Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

ΠΩΣ;



Γυρίζω πίσω, χωρίς το βλέμμα μου να είναι εκεί. 
Τις άλλες αισθήσεις ξυπνάω, να 'ναι έτοιμες 
ν' αδράξουν τις απαντήσεις που δεν πήρα μέχρι σήμερα. 

Γυρίζω πίσω τρέχοντας και τις ξυπνάω. 

Τις μνήμες. Tις ξυπνάω. 

Με ταραχή. Την ταραχή που μέσα μου αναδεύει το όνειρο, να μην πετρώσει. 
Κι αρχίζω να τρέμω από την ορμή που μου 'ρχονται καταπάνω μου, να με καταπιούν. 

Οι μνήμες. 

Ανατριχιάζω σαν γεύομαι τη λησμονιά μέσα τους. Τόσα χρόνια μόνες στο σκοτάδι μου. Θα θέλουν να πάρουν εκδίκηση, σκέφτομαι. Κι εγώ στη θέση τους, έτσι μάλλον θα ένιωθα. Αν με είχαν εξορίσει να ζω στο σκοτάδι. Τόσα χρόνια. 

Και σαν τεντωμένο σκοινί μοιάζει τότε η θλίψη μου. 

Από τη μια σαν γέρνω, με καρτερούν τα γιατί. Γιατί ξέχασα; 

Από την άλλη, λίμνη κόκκινη τα όνειρα που δεν έταξα στ' αστέρια, να γίνουν πουλιά.

Μονόλογος.

Ίσως η μόνη ελπίδα ν' αρθρώνω λέξεις πια.

Γιατί, πώς να ατενίσω τη σιωπή με λόγια! 
Πώς ν' απευθυνθώ στη νύχτα δίχως αστέρια! 

Θ' αφήσω τον ουρανό ν' αποφασίσει.

©Silena 
20/11/2012