Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΡΡΙΜΜΕΝΕΣ

Η δίψα μου για ζωή φταίει για ό,τι παθαίνω. 
Μα δεν είναι άδικο; 
Αφού δεν νιώθω την απληστία να με κυριεύει, δε φθονώ την ευτυχία των άλλων κι ούτε ποτέ θέλησα να την υπονομεύσω. 
Ποτέ δεν έβαλα τις δικές μου επιθυμίες πάνω από τις επιθυμίες των άλλων.
(Ίσως τελικά, αυτό να είναι το λάθος μου).
Κι όμως, στο τέλος, εγώ βρίσκομαι πάντα στο σκαμνί περιμένοντας την ετυμηγορία. 

Θυμάμαι τον Γ. να επαναλαμβάνει πόσο υπερευαίσθητη στην κριτική είμαι,  πόσο παρορμητική και ονειροπαρμένη. Τα λόγια του μου 'ρχονται στο μυαλό: "πετάς στα σύννεφα" η προσφιλής του φράση και... το συμπλήρωμά της "πάτησε και λίγο στη γη, έτσι να δεις πώς είναι".

Ναι λοιπόν, τα παραδέχομαι όλα. Μπορεί να κυνηγάω ανεμόμυλους, μπορεί να βρίσκω τη χαρά σε ένα βλέμμα απλανές που νομίζω ή ελπίζω πως κάποια μέρα θα συναντήσει, εκεί στην άκρη του ορίζοντα, το συμπλήρωμά του. Μπορεί να μην έχω γίνει ακόμη απαθής σαν όλους τους γύρω μου και να συνεχίζω να χαμογελάω ακόμη. 
Ψάχνω μέσα μου, αιωρούμαι σαν εκκρεμές, πασχίζω με αγωνία να διακρίνω το φως και το άρωμα στις λέξεις, στους ήχους, σ' ότι με περικυκλώνει. Aκόμη και απειλητικά μερικές στιγμές. Δεν μπορώ να βουλιάζω στη βουλιμία της ύλης, να ανακυκλώνω τις ίδιες φτηνές ελπίδες σε οικονομική συσκευασία που μου μοιάζουν συνήθως με τηγανητές πατάτες. 
Kι έτσι βρίσκομαι στο ίδιο σημείο να κοιτάζω τα χέρια μου. Αν είναι καθαρά!
Κι αν τα όνειρά μου είναι ακόμη χρωματιστά.

Silena 8/11/2012