Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

ΙΧΝΗ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ



Αγκιστρωμένες στο τζάμι σχεδόν τρομαγμένες οι σταγόνες της βροχής. Διαστέλλονται και σπάνε, σκορπίζονται σε άλλες μικρότερες και γυμνώνεται το τζάμι. Τα έξω παίρνουν μορφή, αποκαλύπτονται πίσω από μια ξεπλυμένη από τη σκόνη ατμόσφαιρα.

Δεν έχει ακόμη τελειώσει τη σελίδα που διαβάζει μα κάτι αισθάνεται να τη μαγνητίζει. Σηκώνεται πατώντας στις μύτες των ποδιών και πλησιάζει στο τζάμι. Φέρνει τα χείλη της κοντά και φτιάχνει ένα χνωτισμένο κύκλο. Με το δείκτη του αριστερού της χεριού σχεδιάζει μια νιφάδα. Προκλητική, υπέροχη. Να ζηλέψει η σταγόνα της βροχής τη σύνθετη ομορφιά της και να χαθεί.

Έπειτα φέρνει την καρέκλα της κοντά στο τζάμι. Ανασαίνει πολλές φορές, δυνατά και κάθεται. Σηκώνει και τα δυο της πόδια κι αφήνει αποτυπώματα απροκάλυπτα, γυμνά. Τα κοιτάζει. Αναγνωρίζει τη μελωδία της ψυχής πάνω τους. Κι αναρωτιέται.

Έτσι είναι όταν η σκέψη ξεχειλίζει και τα πόδια γυμνά κι ελεύθερα αφήνουν τα ίχνη τους στη θέα των άλλων ματιών?

Έτσι είναι όταν η ψυχή κατακλύζεται από ευτυχία κι ο χρόνος συστέλλεται και γλιστράει μέσα από τις χαραμάδες ενός χαμόγελου?

Τα ίχνη σβήνουν σιγά σιγά. Τα δάχτυλα των ποδιών κατεβαίνουν γλιστρώντας στην υγρή επιφάνεια του τζαμιού.

Μήπως η κίνηση αυτή γεννά τις λέξεις? Τα δάχτυλα των ποδιών χαμογελούν συνωμοτικά!

©Silena
8/8/2012