Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

JULIO CORTAZAR


ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ
Μετάφραση: Κώστας Κοντούρης
Εκδόσεις: Εξάντας
σ.507






















ΚΕΦΑΛΑΙΟ 82

Μορελικά


Γιατί τα γράφω αυτά; Δεν έχω ξεκάθαρες ιδέες, δεν έχω καν ιδέες. Υπάρχουν έλξεις, παρορμήσεις, εμπόδια και τα πάντα αναζητούν μια μορφή, τότε μπαίνει στο παιχνίδι ο ρυθμός κι εγώ γράφω μέσα σ' αυτόν το ρυθμό, γράφω εξαιτίας του, παρακινημένος από αυτόν και όψι γι' αυτό που αποκαλούν σκέψη και το οποίο δημιουργεί την πρόζα, λογοτεχνική ή άλλου είδους. 
Κατ' αρχήν υπάρχει μια συγκεχυμένη κατάσταση, που μπορεί να προσδιοριστεί μόνο με τις λέξεις: ξεκινάω από αυτό το μισοσκόταδο κι αν αυτό που θέλω να πω (αν αυτό που θέλει να ειπωθεί) έχει αρκετή δύναμη, αμέσως αρχίζει το swing, ένα ρυθμικό λίκνισμα που με ανασύρει στην επιφάνεια, φωτίζει τα πάντα, συνενώνει αυτό το συγκεχυμένο υλικό και αυτόν που το υπομένει μαρτυρικά σ' ένα τρίτο, σαφές και σχεδόν μοιραίο επίπεδο: η φράση, η παράγραφος, η σελίδα, το κεφάλαιο, το βιβλίο. Αυτό το λίκνισμα, αυτό το swing, μέσα στο οποίο βαθμιαία μορφοποιείται το συγκεχυμένο υλικό, είναι για μένα η μόνη βεβαιότητα για την αναγκαιότητα της ύπαρξής του, γιατί μόλις σταματήσει (το swing) καταλαβαίνω ότι δεν έχω να πω τίποτα. Και επίσης είναι η μόνη ανταμοιβή για τον κόπο μου: η αίσθηση ότι αυτό που έγραψα είναι όπως η πλάτη της γάτας όταν τη χαϊδεύεις και το τρίχωμά της ηλεκτρίζεται, η ραχοκοκκαλιά τεντώνεται ρυθμικά. 
Έτσι για χάρη της γραφής κατεβαίνω μέσα στο ηφαίστειο, πλησιάζω στις Μητέρες, συνδέομαι με το Κέντρο - ό,τι κι αν είναι αυτό. Γράφοντας σχεδιάζω τη mandala μου και ταυτόχρονα τη διατρέχω, επινοώ τον εξαγνισμό αυτοεξαγνιζόμενος: καθήκον του φτωχού λευκού "σαμάν" με το νάυλον σωβρακάκι.