Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ




Στην παλιά αποθήκη επικρατούσε μεγάλη φασαρία. Φωνές που πάσχιζαν να καλύψουν άλλες φωνές, σκόνη που γέμιζε τον αέρα και θόλωνε το νου, σύγχυση μεταξύ του τι είναι σωστό και τι λάθος...
Το λόγο πρώτη πήρε η σπασμένη κουδουνίστρα, που για να ακούγεται και να φαίνεται καλύτερα ανέβηκε πάνω στο παλιό τραπέζι που βρίσκονταν στη μέση του χώρου.
- Φίλοι μου είμαστε εδώ για να αποφασίσουμε για το μέλλον μας και το μέλλον όλων των παιχνιδιών που μπορεί σήμερα να είναι καινούργια μα σύντομα θα παλιώσουν και θα ριχτούν κι αυτά όπως κι εμείς μέσα σε μια παλιά αποθήκη. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να καταλάβουν επιτέλους, πως και τα παιχνίδια, ας είναι τόσο σύντομη η ζωή τους, έχουν κι αυτά ψυχή!

Η κουδουνίστρα σώπασε για λίγο για να μετρήσει και να παρατηρήσει τις αντιδράσεις των άλλων παιχνιδιών και για να δει αν τα λόγια της είχαν το αποτέλεσμα που περίμενε. Αφού είδε όσα προσδοκούσε, συνέχισε πιο δυναμικά.

- Είμαστε πεταμένα εδώ μέσα πάνω από δυο χρόνια και το μέλλον μας προβλέπεται σκοτεινό. Στην καλύτερη περίπτωση να καταλήξουμε στην χωματερή και να μας τσιμπάνε τα πουλιά.

- Και τι προτείνεις;
- Κάτι πρέπει να κάνουμε, δεν μπορούμε να καθίσουμε με τα χέρια σταυρωμένα.
- Να ξεσηκωθούμε!

Ήταν κάποιες από τις φωνές που ακουγόταν περισσότερο και ζητούσαν απελπισμένα δικαιοσύνη.

- Προτείνω λοιπόν, συνέχισε με μυστηριώδες ύφος η κουδουνίστρα, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Η φασαρία στην παλιά αποθήκη πήρε διαστάσεις μεγάλου κι ορμητικού κύματος που άνοιξε την παλιά ξεχαρβαλωμένη πόρτα και προκάλεσε στα παλιά παιχνίδια την ανάγκη να φωνάξουν, να διαδηλώσουν, να απαιτήσουν επιτέλους τα δικαιώματά τους.

Όμως η μικρή σπασμένη κουδουνίστρα έβλεπε πιο μακριά, γι' αυτό τους κάλεσε όλους να ξαναμπούν στην παλιά αποθήκη και να την ακούσουν προσεκτικά.

- Για να πετύχει το σχέδιό μας, για να απαλλαγούμε για πάντα από την σκληρότητα και αδιαφορία των ανθρώπων, για να δώσουν και σε μας τη σημασία που αξίζουμε, θα πρέπει να κινηθούμε με σχέδιο.
Θα πρέπει να τους κάνουμε να εκτιμήσουν την αξία μας. ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ. Θα κάνουμε τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να νιώσουν τον πόνο που μας προκάλεσαν. Θα τους πολεμήσουμε.

-Ποιο είναι το σχέδιό σου; Ακούστηκε από το βάθος η φωνή ενός ξύλινου ιππότη που του έλειπε το αριστερό χέρι.

-Το σχέδιό μου είναι απλό, είπε η κουδουνίστρα κι ένα κακό χαμόγελο άστραψε στην πλαστική της επιφάνεια.
Θα εξαφανίσουμε όλα τα δώρα που θα αφήσει ο Άη Βασίλης κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο των ανθρώπων κι έτσι το πρωί τα παιδιά και οι μεγάλοι δεν θα βρούνε τίποτα. Θ’ αναστατωθούν, θα τρέχουν μέσα κι έξω απ’ το σπίτι να ψάχνουν για τον Άη-Βασίλη, για τα δώρα τους. Θα κατηγορεί το ένα το άλλο για το γράμμα που δεν έστειλαν, θα μαλώνουν και θα κλαίνε. Θα νιώσουν τι θα πει δυστυχία, θα νιώσουν τι θα πει να μη νοιάζεται κανείς για σένα, θα νιώσουν κι αυτά παραπεταμένα και ξεχασμένα όπως κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια!

Αυτά είπε η κουδουνίστρα και μέσα σε βροχή χειροκροτημάτων και ζητωκραυγών κατέβηκε από το τραπέζι.

Τα παλιά παιχνίδια, παρασυρμένα από τα λόγια της κουδουνίστρας, άρχισαν ήδη να αισθάνονται την υπόγεια μέθη της εκδίκησης.

Όμως δεν είχαν όλα τα παιχνίδια μαγευτεί από τα λόγια της. Υπήρχε ΕΝΑ παιχνίδι που δεν συμφωνούσε με όλα αυτά.
Ήταν ένα μικρό πήλινο φαντασματάκι που τη νύχτα φωσφόριζε και ήταν γνωστό για τη σοφία και τη δικαιοσύνη του. Πήρε το λόγο και είπε:

-Καλοί μου φίλοι, η εκδίκηση δεν είναι λύση. Με την εκδίκηση η ψυχή γεμίζει πίκρα και η αγάπη σβήνει σαν κερί στον άνεμο. Ξέρετε τι είναι αυτό που κάνει όμορφο ένα παιχνίδι; Αυτό που το κάνει πολύτιμο και μοναδικό; Αυτό που του δίνει ζωή; Είναι τα δυο παιδικά χέρια που το κρατούν. Είναι τα δυο παιδικά μάτια που λάμπουν από χαρά όταν μαζί του μοιράζονται τις φανταστικές περιπέτειες του νου. Γι’ αυτό δεν πρέπει να στερήσουμε την ευτυχία από τα παιδιά γιατί έτσι θα στερήσουμε κι από εμάς τη ζωή. Η δική μου γνώμη είναι να χωθούμε κρυφά κάτω από το χριστουγεννιάτικο έλατο και να μας ανακαλύψουν εκεί ξανά.
Και συνέχισε…
Σκεφτήκατε ποτέ πως τα παιδιά δεν έπαψαν να μας αγαπούν αλλά αφού έχουν τόσα χρόνια να δουν δεν μας θυμούνται πια γι’ αυτό και δεν παίζουν μαζί μας; Αν μας ξαναδούν θα θυμηθούν τις μοναδικές στιγμές που περάσαμε μαζί και μάλιστα θα μοιάζουμε με θησαυρό στα χέρια τους, με θησαυρό που ποτέ δεν περίμεναν να βρουν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τόσα χρόνια μετά! Πολλές φορές, ακόμη και η αγάπη χρειάζεται κάποια βοήθεια, κάποιον να την ξυπνήσει.

Στην παλιά αποθήκη απλώθηκε ησυχία. Τα παιχνίδια κοίταζαν το ένα το άλλο σκεφτικά, χωρίς να μιλάνε.
Τα λόγια που είπε το μικρό φαντασματάκι και γεννήθηκαν από την αγάπη του για τα παιχνίδια και τους ανθρώπους, μεταμόρφωσαν σε χαρά τη λύπη που ένιωθαν μέχρι τώρα τα παλιά ξεχασμένα παιχνίδια και τους χάρισαν την ελπίδα και τη λάμψη των Χριστουγέννων. Τα παιχνίδια αποφάσισαν ν’ ακολουθήσουν την πρόταση του μικρού φαντάσματος.
Αυτό που ψάχνει κανείς να βρει, μπορεί να μην λάμπει, να μην έχει στολίδια, να μη τραγουδάει όμορφα, μπορεί να μοιάζει τόσο κοινό κι όμως, με την αγάπη ενός παιδιού, να γίνεται ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

©Silena,

16/12/2012