Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Η ΣΟΛΙΣΤ

Έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας, μόνη. Μερικές φορές ακουγόταν από μέσα κάποιες φωνές σαν να μιλούσε σε κάποιον αλλά ποτέ δεν είδα άνθρωπο να βγαίνει από κει. Μόνο γάτες. Είχε τρεις γάτες να τρίβονται πάνω της, η μόνη συντροφιά της.

Εκείνη τη μέρα βιαζόμουν πολύ. Είχα μια πολύ σημαντική παρουσίαση στη δουλειά και έπρεπε να είμαι στην ώρα μου. Κατέβηκα με τις σκάλες γιατί το ασανσέρ είχε μπλοκάρει στον τρίτο. 

Την είδα έξω απ' την πόρτα της με τη ζακέτα της μισοφορεμένη να περιμένει. Μόλις με βλέπει κάτι μουρμούρισε, δεν είχα ακούσει ξανά τη φωνή της και δεν κατάλαβα τι έλεγε. Πλησίασα. Μου ζητούσε βοήθεια για να φορέσει τη ζακέτα της. Τη βοήθησα και μ' ευχαρίστησε. Τα δάχτυλά της ήταν παραμορφωμένα όπως και το σώμα της από τη μέση και πάνω. Τη ρώτησα αν θέλει άλλη βοήθεια και μου είπε να περάσω μέσα. Το σπίτι ήταν αρχοντικά διακοσμημένο με ένα τεράστιο πιάνο να δεσπόζει στο χώρο. Χωρίς να με ρωτήσει μου πρόσφερε ένα φλιτζάνι τσάι και άρχισε να μου διηγείται. 

Τη ζωή της. Ήταν μεγάλη σολίστ του πιάνου κάποτε και μου μιλούσε με βλέμμα που έλαμπε για κείνες τις μοναδικές συναυλίες που είχε δώσει. Εγώ κοιτούσα με αγωνία το ρολόι μου, έπρεπε να φύγω. Αλλά η χαρά που ένιωθα να την κυριεύει, που επιτέλους είχε κάποιον ακροατή ξανά, με έκανε να μείνω στη θέση μου. Αντί να φύγω βρέθηκα καθισμένη να ακούω την ιστορία της κυρίας που μένει στο ισόγειο και κανείς δεν την επισκέπτεται. Μάλιστα της ζήτησα αν μπορεί να παίξει κάτι στο πιάνο για μένα. Μου είπε πως τα χέρια της την ταλαιπωρούν, αλλά θα προσπαθήσει. Κάθισε με αργές κινήσεις και έφερε τα χέρια απαλά πάνω από τα ασπρόμαυρα πλήκτρα. Κι ήταν σαν να τα χάιδευε, με τέτοια τρυφερότητα κι αγάπη τα άγγιζε. Δάκρυσα. Η συγκίνηση που μου προκάλεσε αυτή η γοητευτική κυρία με τα παραμορφωμένα χέρια ήταν μοναδική. 

Ακόμη θυμάμαι τη μελωδία....



Από κείνη τη μέρα την επισκέπτομαι κάθε απόγευμα κι έχω την τιμή να την απολαμβάνω να παίζει την υπέροχη μουσική με το μοναδικό της τρόπο!