Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

ΣΕ ΔΥΟ ΣΤΙΓΜΕΣ



Γελούσε δυνατά, τα γέλια της έφταναν μέχρι την κάμαρά μου και μου προκαλούσαν ρίγη θυμού. Πήρα δυο μαξιλάρια, ένα σε κάθε χέρι, και τα πίεσα με δύναμη πάνω στα αυτιά μου. Έτρεμα σύγκορμη. Το αίμα μου χτυπούσε στα μηνίγγια. Μου 'ρχόταν να ουρλιάξω κι ίσως και να ούρλιαξα γιατί άκουγα συγκεχυμένους ήχους έτσι όπως είχα βουλωμένα τ' αυτιά με τα μαξιλάρια.

Ησυχία ή ήταν η ιδέα μου! Τράβηξα διστακτικά τα μαξιλάρια και ναι, απόλυτη ησυχία. Άνοιξα με κάθε προφύλαξη την πόρτα και βγήκα να δω. Από τη σκάλα δεν είδα κανέναν. 
Αναστέναξα ανακουφισμένη και κατέβηκα χοροπηδώντας ξυπόλητη και χαμογελαστή. Έτσι βγήκα στον κήπο, ξυπόλητη και χαμογελαστή. Η ψυχή μου απλώθηκε στο γαλάζιο τ' ουρανού γιατί η μπόρα είχε πια περάσει και η ατμόσφαιρα άστραφτε και λαμποκοπούσε από τις μικρές σταγόνες που κρέμονταν από τα φύλλα των δέντρων.
Κινούμαι, γλιστράω μα δεν πέφτω. Σταγόνα βροχής κι εγώ αγκιστρωμένη σε φύλλο λεμονιάς. Ν' αγγίζω με τα δαχτυλάκια τα κλαδιά, να οσφραίνομαι την Άνοιξη κιόλας, αρχή του χειμώνα!

Τόσα συναισθήματα σε δυο στιγμές!


©Silena
30/10/2012