.

7. Τα λουλούδια δίχως άρωμα οφείλουν την ονομασία λουλούδια
στα λουλούδια που μυρίζουν.

8. Όταν δεν βαδίζω στα σύννεφα, βαδίζω σαν χαμένος.

9. Η δίψα μου ευχαριστιέται ένα ποτήρι νερό, όχι μια θάλασσα νερό.

10. Τα πλεονεκτήματα ενός πράγματος δεν έρχονται απ' αυτό: πάνε σ' αυτό.

11. Όταν δεν μπορείς να με κάνεις να κλάψω ή να γελάσω,
μπορείς μονάχα να με κουράσεις.

12. Το κακό που δεν έχω κάνει, πόσο κακό έχει κάνει!

13. Μη μου μιλάς. Θέλω να 'μαι μαζί σου.

14. Μέχρι και το πιο μικρό από τα όντα έχει έναν ήλιο στα μάτια.

15. Αν είσαι καλός με αυτόν, με εκείνον, αυτός,
εκείνος θα έλεγαν πως είσαι καλός. Αν είσαι καλός με όλους,
κανείς δεν θα πει πως είσαι καλός.

16. Για αυτούς που πεθαίνουν, αυτή η γη είναι
το ίδιο με το πιο μακρινό αστέρι. Δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί
αυτό που συμβαίνει…στο πιο μακρινό αστέρι.

17. Έχασα διπλά, γιατί επίσης κέρδισα.

18. Όποιος κάνει έναν παράδεισο από το ψωμί του,
από την πείνα του κάνει μια κόλαση.

19. Αν πιστεύεις πως δεν μου οφείλεις τίποτα,
τίποτα δεν μου οφείλεις, γιατί σέβομαι όλες
τις πίστεις και γιατί όλες οι πίστεις είναι ίδιες. Όλες είναι πίστεις.

20. Φορές για να απομακρυνθώ από τον κόσμο
τον σηκώνω γύρω μου σαν ένα τείχος

21. Τα πράγματα που περισσότερο αντιτίθενται
μεταξύ τους είναι αυτά που λιγότερο αντιτίθενται σε μένα.

22. Όλα είχαν μείνει χωρίς πλάνη, εκείνη τη φορά.
Κι εκείνη τη φορά είχα φόβο για όλα.

23. Αν κοιτάζεις πάντα ένα και το ίδιο πράγμα,
δεν είναι δυνατόν να το δεις.

24. Όποιος ανοίγει όλες τις πόρτες, μπορεί να τις κλείσει όλες.

25. Εγώ θα του ζήταγα κάτι περισσότερο αυτού του κόσμου,
αν είχε κάτι περισσότερο αυτός ο κόσμος.

26. Να φοβίζεις δεν εξευτελίζει τόσο όσο το να είσαι φοβισμένος

27. Ο έρωτας όταν χωράει σ' ένα μόνο άνθος, είναι άπειρος.

28. Αυτοί που δώσαν τα φτερά τους είναι θλιμμένοι,
με το να μην τα βλέπουν να πετούν.

29. Δεν βλέπεις το ποτάμι του θρήνου γιατί του λείπει ένα δικό σου δάκρυ.

30. Η ξένη φτώχια μου αρκεί για να νιώθω φτωχός· η δική μου δεν μου αρκεί.

31. Ναι, υποφέρω πάντα, αλλά μονάχα κάποιες στιγμές, γιατί
μονάχα κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως υποφέρω πάντα.

32. Και σχεδόν όλα τα περνάω έτσι, από τον καιρό που,
σαν μια γέφυρα, περνάει πάνω από όλα.

Antonio Porchia 
Εκδόσεις: Ίνδικτος, Μετάφραση: Β. Λαλιώτη

ΠΗΓΗ: < ΕΔΩ >

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ALBERT CAMUS


 Aλμπέρ Kαμύ γεννήθηκε το 1913 στο Μοντοβί της Αλγερίας από Γάλλους γονείς. Ζει τα παιδικά του χρόνια μέσα στην απόλυτη φτώχια, με τον πατέρα του νεκρό στον πόλεμο και τη μητέρα του να ξενοδουλεύει. Τελειώνει το λύκειο με υποτροφία και συνεχίζει τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αλγερίου. Το 1934 γίνεται μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος αλλά διαγράφεται ένα χρόνο μετά. Το 1937 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Η καλή και η ανάποδη. Το 1940 με τη δεύτερη γυναίκα του αποφασίζουν να ζήσουν στο Παρίσι. Δυο χρόνια αργότερα εκδίδεται Ο ξένος. Μετά το τέλος του πολέμου αρχίζει να ταξιδεύει: ΗΠΑ, Λατινική Αμερική, Ιταλία, Ελλάδα (1955). Δίνει μάχες για να τελειώσει ο πόλεμος της Αλγερίας, ενώ εκδίδονται το ένα μετά το άλλο τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά έργα που τον κάνουν διάσημο σε όλο τον κόσμο. Το 1957 βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Ακόμα και ο πρώην φίλος του, αλλά πλέον αντίπαλός του σε ιδεολογικά ζητήματα, Σαρτρ, θα παραδεχτεί ότι «κανένας δεν χάρισε στον Καμύ το Νόμπελ». Το 1960 ο Καμύ θα σκοτωθεί μαζί με το φίλο και εκδότη του Μισέλ Γκαλιμάρ σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Στην τσάντα του είχε έτοιμα τα χειρόγραφα του έργου του Ο πρώτος άνθρωπος.


“Ο μύθος του Σισύφου-δοκίμιο πάνω στο παράλογο”


Η έννοια του παραλόγου και η σχέση ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία αποτελούν τα θέματα αυτού του δοκιμίου. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται τη διάσταση ανάμεσα στη λογική επιθυμία του για κατανόηση και ευτυχία και στη σιωπή του κόσμου, μπορεί άραγε να κρίνει αν η ζωή αξίζει τον κόπο να την ζει κανείς; Τούτο είναι το θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας. Αν όμως το παράλογο μου φαίνεται πρόδηλο, οφείλω να το διατηρήσω με μια διαυγή προσπάθεια και να δεχτώ να ζήσω βιώνοντάς το. Η εξέγερσή μου, η ελευθερία, το πάθος μου, θα είναι οι συνέπειές του. O άνθρωπος, σίγουρος ότι θα πεθάνει ολοκληρωτικά, αρνούμενος όμως το θάνατο, λυτρωμένος από την υπερφυσική ελπίδα που του έδενε τα χέρια, θα μπορέσει να γνωρίσει το πάθος της ζωής σ' έναν κόσμο δοσμένο στην αδιαφορία του και στη φθαρτή ομορφιά του. Όμως η δημιουργία είναι για εκείνον η καλύτερη ευκαιρία για να διατηρεί τη συνείδησή του άγρυπνη μπροστά στις λαμπρές και αλόγιστες εικόνες του κόσμου. O αγώνας του Σισύφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας.

Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο:


“… Όλες τις μέρες μιας άφεγγης ζωής ο χρόνος μας ανέχεται. Έρχεται όμως πάντα η στιγμή που πρέπει να τον ανεχτούμε και να τον υπομείνουμε εμείς. Ζούμε με το μέλλον: “αύριο”, “αργότερα”, “όταν σου δοθεί μια ευκαιρία”, “με τον καιρό θα καταλάβεις”. Αυτές οι ανακολουθίες είναι περίεργες αφού θα πεθάνουμε. Αλλά φτάνει η μέρα που ο άνθρωπος διαπιστώνει πως είναι τριάντα χρονών. Επιβεβαιώνει έτσι τη νιότη του. Την ίδια όμως στιγμή συγκρίνει τον εαυτό του με το χρόνο. Παίρνει θέση μέσα σ’ αυτόν. Αναγνωρίζει πως βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή και παραδέχεται πως έχει χρέος να την περάσει. Ανήκει στο χρόνο και τρομοκρατημένος βλέπει στο πρόσωπο του χρόνου το χειρότερο εχθρό του. Αύριο, επιθυμούσε το αύριο, τη στιγμή που έπρεπε να μην το ήθελε μ’ όλο του το είναι. Αυτή η επανάσταση της σάρκας αποτελεί το παράλογο [Όχι όμως κυριολεκτικά. Δε δίνω έναν ορισμό, απαριθμώ συναισθήματα, ανεκτά απ' το παράλογο. Αλλά το τέλος της απαρίθμησης δε σημαίνει κι εξάντληση του παράλογου].
Ένα βήμα πιο κάτω και να το παράλογο: βλέπουμε πως ο κόσμος είναι “αδιαπέραστος”, προαισθανόμαστε σε ποιο σημείο μας είναι ξένη μια πέτρα, διαπιστώνουμε πως είναι αδύνατο ν’ απλοποιήσουμε τα πράγματα, με πόσο πείσμα μπορεί να μας αντιστέκεται η φύση, ένα τοπίο. Στο βάθος κάθε ομορφιάς υπάρχει κάτι το απάνθρωπο και οι λόφοι, ο γλυκός ουρανός, τα δέντρα χάνουν την ίδια στιγμή το ψεύτικο νόημα που τους δίναμε, γίνονται πιο μακρινά κι από ένα χαμένο παράδεισο. Η πανάρχαιη σκληρότητα του κόσμου, περνώντας μέσα από χιλιάδες χρόνια, έρχεται να μας συναντήσει. Για μια στιγμή δεν τη νοιώθουμε, αφού για ένα σωρό αιώνες καταλαβαίναμε μονάχα τις μορφές και τα σχήματα που δίναμε στον κόσμο.
Αλλ’ από δω και στο εξής δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το τέχνασμα. Ο κόσμος ξαναπαίρνει την πραγματική του μορφή και μας ξεφεύγει. Αυτά, τα από συνήθεια κρυμμένα σκηνικά ξαναπαίρνουν το αληθινό τους πρόσωπο. Απομακρύνονται. Με τον ίδιο τρόπο, υπάρχουν μέρες όπου στο πρόσωπο μιας γνωστής μας, ξαναβρίσκουμε σα μια ξένη, εκείνη που είχαμε αγαπήσει πριν μήνες ή χρόνια και ίσως επιθυμήσουμε αυτό που συχνά μας κάνει να νοιώθουμε τόσο μόνοι. Αλλά δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Ένα μονάχα πράγμα πρέπει να έχουμε υπόψη μας: τη μυστικότητα κι ανομοιότητα του κόσμου που αποδεικνύουν το παράλογο…
autumn leaves
by Silena
 
“Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη, όταν κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι”- Αλμπέρ Καμύ

…Έρχομαι, τέλος, στο θάνατο και στο συναίσθημα που νοιώθουμε γι’ αυτόν. Πάνω σ’ αυτό έχουν λεχθεί τα πάντα και πρέπει ν’ αποφύγουμε το πάθος. Ποτέ, πάντως, δε θα εκπλαγούμε αρκετά επειδή όλος ο κόσμος ζει έτσι, δηλαδή σα “να μην ήξερε κανείς”. Αυτό συμβαίνει γιατί η εμπειρία του θανάτου δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Πραγματικά, μια εμπειρία τη δοκιμάζουμε μονάχα όταν τη ζούμε και τη συνειδητοποιούμε. Εδώ, πρέπει να δούμε αν είναι δυνατό να μιλάμε για την εμπειρία του θανάτου των άλλων. Αυτή είναι μια πνευματική άποψη που ποτέ δε δεχτήκαμε. Αυτή η μελαγχολική στάση δεν μπορεί να είναι πειστική. Στην πραγματικότητα, η φρίκη είναι συνυφασμένη μ’ αυτό τούτο το γεγονός.
Αν μας τρομάζει ο χρόνος, μας τρομάζει γιατί αποδεικνύει το αποτέλεσμα που έρχεται. Σ’ αυτό το σημείο, για λίγο τουλάχιστον, όλες οι ωραίες συζητήσεις πάνω στην ψυχή παίρνουν ένα μάθημα απ’ τον αντίπαλό τους. Απ’ αυτό το ασάλευτο κορμί, η ψυχή λείπει. Αυτή η βασική κι οριστική πλευρά του γεγονότος αποτελεί το περιεχόμενο του παράλογου συναισθήματος. Κάτω απ’ το θνητό φως αυτού του πεπρωμένου, εμφανίζεται η ματαιότητα. Καμιά ηθική, καμιά προσπάθεια δε δικαιολογούνται a priori μπροστά στα ανάλγητα μαθηματικά που ρυθμίζουν την ύπαρξή μας.
Το πρώτο βήμα που κάνει το πνεύμα είναι να διακρίνει το αληθινό απ’ το ψεύτικο. Εν τούτοις, η πρώτη ανακάλυψη της σκέψης είναι η αντίφαση. Σ’ αυτό το σημείο, είναι ανώφελο να προσπαθήσω να γίνω πειστικός. Γιατί, εδώ κι αιώνες, κανείς δεν το απέδειξε πιο σωστά απ’ τον Αριστοτέλη: “Μ’ όλους τους ισχυρισμούς συμβαίνει ό,τι πολλές φορές τονίσαμε σαν αναπόδραστη συνέπεια, δηλαδή ότι αυτοί οι ίδιοι αναιρούν τους εαυτούς τους. Γιατί εκείνος που λέει ότι τα πάντα είναι αλήθεια δέχεται και τον αντίθετο του δικού του ισχυρισμό, κι έτσι ο δικός του δε θα είναι αληθινός (γιατί αυτός που παραδέχεται σαν αληθινό τον αντίθετο ισχυρισμό καθιστά ψεύτικο το δικό του).
Αντίθετα, εκείνος που λέει πως όλα είναι ψέμα, διαψεύδει αυτός ο ίδιος τον ισχυρισμό του. Εάν δε ο πρώτος ισχυρίζεται ότι ο αντίθετος του δικού του ισχυρισμός δεν είναι αληθινός, ο δε δεύτερος ότι δεν είναι ψεύτικος μόνο ο δικός του, θα δημιουργηθεί και για τους δυο η προϋπόθεση μιας ατέλειωτης σειράς αληθινών και ψεύτικων ισχυρισμών, γιατί εκείνος που λέει ότι κάποιος αληθινός ισχυρισμός είναι πραγματικά αληθινός, είναι μέσα στην αλήθεια κι αυτό συμβαίνει επ’ άπειρο” [Αριστοτέλη, Μετά τα Φυσικά, Γ8 1012β 13-22]…

forest
by Silena

..Τα ουσιαστικά στοιχεία του ανθρώπινου δράματος είναι η νοσταλγία της ενότητας, ο πόθος του απόλυτου. Το ότι όμως η νοσταλγία αυτή είναι ένα γεγονός δε σημαίνει πως πρέπει να επαναπαυόμαστε. Εάν, διαβαίνοντας το χάσμα που χωρίζει τον πόθο απ’ την κατάκτηση, διαπιστώσουμε όπως ο Παρμενίδης την ύπαρξη του Ενός (όποιο κι αν είναι), πέφτουμε στη γελοία αντίφαση ενός πνεύματος που διαπιστώνει την απόλυτη ενότητα και με την ίδια του τη διαπίστωση αποδεικνύει τη διαφοροποίησή του και την πολλαπλότητα που ισχυριζόταν πως θ’ απλοποιούσε. Σ’ αυτόν το φαύλο κύκλο οι ελπίδες μας σβήνουν. Όλα αυτά είναι αλήθειες. Θα επαναλάβω, για μια ακόμη φορά, πως το ενδιαφέρον δε βρίσκεται σ’ αυτές αλλά στα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε απ’ αυτές. Γνωρίζω κι άλλη μια αλήθεια: ο άνθρωπος είναι θνητός.
Ωστόσο, πρέπει να έχουμε υπόψη τα πνεύματα που ξεκινώντας απ’ αυτή την αλήθεια κατέληξαν σ’ απόλυτα συμπεράσματα. Σ’ αυτό το δοκίμιο πρέπει να έχουμε αδιάκοπα στο μυαλό μας τη σταθερή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ εκείνο που νομίζουμε πως ξέρουμε, στην πρακτική συγκατάθεση και την εικονική άγνοια η οποία μας κάνει να ζούμε με ιδέες που, αν αποδεικνυόντουσαν αληθινές, θα ‘πρεπε ν’ αναστατώσουν ολόκληρη τη ζωή μας…

blue whisper
by Silena

…Για ποιόν και για ποιό μπορώ να πω ανεπιφύλακτα: “Αυτό το ξέρω!” Την καρδιά μου μπορώ να την καταλάβω και ξέρω πως υπάρχει. Τον κόσμο, μπορώ να τον αγγίξω και ξέρω, πάλι, πως υπάρχει. Εδώ σταματάει κάθε μου γνώση, τα υπόλοιπα είναι επινοήσεις. Γιατί, αν προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου για τον οποίο είμαι σίγουρος, αν προσπαθώ να τον καθορίσω και να τον συνοψίσω, αφήνω το νερό να κυλάει μέσ’ από τα δάκτυλά μου. Μπορώ να περιγράψω μία – μία όλες τις όψεις που ξέρει να παίρνει, ακόμα κι εκείνες που του έχουν αποδώσει, τη μόρφωση, την καταγωγή, την οργή ή τις σιωπές, την αξιοπρέπεια ή μικροπρέπεια.
Αλλά δεν προσθέτουμε πρόσωπα. Ακόμα κι αυτή, η δική μου καρδιά θα μου μείνει άγνωστη για πάντα. Ανάμεσα στη βεβαιότητα που έχω για την ύπαρξή μου και στο νόημα που προσπαθώ να δώσω σ’ αυτή τη βεβαιότητα, υπάρχει ένα κενό που δε θα γεμίσει ποτέ. Ο εαυτός μου θα μου μείνει για πάντα ξένος. Στην ψυχολογία και στη λογική υπάρχουν αλήθειες αλλά λείπει η αλήθεια. Το Σωκρατικό “γνώθι σ’ αυτόν” αξίζει τόσο όσο το “έσο ενάρετος” της εξομολόγησης. Σ” αυτά βλέπουμε πως υπάρχει νοσταλγία και άγνοια. Αποτελούν άσκοπα παιχνίδια επάνω σε σπουδαία θέματα.
Μονάχα μέσα στα πλαίσια που μπορεί κανείς να τα πλησιάσει παίρνουν κάποιο νόημα. Βλέπω ακόμα τα δέντρα που ξέρω τη σύστασή τους, το νερό που δοκιμάζω τη γεύση του. Πώς ν’ αρνηθώ αυτό τον κόσμο αφού υφίσταμαι την επίδρασή του, πώς ν’ αρνηθώ το άρωμα της χλόης και των άστρων, πώς ν’ αρνηθώ τη νύχτα και τις λίγες βραδιές που χαρίζουν στην καρδιά γαλήνη; Κι όμως ολόκληρη η επιστήμη αυτής της γης δε θα με πείσει ποτέ για το ότι αυτός ο κόσμος μου ανήκει…

confusion
by Silena

…Οι απαλές γραμμές των λόφων και το χέρι της νύχτας πάνω σ’ αυτήν τη βασανισμένη καρδιά μου μαθαίνουν πιο πολλά. Ξαναγυρίζω εκεί που βρισκόμουν στην αρχή. Καταλαβαίνω πως η επιστήμη με βοηθάει στο να συλλάβω και ν’ απαριθμήσω τα φαινόμενα. Δε μπορεί όμως να με βοηθήσει στο να εννοήσω τον κόσμο. Ακόμα κι αν είχα αγγίζει ολόκληρο το πρόπλασμά του με το δάκτυλο, πάλι δε θα ‘ξερα τίποτε. Κι εσείς μ’ αναγκάζετε να διαλέξω ανάμεσα σε μια βέβαιη για τον εαυτό της περιγραφή που δε μου μαθαίνει τίποτα, και σ’ αβέβαιες υποθέσεις που ισχυρίζονται πως με διδάσκουν. Γι’ αυτό τον κόσμο και για τον εαυτό μου είμαι ένας ξένος, οπλισμένος σε κάθε περίπτωση με μια σκέψη που απ’ τη στιγμή που διαπιστώνει αρνιέται τον εαυτό της. Γιατί να βρίσκω τη γαλήνη μονάχα στην άγνοια και στο θάνατο, γιατί ο πόθος της κατάκτησης να προσκρούει πάνω σε τείχη που δε δίνουν καμία σημασία στις επιθέσεις του; Θέλω, σημαίνει προκαλώ το παράδοξο. Όλα τα πάντα κάνουν να γεννηθεί αυτή η δηλητηριασμένη γαλήνη, υποθάλπουν την αδιαφορία, τον ύπνο της καρδιάς και την παραίτηση.

.........

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να σπρώχνει ασταμάτητα μέχρι την κορυφή ενός βουνού,απ' όπου η πέτρα, κατρακυλούσε από το ίδιο της το βάρος. Είχαν σκεφτεί, και κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ' την ανώφελη και ανέλπιδη εργασία.

Εάν πιστέψουμε τον Όμηρο, ο Σίσυφος ήταν ο πιο συνετός και ο πιο προνοητικός από τους θνητούς. Μια άλλη, όμως, παράδοση τον παρουσιάζε ως ληστή. Δε βλέπω εδώ καμιά άλλη διαφορά. Οι γνώμες διχάζονται πάνω στα αίτια που τον ανάγκασαν να καταντήσει ο ο ανώφελος δουλευτής του Άδη. Κατ' αρχάς του προσάπτουν κάποια επιπολαιότητα απέναντι στους θεούς. Αποκάλυψε τα μυστικά τους. Ο Δίας απήγαγε την Αίγινα,την κόρη του Ασωπού. Ο πατέρας της παραξενεύτηκε με τούτη την εξαφάνιση και παραπονέθηκε στον Σίσυφο,ο οποίος ,γνωρόζοντας για την αρπαγή,προσφέρθηκε να τον βοηθήσει,με τον όρο πως ο Ασωπός θα έδινε νερό στο κάστρο της Κορίνθου.Από τους ουράνιους κεραυνούς ,προτίμησε την ευλογία του νερού.Τιμωρήθηκε γι αυτό από τον Άδη.Ο Όμηρος μας διηγείται επίσης ότι ο Σίσυφος είχε αλυσοδέσει το Θάνατο. Ο Πλούτων δεν μπόρεσε να ανεχτεί το θέαμα του έρημου και σιωπηλού βασιλείου του. Έσπευσε να στείλει το θεό του πολέμου που ελευθέρωσε το Θάνατο από τα χέρια του νικητού του.

Λένε ακόμα πως όταν ο Σίσυφος ήταν ετοιμοθάνατος θέλησε απερίσκεπτα να δοκιμάσει ανόητα την αγάπη της γυναίκας του.Της παράγγειλε να μη θάψει το πτώμα του,αλλά να το πετάξει καταμεσής της δημόσιας πλατέιας.Ο Σίσυφος βρέθηκε στον Άδη. Κι εκεί, εξοργησμένος εξ αιτίας μιας υπακοής τόσο αντίθετης στην ανθρώπινη αγάπη, πήρε την άδεια από τον Πλούτωνα να επιστρέψει στη γη για να τιμωρήσει τη γυναίκα του. Μα όταν ξανάδε την όψη του απάνω κόσμου, γεύτηκε το νερό και τον ήλιο, τις ζεστές πέτρες και τη θάλασσα, δεν ήθελε πια να επιστρέψει στον καταχθόνιο Άδη.Οι ανακλήσεις ,η οργή και οι προειδοποιήσεις δεν απέδωσαν τίποτα.Για πολλά χρόνια ακόμα,απόλαυσε την καμπύλη του κόλπου, τη λαμπερή θάλασσα και στα χαμόγελα της γης.Χρειάστηκε η παρέμβαση των θεών.Ο Ερμής ήρθε και άρπαξε τον θρασύ από το σβέρκο και, απομακρύνοντάς τον απ' τις χαρές του, τον ξανάφερε δια της βίας στον Άδη όπου τον περίμενε ο βράχος του.

Έχουμε ήδη καταλάβει ότι ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας τόσο για τα πάθη του όσο και για το βασανιστήριό του.Η περιφρόνησή του επέναντι στους θεούς, το μίσος του για το θάνατο και το πάθος του για τη ζωή του στοίχισαν αυτό το ανείπωτο μαρτύριο όπου όλο το είναι του επιδίδεται σε κάτι που δεν τελειώνει ποτέ.Είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τα γήινα πάθη. Δε μας αφηγούνται τίποτα για τον Σίσυφο στον Άδη. Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωντανεύει η φαντασία. Σ' αυτόν εδώ βλέπουμε μόνο όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν' ανασηκώσει την πελώρια πέτρα, να την κυλήσει και να την σπρώξει ν' ανεβεί μια πλαγιά εκατοντάδες φορές ξανά και ξανά. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τη βοήθεια ενός ώμού που δέχεται το λασπωμένο όγκο,το ένα πόδι του που τη στηρίζει,την επαναληπτική προσπάθεια με τεντωμένα τα μπράτσα,την εντελώς ανθρώπινη σιγουριά των δυο χεριών γεμάτων χώμα.
Στο τέλος αυτής της τρομερής προσπάθειας, της μετρημένης με ένα διάστημα χωρίς ουρανό κι ένα χρόνο δίχως τελειωμό,ο σκοπός εκπληρώνεται.Ο Σίσυφος βλέπει τότε το βράχο να κατρακυλά σε λίγες στιγμές προς τους πρόποδες του βουνού απ' όπου θα πρέπει να τον ανεβάσει παλιστην κορυφή.Ξανακατεβαίνει στην πεδιάδα.
Ο Σίσυφος μ' ενδιαφέρει κατά τη διάρκεια αυτής της επιστροφής,αυτής της ανάπαυλας. Ένας άνθρωπος που μοχθεί τόσο κοντά στις πέτρες,πέτρα ήδη κι ο ίδιος.Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξανακατεβαίνει,με βαρύ αλλά σταθερό βήμα ,προς το ατέλειωτο μαρτύριό του. Τούτη η ώρα που είναι σα μια ανάσα και που επαναλαμβάνεται το ίδιο σίγουρη με τη δυστυχία του και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης.Σε κάθε μια απ' τις στιγμές της, από τότε που αφήνει την κορυφή και βουλιάζει σιγά - σιγά προς στις φωλιές των θεών, είναι ανώτερος της μοίρας του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο του.
Το τραγικό του μύθου βρίσκεται στην συνείδηση του ήρωα.Πού θά ήταν,πράγματι,ο μόχθος του, εάν σε κάθε βήμα τον στήριζε η ελπίδα της επιτυχίας; Σήμερα,ο εργάτης κάνει την ίδια δουλειά όλες τις μέρες της ζωής του κι αυτή η μοίρα είναι το ίδιο παράλογη.Είναι όμως τραγικός μόνο τις σπάνιες στιγμές που αποκτά συνείδηση.Ο Σίσυφος, προλετάριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής του: αυτή την σκέφτεται καθώς κατεβαίνει.Η διαύγεια του πνεύματός του,που θα 'πρεπε να ήταν το μαρτύριό του,ολοκληρώνει ταυτόχρονα τη νίκη του.Κανένα πεπρωμένο δεν αντέχει στην περιφρόνηση.

Αν η κατάβαση μερικές φορές είναι θλιβερή,μπορεί να είναι και χαρούμενη.Τούτη η λέξη δεν είναι υπερβολική. Φαντάζομαι πάλι τον Σίσυφο να επιστρέφει προς το βράχο του και την οδύνη ν' αρχίζει. Όταν οι εικόνες της γης παραμένουν πολύ έντονες στη μνήμη, όταν το κάλεσμα της ευτυχίας γίνεται πολύ επιτακτικό, στην καρδιά του ανθρώπου γεννιέται η θλίψη: είναι η νίκη του βράχου, γίνεται ο ίδιος ο βράχος. Η απέραντη απόγνωση είναι αβάσταχτη.Είναι οι νύχτες μας στη Γεσθημανή. Μα οι συντριπτικές αλήθειες χάνονται όταν αναγνωρίζονται.Έτσι,ο Οιδίπους υπακούει αρχικά στη μοίρα χωρίς να το ξέρει.Από τη στιγμή που ξέρει,αρχίζει η τραγωδία του.Αλλά την ίδια στιγμή που, τυφλωμένος κι απελπισμένος, κατανοεί ότι το μόνο που τον κρατάει δεμένο μ' αυτό τον κόσμο είναι το δροσερό χέρι μιας κοπέλας,αντηχεί ένας μεγάλος λόγος: "Παρά τις τόσες δοκιμασίες, η προχωρημένη ηλικία μου και το μεγαλείο της ψυχής μου, μου παρέχουν το δικαίωμα να κρίνω πως όλα είναι καλά". Ο Οιδίπους του Σοφοκλή, όπως ο Κιρίλοφ του Ντοστογιέφσκι, δίνει έτσι τον ορισμό της παράλογης νίκης. Η αρχαία σοφία σμίγει με τον σύγχρονο ηρωισμό.

Δεν ανακαλύπτει κανείς το παράλογο δίχως να επιχειρήσει να γράψει κάποιο εγχειρίδιο για την ευτυχία. "Ε! Πώς, από τόσο στενούς δρόμους...;"Ένας όμως,κόσμος υπάρχει. Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας γης. Είναι αχώριστα. Το λάθος θα ήταν να λέγαμε ότι η ευτυχία γεννιέται αναγκαστικά από την γνωριμία με το παράλογο. Συμβαίνει ωστόσο, το συναίσθημα του παράλογου να γεννιέται από την ευτυχία. "Κρίνω ότι όλα είναι καλά", λέει ο Οιδίπους, κι αυτά τα λόγια είναι ιερά. Αντηχούν στο άγριο και πεπερασμένο σύμπαν του ανθρώπου.Του μαθαίνουν ότι δεν εξαντλήθηκαν όλα,δεν έχουν εξαντληθεί. Διώχνουν από τούτο τον κόσμο ένα θεό που παρεισέφρυσε ανικανοποίητος και που αρέσκεται σε ανώφελους πόνους.Καθιστούν τη μοίρα μια ανθρώπινη υπόθεση που πρέπει να ρυθμίζεται από τον άνθρωπο και μόνο.
Όλη η βουβή χαρά του Σίσυφου βρίσκεται εκεί.Η μοίρα του του ανήκει.Ο βράχος του είναι δικός του.Το ίδιο συμβαίνει και με τον παράλογο άνθρωπο : όταν στοχάζεται μπροστά στο μαρτύριό του, όλα τα είδωλα σωπαίνουν. Σ' αυτό το σύμπαν ,παραδωμένο αίφνης στη σιωπή,υψώνονται οι χιλιάδες μικρές,έκθαμβες φωνές της γης. Ασυνείδητα και μυστικά καλέσματα, προσκλήσεις όλων των προσώπων, αποτελούν την απαραίτητη ανάποδη όψη του νομίσματος και το της νίκης. Δεν υπάρχει ήλιος χωρίς σκιά και πρέπει να γνωρίσουμε τη νύχτα. Ο παράλογος άνθρωπος λέει ναι και ο αγώνας του δεν θα 'χει τελειωμό. Αν υπάρχει μια προσωπική μοίρα,δεν υπάρχει κανένα ανώτερο πεπρωμένο,ή τουλάχιστον υπάρχει εκείνο μόνο που ο άνθρωπος κρίνει μοιραίο και αξιοκαταφρόνητο.Για όλα τ' άλλα,ξέρει ότι είναι ο κύριος των ημερών του.Τούτη τη κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος κανει τον απολογισμό της ζωής του,ο Σίσυφος,επιστρέφοντας προς το βράχο του,παρατηρεί αυτή την ασύνδετη σειρά των πράξεων που φτιάχνει το πεπρωμένο του,δημιουργημένο από τον ίδιο,συσπειρωμένο κάτω από το βλέμμα της μνήμης του και σφραγισμένο σε λίγο με το θάνατό του.Έτσι, πεπεισμένος για την απόλυτα ανθρώπινη έλευση κάθε ανθρώπινου πράγματος,σαν τυφλός που λαχταρά το φως του και που γνωρίζει πως η νύχτα είναι ατέλειωτη,πορεύεται συνέχεια.Ο βράχος κυλάει πάντα.

Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού!Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Αλλά ο Σίσυφος διδάσκει την ύψιστη πίστη που αρνείται τους θεούς και σηκώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Τούτο το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άγονο ούτε ασήμαντο.Κάθε κόκκος αυτής της πέτρας, κάθε ορυκτό θραύσμα αυτού του πλημμυρισμένου από νύχτα βουνού ,σχηματίζει από μόνο τουένα κόσμο.Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μιαν ανθρώπινη καρδιά.Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.
 

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

purple planet by Silena
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
Ακουμπάει το κεφάλι της στον τοίχο.
Κλείνει τα μάτια και περιμένει.

Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες
και τα χέρια
στεγνά από την απέραντη προσφορά.


Λίγο νερό, λίγο νερό,

ψίθυρος ήταν;

Δεν ήταν ψίθυρος, 
μόνο μια φωνή
παράφωνη, στεγνή.

Χωρίς ακροατές η φωνή μαραζώνει
ξεχνάει τις λέξεις
ξεχνάει το ρυθμό
ξεχνάει τη μελωδία των ήχων
που βγάζει κάθε γράμμα.

Ανοιγοκλείνει για λίγο το στόμα της,
άσκηση των μυών του προσώπου
πρόβα των μυών που είχαν παραλύσει από την ακινησία.


Τώρα σέρνει τα πόδια καθώς διασχίζει το δωμάτιο
πάνω
κάτω
πάνω
κάτω

 
ψάχνει
για ήχους
κάθε μορφής
κάθε έντασης.


Δεν πλησιάζει το παράθυρο,
φοβάται.
Φοβάται μήπως κάνει καμιά τρέλα
έτσι μόνη
σιωπηλή
χλωμή σκιά της ίδιας της
της ύπαρξης.

Δεν ανοίγει πια τις κουρτίνες.
Φοβάται ξανά.
Φοβάται μήπως ο ήλιος
αποκαλύψει τόσες πληγές...
Silena 2011
από την ποιητική μου συλλογή " στο μάτι του κυκλώνα "

MARIA CALLAS - Tosca

Julianna Barwick

MADRUGADA

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΡΑΦΗ


Ψάχνω για λέξεις που να μυρίζουν ψυχή, για λέξεις που τις παρέσυρε ο άνεμος κι άγγιξαν φευγαλέα,  άνθη, αστέρια κι έπειτα... εσένα.
Κι εσύ σκίρτησες, ταράχτηκες, κοίταξες τριγύρω να δεις το χέρι που γέννησε τούτο το άγγιγμα.

Ανάμεσα στο σκοτάδι και τη σκιά, ένας ήχος, φως.
Κλάμα μωρού που αρχίζει να χορταίνει και να ησυχάζει, να χαμογελάει καθώς τα βλέφαρά του βαραίνουν. Βυθίζεται σε ύπνο γλυκό με όμορφα όνειρα και ζεστά φιλιά.
Το βλέμμα ακολουθεί χρωματιστές πεταλούδες, οι λέξεις που έψαχνα. Πετάω κι έτσι όπως απλώνω τα χέρια και το βλέμμα νιώθω στα χείλη μου σταγόνα δροσερή, κι άλλη σταγόνα.

Βροχή λυτρωτική. Μα δεν μου φτάνουν οι σταγόνες. Θέλω μπόρα δυνατή να ταράξει τον ύπνο των ξεχασμένων του έρωτα, να τους νοτίσει βαθιά, τόσο που να μη στεγνώνει η μνήμη ούτε απ’ τον πόνο όλου του κόσμου. Και με το πρώτο φύσημα, σαν ανατριχίλα υπόγεια, ν’ αναδύονται λάμψεις, θέρμη να στεγνώνει τη βροχή, να ελαφραίνει ο νους να γεννάει όνειρα ολοκαίνουργια.
Σηκώνω το κεφάλι ψηλά. Τα μάτια ορθάνοιχτα. Κάθε πόρος του κορμιού αναμένει τις λέξεις-σταγόνες να κυλήσουν αθόρυβα να διεισδύσουν στα βάθη της ψυχής.

Ανεξερεύνητα βάθη, ξερά και διψασμένα. Ανεξερεύνητα βάθη, με πολύ καλοκαίρι.
Βγάζουν μικρές ανεπαίσθητες φωνούλες, ίσα που τις ακούω, κι όχι πάντα. Μόνον όταν έχει απόλυτο σκοτάδι κι ησυχία. Κι όπως οι σταγόνες – λέξεις πέφτουν, ακούγεται σαν αναστεναγμός το ξεδίψασμα και σαν τρίξιμο υπόκωφο απ’ του κόσμου τα θεμέλια. Κι αυτά γίνονται ελαστικά για να κρατάνε όλου του κόσμου τα αισθήματα πάνω τους και να μπορούν ν’ αντέχουν.

Να μπορούν να φυλάνε ζωντανό κι αληθινό,  το ελάχιστο που φτιάχνει τ’ ολόκληρο.

Silena, 2/2/2012

BEETHOVEN



καλημέρα

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

NINA SIMONE

NAZIM HIKMET

Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων


Τὰ τραγούδια τῶν ἀνθρώπων
εἶναι πιὸ ὄμορφα ἀπ᾿ τοὺς ἴδιους
πιὸ βαριὰ ἀπὸ ἐλπίδα
πιὸ λυπημένα
πιὸ διαρκῆ.

Πιότερο ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους,
τὰ τραγούδια τους ἀγάπησα.
Χωρὶς ἀνθρώπους μπόρεσα νὰ ζήσω,
ὅμως ποτὲ χωρὶς τραγούδια·
μοὔτυχε ν᾿ ἀπιστήσω κάποτε
στὴν πολυαγαπημένη μου,
ὅμως ποτέ μου στὸ τραγούδι
ποὺ τραγούδησα γι᾿ αὐτήν·
οὔτε ποτὲ καὶ τὰ τραγούδια
μ᾿ ἀπατήσανε.

Ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ γλῶσσα τους
πάντοτε τὰ τραγούδια τὰ κατάλαβα.

Σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο τίποτα
ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα νὰ πιῶ
καὶ νὰ γευτῶ
ἀπ᾿ ὅσες χῶρες γνώρισα
ἀπ᾿ ὅσα μπόρεσα ν᾿ ἀγγίξω
καὶ νὰ νιώσω
τίποτα, τίποτα
δὲ μ᾿ ἔκανε ἔτσι εὐτυχισμένον
ὅσο τὰ τραγούδια...

ΠΗΓΗ: ... ΕΔΩ ...

Maïa Vidal



καλημέρα.... χιονισμένη!!