Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ



 
Πριν κάποιες μέρες βρέθηκα σε μια συνάντηση της ένωσης καλλιτεχνών. Δε θυμάμαι πώς τους λέγανε γιατί δεν μου συστήθηκαν με τα ονόματά τους. Είπαν απλώς πως ήταν ένα «ερωτευμένο ζευγάρι» που αντέχει στο χρόνο!
 Έντεκα χρόνια μαζί, όπως έμαθα αργότερα κι ούτε μια μέρα χωριστά. Ο πειρασμός να αρχίσω να τους παρατηρώ, δεν άργησε να με κυριεύσει. Όχι γιατί κατάφεραν να είναι έντεκα χρόνια μαζί και να συνεχίζουν να είναι ερωτευμένοι (πολλά ζευγάρια είναι σαράντα χρόνια μαζί και ίσως να συνεχίζουν να είναι ερωτευμένα μα πιστεύω πως απλώς αρχίζουν τόσο να μοιάζουν μεταξύ τους που συγχέουν πια τις εικόνες τους και νομίζουν πως είναι μονάχοι με τον εαυτό τους!), αλλά γιατί έμοιαζαν να έχουν αποκοπεί από το περιβάλλον κι όμως να παραμένουν ή έστω να θεωρούνται κοινωνικοί και ευχάριστοι στους άλλους ανθρώπους.
Ήταν σαν να ζούσαν μέσα σε μια κρυστάλλινη σφαίρα απ’ όπου μπορούσαν να παρατηρούν τα πάντα, να μαθαίνουν τα πάντα, ίσως και να συμμετέχουν στα πάντα, αφήνοντας όμως τη συζυγική τους ζωή στο απυρόβλητο, αδιατάρακτη και αδιαπέραστη από καθετί καθημερινό και ανθρώπινο.
Τους προκάλεσα να μου διηγηθούν περιστατικά της ζωής τους.
Πώς κατάφερναν να αντιμετωπίσουν τη συνήθεια, πώς κατάφερναν να αποδεχτούν τη μοναδικότητα και να σεβαστούν ο ένας τον άλλο όπως είναι, αν καβγάδιζαν κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις αδιάκριτες για έναν κοινό άνθρωπο γι’ αυτούς όμως χαρά να τις απαντούν. Ακόμη και στους καβγάδες τους, όπως μου είπαν, κυριευόταν από ένα αίσθημα ανυπόμονης επιθυμίας ο ένας για τον άλλο και πάντα οι μικρές τους αψιμαχίες κατέληγαν σε φιλιά, χάδια κι αγκαλιές. Όμως βαθιά στο βλέμμα τους κάτι διέκρινα, δεν μπορώ ακριβώς να το προσδιορίσω μα δεν έμοιαζε αληθινό. Δεν μπορούσα να δεχτώ τόση τελειότητα στην ανθρώπινη φύση.

Έτσι όπως τους παρατηρούσα όλο το βράδυ είχα την αίσθηση πως παρακολουθούσα μια θεατρική παράσταση πολύ καλά σκηνοθετημένη, χωρίς ψεγάδια ή μόνο με τα απαραίτητα ψεγάδια για να μοιάζει αληθινή. Δεν ξέρω ειλικρινά αν υπάρχουν τέτοια ζευγάρια, ίσως και να υπάρχουν και ίσως αυτός να είναι ο τρόπος τους για να προστατεύουν και να διατηρούν τον «γυάλινο κόσμο» τους. Μα τι θα γίνει αν αυτό το γυαλί που τους περικλείει, σπάσει;
Ίσως πάλι, τα ευτυχισμένα ζευγάρια να είναι ο κανόνας και απλώς η θέα τους να μου προκαλεί το φόβο της ουτοπίας ή του ...σπασμένου γυαλιού.
 
Silena 7/9/2012