Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

ΚΟΙΤΑΞΕ Τ' ΑΣΤΕΡΙΑ



Κάποιες νύχτες βροχερές ακούω το ψυχρό κάλεσμα του δρόμου.

Τότε, βγαίνω απ' την πόρτα μου και περπατώ.

Χωρίς σκοπό, χωρίς βλέμμα.

Ένα τέτοιο βράδυ τη συνάντησα. 
Καθόταν στα σκαλιά του δημαρχείου κι έκλαιγε.

"Μη κλαις" της λέω.

"Mα πώς μπορώ με τόσα νεκρά πουλιά μέσα στα χέρια μου;" μου απαντά.

"Mπορείς να κοιτάξεις τ' αστέρια" είπα και συνέχισα να περπατώ.

Silena 1/10/2012