Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΕΝΩΣΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ



Ακολουθώντας τα λευκά ίχνη των ποδιών σου παίρνω το δρόμο που δεν μπόρεσες. 

Ο ειρμός σου κατακρημνίζεται από τον ήχο των βημάτων μου. Σχεδόν ανεπαίσθητος ήχος, ξυπόλητος. Μα τόσο ισχυρός. 

Δεν βλέπεις την κίνησή μου, μόνο τη φαντάζεσαι ή προσποιείσαι κάτι τέτοιο. Νιώθεις όμως τα θραύσματά της στα πλευρά σου. 

Σου απλώνω το χέρι. 

- Έλα, σου λέω. Κάνε το βήμα. Ένωσε τις στιγμές.

Σου απλώνω το χέρι.

- Να πιάσουμε τ' όνειρο ξυπόλητοι, συμπληρώνω. 

Δεν κάνεις καμιά κίνηση. Ούτε ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων. Ούτε μια σκιά φόβου καθώς με βλέπεις να με παρασέρνουν τα κύματα και να χάνομαι ανάμεσα στους αφρούς. Βλέπω τα χείλη σου ν' ανοιγοκλείνουν. 

Τα πόδια σου, να ταράζονται. Απόπειρα κίνησης. Ή μάλλον ιδέα μου θα 'ναι. 
Σχεδόν έχω πνιγεί. 

Εξακολουθώ να διψάω και να χτυπάω απεγνωσμένα τα χέρια μου, ζητώντας βοήθεια. 

Μπορεί τώρα και να με έχει καταπιεί η θάλασσα. 

- Να μαρκάρεις το σημείο στο χάρτη με κόκκινο μαρκαδόρο. Δίπλα, μην ξεχάσεις να γράψεις την ημερομηνία. Να με θυμάσαι, σαν δυο χέρια που χτυπάνε απεγνωσμένα τη θάλασσα. Να με θυμάσαι, ξυπόλητη. Να με θυμάσαι, να σου λέω: έλα, κάνε το βήμα. Ένωσε τις στιγμές.


©Silena
17/10/2012