Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Η ΝΙΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ


Είμαι η Νίνα. Γράφω για να λυτρωθώ. Για να βγούνε επιτέλους οι σκέψεις από μέσα μου, ν' αποτυπωθούν στο χαρτί, ν' αποκτήσουν υπόσταση και δική τους ζωή. Να κάνουν χώρο για τις νέες σκέψεις που θα 'ρθουν ορμητικές και απρόσμενες.

Ήμουν πάντα μοναχική και πάντα επιρρεπής στα όνειρα. Δεν έβλεπα πολλά, μα έπλαθα. Όσα ήθελα. Σαν εκδίκηση στην τσιγκουνιά του ύπνου μου, να μου δώσει όμορφα όνειρα. Γιατί κι αυτά τα λίγα που έβλεπα ή καλύτερα που θυμόμουν, ήταν εφιάλτες.

Δεν αρνήθηκα ποτέ ν' αντιμετωπίσω τη ζωή, τις δυσκολίες, τα άσχημα, μα και τα ωραία. Όμως, πώς να σας το πω, μια ζωή δίχως όνειρα, είναι λειψή, άχρωμη.

Η μοναχική μου ιδιοσυγκρασία, γινόταν πολύτιμη βοηθός στην παραγωγή ονείρων. Από μικρή λοιπόν, παρότι ιδιαιτέρα δημοφιλής λόγω του χαμόγελου και της ικανότητάς μου να ακούω τους άλλους, επεδίωκα να μένω μόνη. Ή να φεύγω ή να απομακρύνω με διακριτικό τρόπο τους ανθρώπους που με περιτριγύριζαν. Μη βιαστείτε να δώσετε χαρακτηρισμούς του τύπου, σνομπ, εσωστρεφής, μονόχνωτη,... γιατί καθόλου έτσι δεν είμαι.

Ο λόγος που συνέβαινε αυτό ήταν απλός. Ήθελα να είμαι μόνη για να μπορώ να διαβάσω, να γράψω, να σκεφτώ μα πιο πολύ απ' όλα να ονειρευτώ χωρίς παρεμβολές.


Το σπίτι όπου ζω, έχει όμορφο κήπο, έχει ησυχία, έχει θάλασσα και ένα μικρό δασάκι εμπρός του. Τη νύχτα απορροφώμαι από τη σιωπή των δέντρων, μια όχι ακριβώς σιωπή, αφού πολλοί νυχτερινοί ήχοι υποβόσκουν. Νιώθω ήρεμη όταν αφήνομαι να με πάρει μέσα της, αυτή η ...όχι ακριβώς σιωπή. Πολλές φορές γράφω στο σκοτάδι με τα μάτια κλειστά και τις υπόλοιπες αισθήσεις σε εγρήγορση. Κι ό,τι γράψω, το διαβάζω την άλλη μέρα. Τα ανόμοια, ακατάστατα γράμματα που ανεβοκατεβαίνουν, "τα γράμματα των κλειστών ματιών", όπως τα λέω, μου χαρίζουν ένα όμορφο χαμόγελο και είναι η εγγύηση ότι η μέρα θα πάει καλά.

Απόψε όλοι λείπουν. Κι όπως μπορείτε να υποθέσετε νιώθω μια έντονη ταραχή ευδαιμονίας. Έχω φορέσει τα σπιτικά μου και ξυπόλητη περιφέρομαι στα δωμάτια ψάχνοντας.



Για λέξεις, ήχους, εικόνες. Γιατί ξέρετε βέβαια πως οι "πηγές" είναι δίπλα μας μα συνήθως τις αγνοούμε! Μα για τις "πηγές" της έμπνευσης φυσικά μιλώ.
Βρίσκομαι στην κουζίνα και κάθομαι μπροστά στο τραπέζι. Ακριβώς στο κέντρο του βρίσκεται ένα μήλο. Ένα μήλο, πελώριο και κατακόκκινο, μόνο του στο κέντρο του τραπεζιού.



Το παίρνω στα χέρια μου. Γυρνάω στο πλάι, απλώνω τα γυμνά μου πόδια κι αφήνω το μήλο να κυλήσει πάνω τους. Περιμένω ν' ακούσω τον ήχο του καθώς θα πέφτει στο πάτωμα μα τα δάχτυλα των ποδιών αντανακλαστικά το συγκρατούν και δεν πέφτει. Σαν να θέλουν να το προστατέψουν, τα δάχτυλα με προσοχή το φέρνουν στην εσωτερική καμπύλη του πέλματος και έτσι σαν να το έχουν αγκαλιά τα δυο πόδια συνεργάζονται για να το φέρουν κοντά στα χέρια. Μια απρόσκοπτη συνεργασία σώματος - εγκεφάλου.
Ή μήπως όχι!
Τη στιγμή που τα πόδια μου ετοιμάζονται να παραδώσουν το μήλο στα απλωμένα χέρια, μια λάθος κίνησή τους, εκσφενδονίζει το μήλο το οποίο πετάει και κατευθύνεται προς το κρύσταλλο του μικρού τραπεζιού.




Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν σε δευτερόλεπτα και πριν ο νους μου τα αντιληφθεί ακριβώς,  βρίσκομαι να ορμάω να πιάσω το μήλο με την ελπίδα πως θα το προλάβω πριν πέσει στο τραπέζι.
Μα δεν το προλαβαίνω. Το κρύσταλλο σπάει με εκκωφαντικό θόρυβο και ο χώρος γεμίζει γυαλιά.

Να 'μαι τώρα να πέφτω δυνατά πάνω στα σπασμένα γυαλιά τα οποία μπήγονται αδιάφορα στο σώμα μου. Τρομαγμένη από την πτώση, τον πόνο και την υπερπροσπάθεια σηκώνομαι και κοιτάζω το ματωμένο μου σώμα. Είμαι σοκαρισμένη. Δεν προσπαθώ να βγάλω κανένα γυαλί. Κάθομαι αποσβολωμένη στο πάτωμα κι αρχίζω να κλαίω.



Στα χέρια μου, έχω το μήλο. Το φέρνω κοντά στο στόμα και το δαγκώνω. Η γεύση του, αλμυρή από τα δάκρυά μου. Απόψε τα όνειρά μου θα έχουν γεύση μήλου και θ' αστράφτουν σαν μικρά κομμάτια κρυστάλλου.


©Silena
27/10/2012