Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

POULET AUX PRUNES


Ταξίδι με εικόνες στην Ανατολή

του Νίκου Σταματόπουλου
H δεύτερη ταινία των Μαρζάν Σατραπί και Βινσέντ Παρονό, όπως και η πρώτη («Περσέπολις») βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα-κόμικ (graphic novel) της Satrapi, μόνο που εδώ δεν πρόκειται για ταινία κινουμένων σχεδίων (αν και παρεμβάλλονται μερικές τέτοιες σκηνές) αλλά για ταινία με πραγματικούς ηθοποιούς. Αν και βασίζεται σε πραγματική ιστορία (τις τελευταίες ημέρες της ζωής ενός διάσημου Ιρανού μουσικού, που ήταν και μακρινός συγγενής της Σατραπί) είναι δοσμένο σαν ένα γλυκόπικρο κινηματογραφικό παραμύθι με (καλαίσθητα σε κάθε περίπτωση) στοιχεία αισθητικής κόμικ.
Εδώ ο μεν θεατής θα πρέπει να αφήσει στην άκρη την ανάγκη εμπειρικής θεμελίωσης όσων θα δει να συμβαίνει επί της οθόνης και να ταξιδέψει με θαυμασμό στον εν μέρει χαμένο πλέον μαγικό κόσμο της ανατολής, που αναπαρίσταται εδώ με την βοήθεια εκπληκτικών σκηνικών και σχεδίων. Ο δε κριτικός, αποδεχόμενος ότι είναι μάταιο να μετατρέψει σε λέξεις μια ταινία που είναι πρωτίστως εικόνα, και μάλιστα εικόνα πρωτότυπη και με ιδιαίτερες αισθητικές αξιώσεις, να προτείνει στο κοινό να αποτολμήσει αυτό το ταξίδι και όπου θα συναντήσει πολλές σκηνές που κινηματογραφικής ανθολογίας, όπως η σκηνή του θανάτου της μητέρας του πρωταγωνιστή ή η σκηνή της ερωτικής φαντασίωσης με την Σοφία Λώρεν.
source: here



Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Οι Μαρζάν Σατραπί και Βενσάν Παρονό εμφανίστηκαν από το πουθενά και εξέπληξαν τους πάντες με το πραγματικά υπέροχο animation «Περσέπολις» το 2007, βασισμένο στο ομότιτλο graphic novel αυτοβιογραφία της Σατραπί. Αυτή την φορά ξετρυπώνει το γενεαλογικό της δέντρο, το ξεσκονίζει για τα καλά, και μας λέει την ιστορία του θείου της που ζούσε στην Τεχεράνη, κυρίως βασισμένη σε μύθους και παλιές οικογενειακές ιστορίες για αυτόν. Εμείς απλά καθόμαστε γύρω της και απολαμβάνουμε το τι έχει να μας αφηγηθεί για άλλη μια φορά.
Στην Τεχεράνη του 1958, ο Νασσέρ Αλί Καν, ο πιο δημοφιλής βιολιστής χάνει την όρεξη του για ζωή, όταν σπάει το αγαπημένο του βιολί. Ανίκανος να βρει κάποιο να το αντικαταστήσει βρίσκει ανώφελη τη ζωή. Ξαπλώνει στο κρεβάτι του και βυθίζεται όλο και περισσότερο στις αναμνήσεις από το παρελθόν και στο μέλλον των παιδιών του. Η ταινία χωρίζεται σε μια εισαγωγή και 8 μέρες/κεφάλαια, που σε καθένα από αυτά τα διαφορά κομμάτια της ιστορίας ενώνονται, κατανοούμε το οδυνηρό μυστικό του ήρωα, την αγάπη που έχασε, και το βάθος της απόφασης του να πεθάνει.
Με το «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα», το οποίο κι αυτό βασίζεται σε έναν βιογραφικό graphic novel της Σατραπί, το δίδυμο Σατραπί-Παρανό αποφασίζουν να πάρουν μια διαφορετική προσέγγιση παντρεύοντας έτσι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το live action με τα κινούμενα σχέδια, το βιογραφικό με το φανταστικό. Το αποτέλεσμα; Μια οπτικά σαγηνευτική ιστορία. Αν και πολλοί θα τρέξουν να την συγκρίνουν με την «Αμελί» του Ζαν-Πιερ Ζενέ, εδώ οι δύο σκηνοθέτες φαίνεται να έχουν αναπτύξει το δικό τους γλυκόπικρο στυλ ντύνοντας την ταινία ως ένα πλούσιο, πολύχρωμο παραμύθι, κεντημένο με αναδρομές στο παρελθόν και υπέροχες ονειρικές σκηνές.
Ευφάνταστες είναι και οι σκηνές που δείχνουν τις μελλοντικές ζωές των παιδιών του και πως έχουν επηρεαστεί από τον πατέρα τους – στην μια με την Κιάρα Μαστρογιάννη στον ρόλο της μεγάλης κόρης του Νασσέρ η οποία πλέον έχει βυθιστεί κι αυτή στην μιζέρια και στην κατάθλιψη όπως ο πατέρας της, και η άλλη δείχνοντας την ζωή του γιού του η οποία λες και είναι βγαλμένη από αμερικάνικο σίτκομ. Ο Ματιέ Αμαλρίκ είναι υπέροχος στον ρόλο του Νασσέρ Αλί Καν, ενός ανθρώπου που έχει συμβιβαστεί με την ζωή του, έχει χάσει τον ρομαντισμό του ενώ δεν πιστεύει πλέον στην μαγεία της αγάπης και αυτό είναι που πραγματικά τον σκοτώνει σιγά σιγά.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στην εξαίσια μουσική του Ολιβιέ Μπερνέτ που δένει τις σκηνές με μοναδικό τρόπο ενώ τα τελευταία 8-10 λεπτά της ταινίας πραγματικά δεν θα κατάφερναν να λάμψουν και να έχουν την ίδια δυναμική εάν δεν συνοδεύονταν με αυτές τις υπέροχες μελωδίες. Το «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα» θα μπορούσε να ήταν κι άλλο ένα ξηρό γλυκανάλατο παραμύθι για την αγάπη και τις χαμένες ευκαιρίες, αλλά καταφέρνει να είναι μια συνταγή πιο γλυκόπικρη μεν και συνοδεύεται με τα κατάλληλα εξωτικά μπαχαρικά που της δίνουν αυτή την ιδιαίτερη γεύση την οποία αξίζει όλοι να δοκιμάσουν.
source: here