Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Είμαι ένα πρόσωπο εκτός.
Έξω από την ιστορία. Θεατής. Ένας αμερόληπτος αφηγητής των δρώμενων. 
Είμαι ένα πρόσωπο εκτός.
Κι αυτό μου δίνει την ελευθερία, να διηγηθώ τι βλέπω.




Αφού η ιστορία τελειώσει, κι εσύ ο αναγνώστης κλείσεις το βιβλίο, θα κλείσεις και τα μάτια. Θα πλαταγίσεις τη γλώσσα στον ουρανίσκο να ανασύρεις τη γεύση που σου άφησαν οι λέξεις και στο τέλος, ακριβώς τη στιγμή που θα ετοιμάζεσαι να αρθρώσεις αβίαστα την κριτική σου, τόσο για την ιστορία την ίδια, όσο και για την αίσθηση που γέννησε ό,τι διάβασες, οι λέξεις θα ζωντανέψουν. Θ' αρχίσουν να σε γαργαλάνε. Τις νιώθεις; Στο στόμα σου, στο λαιμό, στην κοιλιά σου. Τις νιώθεις; Στην καρδιά, τις νιώθεις που χτυπάνε μανιασμένα; Θέλουν να τις νιώσεις γι΄αυτό χτυπάνε. Θέλουν απεγνωσμένα να έχουν καταφέρει να "μιλήσουν" τη δική σου γλώσσα, να σε αναστατώσουν.
Κι αν αυτό συμβεί, τότε ηρεμούν.
Αν όχι, τότε χάνονται στο στομάχι, σαν φαγητό που δεν μπορείς να χωνέψεις και σε βαραίνει και σου προκαλεί ανεπανάληπτη δυσφορία.
Γιατί οι λέξεις όπως και οι εικόνες είναι ζωντανές. Μόνο φαινομενικά δεν έχουν ζωή. Αν είσαι ανύποπτος, θα πλησιάσεις δισταχτικά και θα τις ταρακουνήσεις με το πόδι να δεις αν είναι νεκρές. Οι λέξεις δεν θα κουνηθούν. Θα παραστήσουν τις άψυχες για να σε δοκιμάσουν. Τότε, εκεί που πήγαινες να φύγεις, θα ξαναγυρίσεις πίσω, γιατί σε βασανίζει αυτή η ακινησία. Μα αυτή τη φορά, δεν θα τις ταρακουνήσεις με το πόδι. Θα πλησιάσεις πολύ. Θα βάλεις το κεφάλι σου πάνω τους, να δεις αν αναπνέουν. Κι οι λέξεις θα νιώσουν πως τις κατάλαβες και τότε θα δακρύσουν γιατί τα κατάφεραν.

© Silena
16/11/2012