Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΑΣΤΕΡΙΩΝ




Τη μάγευε ο ουρανός. 
Έβγαινε στην αυλή, καθόταν στο πέτρινο πεζούλι, ακουμπούσε το κεφάλι στον τοίχο και... όλος ο ουρανός πάνω απ' το βλέμμα της. 
Πανώριος και αιώνιος. Κι είχε την ελευθερία να φαντάζεται όπως εκείνη ήθελε το κάθε αστέρι που έβλεπε. 
Μάλιστα τους είχε δώσει δικά της ονόματα κι εκείνα, ήταν σίγουρη γι' αυτό, την άκουγαν, την καταλάβαιναν, γνώριζαν πολύ καλύτερα από τους ανθρώπους πώς νιώθει. 
Το πιο φωτεινό αστέρι της φάνταζε απρόσιτο κι έτσι το είχε ονομάσει. Απρόσιτο λόγω της λάμψης του. Ήταν, σκεφτόταν, μόνο για κείνους που ακτινοβολούν εσωτερικά τόσο πολύ που ποτέ δεν θα μπορούσε να τους τρομάξει το φως! 
Έτσι καθισμένη στην πέτρα, σκηνοθετούσε τις δικές της ιστορίες αστεριών. Συγκρούσεις, έρωτες, πάθη και μίση, μέχρι και μάχες αστρικές στο απροσδιόριστο κι απέραντο σύμπαν. 
Ένα βράδυ, καλοκαίρι ήταν, έζησε την πιο συγκλονιστική αστρική της εμπειρία. Παρατηρούσε ως συνήθως τ' αστέρια της, μιλούσε μαζί τους, ώσπου κάποια στιγμή έγινε μάρτυρας της μαγείας τ' ουρανού. 
Μια βροχή αστεριών πλημμύρισε το σύμπαν. Και κείνη έμεινε άφωνη. 
Ούτε μια ευχή δεν πρόλαβε να κάνει στ' αγαπημένα της άστρα που έπεφταν, σταγόνες βροχής στη διψασμένη γη και χάνονταν στον ασαφή ορίζοντα. 
Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκε να μελαγχολεί. 
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε, να την περιγελούν τ' αστέρια. 
Κι έκλαψε.

©Silena
4/10/2012