Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΞΥΠΟΛΗΤΑ ΚΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΑ Τ' ΑΓΑΠΑΕΙ



στις άκρες από το φόβο μου στέκεται ένα παιδί
δεν φοβάται, απορεί
πώς ξέχασα κιόλας να ρωτήσω 
πού χάθηκαν οι λέξεις

ύστερα μου ζητάει ν' ανοίξω το στόμα μου
ψάχνει τις λέξεις πίσω από τη γλώσσα
εξερευνά μήπως και κρύφτηκαν ανάμεσα από τα δόντια
δεν φοβάται, απορεί

μα πού χάθηκαν τόσες λέξεις 
το παιδί φωτίζει τη σκιά να δει καλύτερα
κι έπειτα έτσι ξαφνικά του 'ρχεται η σκέψη 
να κοιτάξει τα πόδια μου

ξυπόλητα και ματωμένα 
από τις λέξεις που 'πεσαν πάνω τους
ξυπόλητα και ματωμένα
σαν χτυπημένα πουλιά

το παιδί σκύβει και μ' ένα βρεγμένο πανί
σκουπίζει τα πόδια τα
ξυπόλητα και ματωμένα
και πριν φύγει ψιθυρίζει:

"να προσέχεις άλλη φορά τις λέξεις"

Silena 26/10/2012