Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΟΥ



Η δοκιμασία του κορόμηλου εντυπωσιάζει με την αφοπλιστική της βεβαιότητα. Αντλεί τη δύναμή της από μια παγκόσμια διαπίστωση: δαγκώνοντας το φρούτο, ο άνθρωπος καταλαβαίνει επιτέλους. Τι καταλαβαίνει; Τα πάντα. Καταλαβαίνει τη βραδεία ωρίμανση ενός ανθρώπινου είδους, αφοσιωμένου στην επιβίωση, το οποίο είδος φθάνει κατόπιν ένα ωραίο βράδυ στην ενόραση της απόλαυσης, στη ματαιότητα όλων των τεχνητών ορέξεων που μεταστρέφονται από την πρώτη προσδοκία στις αρετές των απλών και υπέροχων πραγμάτων, στο ανώφελο των λόγων, στη βραδεία και τρομακτική φθορά των κόσμων, από την οποία κανείς δεν ξεφεύγει και, παρ' όλα αυτά, στην υπέροχη ηδονή των αισθήσεων, όταν συνωμοτούν για να διδάξουν στους ανθρώπους την απόλαυση και την τρομερή ομορφιά της Τέχνης.
Η δοκιμασία του κορόμηλου γίνεται στην κουζίνα μου. Πάνω στο τραπέζι από φορμάικα ακουμπάω το φρούτο και το βιβλίο και, αρχίζοντας το πρώτο, ξεκινάω και το άλλο. Αν αντισταθούν  αμοιβαία στις ισχυρές επιθέσεις τους, αν δηλαδή το κορόμηλο δεν καταφέρει να με κάνει ν' αμφισβητήσω το κείμενο, και αν το κείμενο δεν αλλοιώσει τη γεύση του φρούτου, τότε ξέρω ότι βρίσκομαι μπροστά σ' ένα εγχείρημα σπουδαίο και, ας το πούμε κι αυτό, σπάνιο, τόσα λίγα είναι τα έργα που δε γίνονται γελοία και κενόδοξα, τα οποία δεν αποσυντίθενται μέσα στο εκπληκτικό εύχυμο των μικρών χρυσαφένιων σφαιριδίων.

από το βιβλίο της Μιριέλ Μπαρμπερί
"Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου"
Μτφ. Ρίτα Κολαίτη
Εκδόσεις: Σύγχρονοι Ορίζοντες
σ.56-57