Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

PEDRO JUAN GUTIERREZ



Όπως λέει και η μεταφράστρια του βιβλίου, Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη που υπογράφει και το ενημερωτικό επίμετρο: Ο Γκουτιέρες είναι ένας από εκείνους τους συγγραφείς που είτε αγαπάει είτε μισεί κανείς. Εγώ τον αγαπώ. Για το χιούμορ του, για τον τρόπο γραφής του, για το γεγονός ότι πολλές φορές δε μοιάζει μοναχά να κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, αλλά και να του βγάζει τη γλώσσα.




Απόσπασμα από το επίμετρο της μεταφράστριας

Η φόρμα των διηγημάτων της Μελαγχολίας των λιονταριών ακροβατεί ανάμεσα στο λογοτεχνικό είδος του διηγήματος και του μικροδιηγήματος, κλίνοντας προς το δεύτερο. Οι όροι «μικροδιήγημα», «υπερμικρό» ή «υπερσύντομο διήγημα», «μικροϊστορία» ή ακόμα «διήγημα μπονζάι» αποτυπώνουν στη γλώσσα μας ένα είδος με μακρά αγγλοσαξονική και ισπανόφωνη λογοτεχνική παράδοση, που εκφράζεται ενδεικτικά με τους όρους short short stories, minute stories, sudden fiction, flash fiction και relatos breves, microrrelatos, minificción, αντίστοιχα. Το μικρό μέγεθος –το οποίο μπορεί να ποικίλλει από ελάχιστες έως πεντακόσιες λέξεις, ενώ κατ’ άλλους δεν πρέπει να ξεπερνά τη μία ή μιάμιση σελίδα, αν και οι ειδικοί δυσκολεύονται να το ορίσουν με ακρίβεια– είναι αυτό που χαρακτηρίζει το είδος, χωρίς όμως να πρόκειται για σύντμηση. Τα μικροδιηγήματα αποτελούν αυτόνομες δημιουργίες με κριτήριο «όχι την εισαγωγή λιγότερων λέξεων, αλλά τη μη εισαγωγή περιττών λέξεων» [David Lagmanovich, «El microrrelato»,Menoscuarto, 2006, σ. 41.]. Άλλα γνωρίσματα των μικροδιηγημάτων είναι η ακρίβεια και η οικονομία στην επιλογή των λέξεων, το χιούμορ και η ειρωνεία, οι διακειμενικές αναφορές και οι ανατροπές, που συχνά εμφανίζονται στην τελευταία φράση. Η συντομία της φόρμας και η αλληγορία που συχνά κρύβεται πίσω από τις λέξεις απαιτούν τη συγκέντρωση του αναγνώστη, καθώς και μια διαφορετική ανάγνωση (ή και περισσότερες!), με προσοχή στη λεπτομέρεια της γραφής. Όπως λέει ο Φερνάντο Ιγουασάκι από το Περού: «[…] το μυθιστόρημα μπορεί να είναι με το αιματάκι του, αλλά το διήγημα πρέπει να είναι καλοψημένο. Το μυθιστόρημα πάντα παχαίνει, αλλά το διήγημα έχει ακριβώς τις θερμίδες που χρειάζονται. Το μυθιστόρημα, αφού το ανοίξεις, διατηρείται μια χαρά στο ψυγείο, το διήγημα όμως πρέπει να καταναλωθεί αμέσως. Το μυθιστόρημα έχει συντηρητικά, το διήγημα είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες. Το μυθιστόρημα δεν παθαίνει τίποτα αν το ξαναζεστάνεις, αντίθετα το διήγημα –παραφράζοντας την ταινία– "Το τηγανίζεις μονάχα μια φορά". Το μυθιστόρημα είναι βαρύ φαγητό που φέρνει καούρες, το διήγημα κρύο πιάτο ζαρζαβατικής πολυπραγμοσύνης. Το μυθιστόρημα σε χορταίνει, το διήγημα σου ανοίγει την όρεξη». 

[Η μετάφραση του κειμένου στα εισαγωγικά από το ιστολόγιο για το μικρό διήγημα, περιοδικό Πλανόδιον, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, 
σύνδεσμος εδώ
Επισκεφθείτε το site του συγγραφέα: εδώ

Πηγή: εδώ




Μικροδιήγημα από το βιβλίo, τίτλος του διηγήματος: 
ΣΠΕΙΡΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ
"Μια γυναικεία φωνή επιστρατεύει όλη της την σαγήνη για να με ρωτήσει: «Πέδρο Χουάν εσύ;». «Ναι εγώ είμαι». «Ω Πέδρο Χουάν, θα ήθελα να πυροδοτήσω μια βόμβα!»
 Από εκείνη την στιγμή το ρολόι προσπαθεί να κάνει μερικά βηματάκια προς την αντίθετη φορά από την συνηθισμένη. Αλλά όχι. Είναι πια αργά και το πράγμα μένει σε κάποιον καφέ και συζητήσεις περί αναμνήσεων, που θυμίζουν υπερβολικά παππούδες που λιάζονται. Γεγονός που μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη, ειδικά όταν κάποιος επιμένει να μη θέλει να κατέβει από την σπείρα και, επί τη ευκαιρία, θέλει να σκαρφαλώσει ακόμα ψηλότερα στη διαλεκτική.
Έπειτα όταν όλα έχουν περάσει, με διεγείρει να σκέφτομαι ότι υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες. Εκείνη παραμένει ίδια. Μπορεί ακόμη να πυροδοτήσει την βόμβα. Αλλά εξακολουθεί να θέλει να το κάνει;"
 
Πληροφορίες για τον συγγραφέα: εδώ