Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ


Γιώργος Λίλλης
ποιήματα



Κατανόηση

Ειδοποιεί ο λαφυραγωγός ήλιος την πτώση του 
στραβώνει τους δείχτες και με καλύπτει
 
στους ίσκιους πίσω από την κουρτίνα. Δεν παραδίδομαι.
Αναζήτησε τα ίχνη μου, βρες τα κλειδωμένα
 
ντουλάπια και τα παλιά τετράδια.
 
Με περιμένει το παιδί που κάποτε υπήρξα
το παιδί που αφουγκράζεται
 
τη φυγόκεντρη δύναμη του σκόρου
 
όταν πριονίζει το ξύλινο αλογάκι του.
Εδώ η κατανόηση μπορεί και επιβεβαιώνει έναν αγώνα
μια προσπάθεια. Ώσπου να με περιφρουρήσουν
 
τα κύματα και οι Νύμφες των νερών.

Υπόσχεση

Ρωτάς: Έχεις νιώσει τη δύναμη του νερού ή μήπως είσαι 
η σκόνη που κάποτε επέλεξε ο θεός;
Κι εγώ απαντώ: Το αηδόνι υποσχέθηκε 
πως θα νικήσει τον αετό.
 
 

Συμπαθητική μελάνη

Πίσω από το γυαλί σκόρπιες χειρονομίες στα ξεχασμένα του ήλιου 
μονοπάτια.
                                                                
Η παλιά έχθρα και η αντοχή της, σαν μορφασμός, ζωγραφίζεται
   στο στρεβλό είδωλο. 
Οι γροθιές σφίγγουν όπως όταν συναθροίζεις αισθήματα
 
   στη μολυβένια μύτη.
Μίσος που υποτάσσεται στο άγγιγμα, στον ισημερινό των ενστίκτων.
   Η πλεκτάνη των καιρών αφαιρεί τη δύναμη και σε καθηλώνει
με δόσεις γαλήνιας περιστροφής.
 
   Γιατί και η σκέψη έχει ως εμπόδιο την εμπειρία, τα λόγια
παραμένουν λόγια.
 
   Αντανάκλαση επιθυμιών, ιδιαίτερος τρόπος να καλύπτεις
και να καλύπτεσαι.
 
   
     Το δαχτυλίδι που σου χάρισα έχει χαραγμένο 
πάνω του λατινικούς αριθμούς: μέσα στον κύκλο του
   νεκροί σταυροφόροι φυλάσσουν στο σφραγιστό τους στόμα 
τη συνωμοσία της σελήνης με τους σκόρπιους χάλκινους δείχτες
   τον χρόνο που δικαιώθηκε, τον χρόνο που συντελέστηκε.
Αποφθέγματα ή παροιμίες φήμης και αποστροφής συνάμα για τα
    
    εγκόσμια. 
Ριζώνεις στον γκρεμό και προφητεύεις θάλασσα τρίβοντας στα
     χέρια σου
ξερά φύλλα λεβάντας, μυστική παραβολή για όλα αυτά που δεν
    
     ήρθαν, δεμένα ή σφαλισμένα σε ντουλάπια.
Τα σκουριασμένα κανόνια σημαδεύουν το τίποτα. Ανολοκλήρωτο
    απύθμενο τίποτα
άδειασες κάποτε το υλικό σου και σήμερα ορίζεσαι από ένα μάτσο
 
     πεσμένα χτίσματα, χαραγμένα γράμματα πάνω στην πλάκα.
Άηχα φαράγγια, αβαθή μήκη, και οι μοβ μέδουσες
 
     αλεξίπτωτα στα μοβ σου χείλη.
Ακατέργαστο υλικό στο άβατο της καρδιάς.

Σκίτσο

Εδώ στο ακροτελεύτιο σύνορο, όπου τα σύννεφα
κρέμονται στον ουρανό σαν φτερά πουλιών.
Εδώ, όπου η μικρότητα προδίδεται από τη σκιά σου
που σταματά απότομα στην άκρη του γκρεμού.
Η φύση ορίζει το περίγραμμά σου 
κι ας μην είσαι σκίτσο κανενός θεού.



Πηγή: εδώ

Περισσότερα.... εδώ