Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

με αφορμή ένα ποίημα του ΑΣΗΜΑΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ


Το διάβασα στα παιδιά μου (6,5 και 8 ετών) φωναχτά το πρωί. Το μετάνιωσα σχεδόν αμέσως όταν με κοίταξαν με απορία. Την ελπίδα πρέπει να την καλλιεργούμε, σκέφτηκα.
Μα μόλις ο μικρός μου είπε: "ζούμε περήφανα και άξια κι ελεύθερα, έτσι δεν είναι μαμά;"απάντησα καταφατικά και κατάλαβα πως σωστά έκανα και τους το διάβασα.
Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ
Ασημάκης Πανσέληνος
Στον Αλέξη

Παιδί μου, αυτές τις μέρες που γεννήθηκες,

κόλαση η ανθρωπότητα είναι κρύα,

λιωμένο ατσάλι βρέχει στον πλανήτη μας

κι οι άνθρωποι ντροπιάζουν τα θηρία.

Έτσι μπορεί μια μέρα κι ο πατέρας σου

πριν σε χαρεί και πριν τον αγαπήσεις,

μ’ έν’ αναμμένο βόλι μες στα στήθια του

να μη σου μείνει ουδέ στις αναμνήσεις.

Η ελευθερία κυβέρνησε τη μοίρα του,

αυτή που ζωογονεί και θανατώνει,

δεν έκανε κακό, μονάχα μίλησε,

που έχει μιλήσει λίγο μετανιώνει.

Ήταν στο βάθος άνθρωπος αδύνατος

και μέθαγε στο πιο εύκολο μεθύσι,

πολλά μπορούσε, τίποτα δεν έκανε

κι έζησε περιμένοντας να ζήσει.

Μα εσύ να ζήσεις άξια και περήφανα

να ζεις και για τη ζωή να μη σε νοιάζει,

μονάχα ό,τι πληρώνεται με θάνατο,

μονάχα αυτό σε ζει και σ’ ανεβάζει.
(1943)

με αφορμή το ουσιαστικό και καταπληκτικό για ακόμα μια φορά, σχόλιο της κ.κ., συμπληρώνω την ανάρτησή μου με τα παρακάτω. Ίσως να επαναλαμβάνομαι μα θα πω το ίδιο με τα ίδια λόγια: κ.κ. ένα μεγάλο ευχαριστώ



Η επόμενη ανάρτηση αποτελεί συνέχεια αυτής εδώ. 

Θεώρησα πιο σωστό να δημοσιεύσω το υπέροχο απόσπασμα που μου χάρισε η κ.κ. "Για τα παιδιά" σε μια αυτόνομη ανάρτηση, σε αυτή που ακολουθεί.