Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

ΜΙΑ ΘΕΑ ΜΕ ΤΡΥΠΙΑ ΡΟΥΧΑ

Θα ήθελε να ντύνεται με όμορφα ρούχα - ψέματα, να βάφεται με χρωματιστά κραγιόνια - μάσκες, να δένει τα μαλλιά της ψηλά με κορδέλες ολομέταξες, απαραίτητες για μια τέλεια αλλοίωση της πραγματικότητας. Θα ήθελε... να βγαίνει από το σπίτι κι όλα τα βλέμματα να μαγνητίζονται από το πέρασμά της και όλα τα σώματα να την ακολουθούν. Θα ήθελε... να ανεβάζει τον πυρετό στους γύρω απ' αυτήν και μετά να τους αφήνει να την ψάχνουν.


Τέτοια ήταν τα όνειρα που μοιραζόταν με τις φίλες της η Κάτια κάθε πρωί στο δρόμο για τη δουλειά. 
Το ρούχο για την Κάτια δεν ήταν απλώς ένα ρούχο, κάτι που να καλύπτει το σώμα, κάτι που να προστατεύει το ευάλωτο ανθρώπινο δέρμα από το κρύο και τις κακουχίες. Για την Κάτια το ρούχο ήταν το "προσωπείο", η "ασπίδα", ο μόνος τρόπος για ν' αντιμετωπίσει τους έξωθεν κινδύνους ή τις έσωθεν αποκαλύψεις. Για την Κάτια το ρούχο ήταν το "όπλο" του θύτη και το "σημάδι" του θύματος. Η Κάτια δεν μοιράζεται πια τα όνειρά της με τις φίλες της. Γιατί δεν έχει όνειρα. Δεν έχει και δουλειά κι έτσι μοιάζει με γοργόνα που την ξέβρασε η θάλασσα και τώρα ζητιανεύει για να ζήσει.

Γιατί η Κάτια δεν είναι πια, παρά ένα τρομαγμένο "σώμα", ανυπεράσπιστο και ρημαγμένο. Έτσι τη γνώρισα, σ' ένα παγκάκι της πλατείας να καπνίζει το 'να τσιγάρο μετά το άλλο και να βρίζει τη ζωή.
Γιατί η Κάτια δεν είναι άλλο παρά ένα ρούχο φθαρμένο από την αλόγιστη χρήση που τρύπησε και μπάζει νερά. Ένα ακόμη "περήφανο" δημιούργημα της κοινωνίας που "αγαπάει" τα παιδιά της!


Και η Κάτια δεν μπορεί να συγχωρήσει πια όσους φρόντισαν να καταντήσει ένα άδειο σακί. Άδειο από όνειρα κι ελπίδες. Γι' αυτό σαν τη δεις στο δρόμο, πάντα παραμιλάει και βρίζει την άδικη κοινωνία και την άτυχη μοίρα της. Κι όταν δεν την κυνηγάνε τα σκυλιά, οι άνθρωποι οι καθωσπρέπει, οι "ανθρωπιστές", χυμάνε πάνω της, πεινασμένα θηρία και την κατασπαράζουν με βουλιμία. Κι έτσι την αφήνουν στην άκρη του δρόμου, γυμνή κι αιμόφυρτη, να βρίζει την παλιοκοινωνία που την κατάντησε σκουπίδι.
Μα όταν βρει τη δύναμη να σηκωθεί θα βρει και την δύναμη να περπατήσει ολόγυμνη κι αληθινή. Κι η γύμνια της αυτή ποτάμι ορμητικό, θα παρασύρει όλων των "φιλεύσπλαχνων" κυρίων και κυριών το ψέμα, την υποκρισία και την εκμετάλλευση και τότε η Κάτια θα γίνει πελώρια, ένα μεγαλειώδες μνημείο της αλήθειας που σκότωσαν οι σωτήρες της.

© Silena
24/11/2012