Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ T. S. ELIOT

(Μετάφραση: Αριστοτέλης Νικολαίδης)




'Ο,τι καλούμε αρχή συχνά είναι τέλος και

Να κάνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μιαν αρχή
Το τέλος είναι απ' όπου ξεκινούμε. (...) Και κάθε πράξη
Ένα βήμα στο αδιέξοδο, προς την φωτιά, κάτω, στης θάλασσας τον λάρυγγα
Ή προς μια πέτρα δυσανάγνωστη: κι εδώ είναι όπου ξεκινούμε (...)

Με την έλξη αυτής της αγάπης και την φωνή απ' αυτό το
Κάλεσμα

Δεν θα σταματήσουμε την εξερεύνηση
Και το τέλος της όλης μας έρευνας
Θα είναι να φθάσουμε όπου ξεκινήσαμε
Και δούμε το μέρος για πρώτη φορά.
Μέσω της άγνωστης και θυμημένης πύλης
Όταν το έσχατο της γης απέμεινε να ερευνηθεί
Αυτό είναι που ήταν η αρχή
Στην πηγή του απόμακρου ποταμού
Η φωνή του κρυμμένου καταρράκτη
Και τα παιδιά μες στην μηλιά
Όχι γνωστά, επειδή ποτέ δεν τα κοιτάξαμε
Μόνο ακουστά, μισάκουστα, στην ησυχία
Μέσα σε δύο κύματα της θάλασσας.
Γρήγορα τώρα, εδώ, τώρα, πάντα-
Προϋπόθεση πλήρους απλότητας
(Δαπάνη όχι λιγότερη από καθετί)
Και όλα θα είναι καλά και
Κάθε είδος πράγματος θα είναι καλό
Όταν οι γλώσσες της φλόγας αναδιπλωθούν
Μες στον στεφανωμένο κόμπο της φωτιάς
Και πυρ και ρόδο γίνουν ένα.