Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΧΟΥΑΡΡΟΣ 3 ποιήματα


Ο άλλος που φέρει τ' όνομά μου
έχει αρχίσει να με ξεγνωρίζει.
Ξυπνάει όπου εγώ κοιμάμαι,
διπλασιάζει την πεποίθησή μου ότι είμαι απών,
πιάνει τον τόπο μου λες και ο άλλος είμαι εγώ,
με αντιγράφει στις βιτρίνες που δεν αγαπώ
μου οξύνει τις παραιτημένες κόγχες των ματιών
ξεκρεμάει τα σημεία που μας ενώνουν
κι επισκέπτεται χωρίς εμένα τις άλλες εκδοχές της νύχτας.

Μιμούμενος το παράδειγμά του
αρχίζω κι εγώ τώρα να με ξεμαθαίνω.
Ίσως να μην υπάρχει άλλος τρόπος
ν' αρχίσουμε να γνωριζόμαστε.

Κάποια μέρα θα συναντήσω μια λέξη

Κάποια μέρα θα συναντήσω μια λέξη
που θα διεισδύσει στην κοιλιά σου και θα την γονιμοποιήσει,
που θα σταθεί στο στήθος σου
σαν ένα χέρι ανοιγμένο και κλεισμένο ταυτοχρόνως

Θα βρω μια λέξη
που θα σταματήσει το κορμί σου και θα το αναποδογυρίσει,
που θα περιέχει το κορμί σου
και τα μάτια σου θ΄ανοίξει σαν χωρίς σύννεφα θεός
και το σάλιο σου θα χρησιμοποιήσει
και θα σου διπλώσει τα πόδια.
Ίσως και να μην την ακούσεις
ή ίσως και να μην την καταλάβεις.
Δεν θα υπάρξει ανάγκη.
Θα πάει από το εσωτερικό σου σαν μια ρόδα
στο τέλος διασχίζοντάς σε απ' ακρη σ' ακρη,
γυναίκα δική μου, κι όχι δική μου
και δεν θα σταματήσει ούτε όταν πεθάνεις.



Εσύ δεν έχεις όνομα

Εσύ δεν έχεις όνομα.
Τίποτα ίσως δεν έχει.
Αλλά υπάρχει τόσος καπνός μοιρασμένος στον κόσμο,
τόση βροχή ακίνητη,
τόσος άνθρωπος που δεν μπορεί να γεννηθεί, 
τόσος θρήνος οριζόντιος,
τόσο κοιμητήριο στριμωγμένο,
τόσο ρούχο νεκρό
κι η μοναξιά καταλαμβάνει τόσο κόσμο,
που το που δεν έχεις όνομα με συντροφεύει
και το όνομα που έχει το τίποτα δημιουργεί έναν τόπο
όπου είναι περιττή η μοναξιά


ΠΗΓΗ: ένα κλικ στους τίτλους