Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ


Περιπλανιόταν μόνη της, ώρες πολλές. Κι όταν ένιωσε την κούραση να βαραίνει τα μέλη της βγήκε από το πυκνό δασάκι κι αναζήτησε πέλαγος. Ασίγαστο κι απέραντο πέλαγος. Κάθισε στη άκρη απ' τα βράχια κι όπως σήκωσε, χούφτες τα χέρια της ψηλά, τον ήλιο λες κρατούσε, να τον μοιράσει στους ανθρώπους που είχαν σκοτάδι μέσα τους, όπως και κείνη.

"Σε μια άκρη βρίσκομαι καλέ μου, ενός κύκλου χωρίς κέντρο. Σε μια άκρη, κι όπως γλιστράω αλλάζω θέση, αλλάζω πατρίδα. Ξεχνάω τους απολογισμούς και τα συμπεράσματα, ζω σε μια λευκή ζώνη, απυρόβλητη από τον πόνο της ψυχής. Κι έτσι, ανακαλύπτω, εκπλήσσομαι, αναδεύω, κατακτώ, τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν είναι βέβαιο. Κρύψε το πρόσωπό μου καλέ μου, να μη σε βρει η λησμονιά κι αφήσει ίχνη..."

Silena 9/11/2012