Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Federico García Lorca



Γκασέλα της φυγής

Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα
με το αυτί γιομάτo νιόκοπα λουλούδια,
με τη γλώσσα γιομάτη έρωτα κι αγωνία.
Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα,
έτσι όπως χάνομαι μες στην καρδιά κάποιων παιδιών.

Καθόλου νύχτα δεν υπάρχει που χαρίζοντας ένα φιλί,
το γέλιο να μη νιώθεις των απρόσωπων ανθρώπων,
μήτε κανένας που, χαϊδεύοντας ένα νιογέννητο,
να λησμονάει τ' ασάλευτα κρανία των πεθαμένων αλόγων.

Γιατί τα ρόδα αναζητούν στο μέτωπο
ένα σκληρό κοκάλινο τοπίο,
γιατί δεν έχουν του ανθρώπου τα χέρια άλλο σκοπό
απ' το να μιμηθούν τις υποχθόνιες ρίζες.

Έτσι όπως χάνομαι μες την καρδιά κάποιων παιδιών
έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα.
Αδιάφορος για το νερό, κινάω γυρεύοντας
έναν ολόφωτο θάνατο που να μ' αναλώνει.

μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης



Madrigal


Ήτανε το ρόδι το φιλί μου
βαθύ κι ανοιγμένο
το στόμα σου ήταν χάρτινο
τριαντάφυλλο.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Τα χέρια μου ήταν σίδερα
γι' αμόνια
δύση από αχούς καμπάνας
το κορμί σου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Μέσα στο τρύπιο
γαλάζιο κρανίο
έφτασαν σταλαχτίτες
τα "σ' αγαπώ" μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Γέμισαν μούσκλα
τα παιδιά όνειρά μου,
και το φεγγάρι μου τρυπάνισε
τη σολομώντεια θλίψη μου.

Το φόντο χιονισμένος κάμπος.

Και δασκαλεύω τώρα
μες στ' αψηλό σκολειό,
τον έρωτα και τα όνειρά μου
(τυφλά αλογάκια).

Κ' είναι το φόντο χιονισμένος κάμπος.

μτφ: Κοσμάς Πολίτης