Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ



Όχι, δεν πιστεύει στα θαύματα. Πιστεύει μόνο σε ό,τι βλέπει, σε ό,τι μπορεί να εξηγήσει. Μα τώρα, είναι υποχρεωμένη να δημιουργήσει ένα! Ένα θαύμα. 

Μια ανεξέλεγκτη ταραχή την κυριεύει και οι εικόνες της, σκορπίζονται μισοκαμένες στο χώρο.

- Πώς να φτιάξω ένα θαύμα όταν δεν πιστεύω στα θαύματα; μιλάει στον εαυτό της, προκαλεί τις ιδέες.
Εξακολουθεί να κοιτάζει τις φλόγες και τις μικρές σπίθες που πετάγονται από το τζάκι. Η λάμπα της οροφής την ώρα που πιέζει τον διακόπτη, σπάει και την κάνει ν' αναπηδήσει τρομαγμένη. Πλησιάζει τα θραύσματα της λάμπας που σκορπίστηκαν στο χαλί. Στην αρχή, τα κοιτάζει. Επίμονα. Μετά φέρνει το δεξί της πόδι ακριβώς πάνω από τα γυαλιά. Στον αέρα χαράζει ένα νοητό κύκλο με το γυμνό πόδι. Κι έπειτα, χωρίς ούτε η ίδια να το περιμένει, κατεβάζει το πόδι ορμητικά και πιέζει με δύναμη τα γυαλιά.

Όχι, δεν πιστεύει στα θαύματα. Πιστεύει μόνο σε ό,τι βλέπει, σε ό,τι μπορεί να εξηγήσει. Και τώρα που πονάει, η γέφυρα μεταξύ πραγματικού και φανταστικού σχηματίζεται από τα δάχτυλα, τον πόνο και τις σκιές.
Κι ακουμπάει απαλά το πληγωμένο, το πληγωμένο πέλμα, με χέρια εξαντλημένα. Υποκύπτει στην ελπίδα και προσπαθεί να παρασύρει τη νύχτα μακριά, μ' ένα χορό. Το χορό των δακτύλων. Όλα μοιάζουν πραγματικά μα μέσα από ένα όνειρο ιδωμένα. Θολά, ομιχλώδη. Μυρίζουν σύννεφο και πτώση. Μα η ομίχλη ακριβώς ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, έτσι ξαφνικά διαλύεται. Δίχως προσπάθεια, δίχως σκοπό. Και στην καθαρή ατμόσφαιρα, γεννιέται. Το θαύμα. Γεννιέται, κι ας μην το βλέπει εκείνη.


© Silena
30/11/2012