Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ



Είσαι στο κέντρο του κύκλου. Τα φώτα πέφτουν πάνω σου κι όλα τα μάτια στοχεύουν εσένα μόνο. 
Στην αρχή δειλιάζεις, δεν ξέρεις τον τρόπο να εκφραστείς μπροστά σε τόσες δεκάδες μάτια. Το φόβο ξεπερνάς με το πρώτο χειροκρότημα. 
Ένα ξαφνιασμένο χαμόγελο προκύπτει κι εγκαθίσταται στα χείλη τα έντονα βαμμένα. Κι αρχίζεις ν' αποκρυσταλλώνεις την πραγματικότητά σου σε αδέξιες κινήσεις χεριών και ποδιών. 
Κι όμως, χωρίς να το περιμένεις! Συγκινείς. 
Να βλέπεις την κυρία στο πρώτο κάθισμα; με το παιδί που ουρλιάζει δίπλα της; δεν το ακούει, βλέπει μόνο εσένα, ακούει μόνο την ανάσα σου την ταχύπαλμη από αγωνία. Κι ένα δάκρυ θαρρώ πως διακρίνω να κυλάει ήδη από το αριστερό της μάτι. 
Εσύ με τη σιγουριά που παρέχει η αποδοχή, δεν πασχίζεις πια ν' αρέσεις, μεθάς από τις επευφημίες, ξεχειλίζεις από ενεργητικότητα. Οι κινήσεις πιο παράτολμες τώρα προκαλούν ρίγη δέους στο πλήθος που ζητωκραυγάζει μεθυσμένο από τον ίλιγγο του θανάτου. Αγγίζεις το συρματόσχοινο με λατρεία. Όταν το προστατευτικό δίχτυ απλώνεται από κάτω σου δεν διστάζεις στιγμή και μ' ένα νεύμα ζητάς να το μαζέψουν, δεν το χρειάζεσαι πια. Το παιχνίδι με το θάνατο αρχίζει. Συγκέντρωση. Συγκέντρωση μόνο σε σένα, στα γυμνά σου πόδια, στα χέρια σου τα τεντωμένα, φτερά δίχως δυνατότητα πτήσης. 
Κάθε σου βήμα συνοδεύεται κι από μια κραυγή αποθέωσης. Η μνήμη του κόσμου λάμπει πάνω στο σύρμα, που δέχεται τα πόδια σου με αγάπη προς το παρόν. Βρίσκεσαι πια στη μέση του σχοινιού. Απόλυτα συγκεντρωμένος. 
Μα τότε, συμβαίνει. 
Το απρόβλεπτο. 
Το κλάμα ενός παιδιού, το φοβισμένο ουρλιαχτό μιας κυρίας μεγάλης ηλικίας, η νευρική κίνηση του ποδιού που χτυπάει το μπροστινό του κάθισμα. 
Το απρόβλεπτο που προκαλεί την πτώση. 
Φωνές φρίκης κι έπειτα, σιωπή. Το πρόσωπό σου δεν φαίνεται. Ο κόσμος τρέχει πανικόβλητος να βγει από το χώρο του μοιραίου. 
Εσύ μπρούμυτα στο πάτωμα εντελώς μόνος. Το συρματόσχοινο δονείται ακόμη. Μόνο κι αυτό. Τα γυμνά σου πόδια βουλιάζουν σε μια μικρή κόκκινη λίμνη. Σιωπή.

Silena 11/12/2012